Vloeiend luisteren

Ik ga ermee stoppen.

Mijn oren proeven moeheid in zijn stem.

Voor mijn nieuwsgierigheid, wat is de reden hiervoor?

Het interesseert me niet meer wat zich op het wereldtoneel afspeelt.

Uw wereld wordt kleiner?

Ik ga het gesprek aan, zonder protocol.

Ja. Dus zeg maar op. Het zal mijn levensfase zijn. Langzaam mijn carrière loslaten. Bijna pensioen. Mijn werk bepaalt niet langer mijn identiteit.

Herkenbaar, dat laatste. Hoe is dat voor u?

De blik naar binnen.

Voor het eerst?

Ja. Inderdaad…..dus haal mij er maar uit ja?


Meteen? Of na de Kerst?

Eh…pfft. De zorg heeft mijn vrije dagen ingetrokken. Kerst werk ik ook. Dus doe maar meteen.

Ik meen zijn berusting te horen.

Meteen dus.

Ja. Het enige belangrijke nieuws voor mij is als er eentje van de IC af gaat. Dat is nog even mijn wereldje en dat is goed.

En dan?

En dan? Het is nog niet zo makkelijk om op te zeggen bij jou. Hij lachte. Een jaar slapen denk ik, minimaal.

Zal ik u dan volgend jaar rond deze tijd wakker bellen?


De stilte duurt. Van mij mag dat.

Doe dat maar.

Tot dan, glimlachen we beiden.

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen


Ik snap het wel.

Dat reisadvies voor de Griekse eilanden.

Communicatiefoutje van Buitenlandse Zaken.

Een koortsige medewerker van het ministerie roept in een virtueel overleg dat het op basis van de relatief hoge besmettingscijfers in toeristenstad Amsterdam voor de Grieken niet verstandig is om naar Nederland te komen.

De verantwoordelijke Corona-kleur-code ambtenaar stuurde hierop snel even een mailtje naar zijn thuiswerkende onderdaan, met als onderwerp; Griekse eilanden oranje.

Enthousiast kleurde het zich vervelende afdelingshoofd keurig binnen de lijntjes de wereldkaart opnieuw in, zonder de mail verder te lezen en verspreidde het aangepaste reisadvies.

De rood aanlopende Corona-kleur-code ambtenaar bemerkte de blunder toen het al te laat was. De fout toegeven en herstellen kon helaas niet zonder kleurverlies. Hopelijk zou de min pres zich ook hier weer zonder blikken of blozen uit weten te lullen.

Dus ik snap het wel die Code Oranje. Het valt niet uit te leggen.

IATA Calls for EU States to Adopt Commission’s Proposal on Open Borders

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen

Zo’n dag

by David Whyte

eigen foto ree Maarten Smit
Foto; Maarten Smit If you move carefully through the forest

if you move carefully
through the forest,
like the ones
in the old stories,
who could cross
a shimmering bed of leaves
without a sound,
you come to a place
whose only task
is to trouble you
with tiny
but frightening requests,
conceived out of nowhere
but in this place
beginning to lead everywhere.
Requests to stop what
you are doing right now,
to stop what you
are becoming
while you do it,
that can make
or unmake
a life,
that have patiently
waited for you,
that have no right
to go away.

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen

Beveiligd: Si le le

Deze inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul hieronder het wachtwoord in om het te bekijken:

Geplaatst in Beelddenken | Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

Fields of gold, Klaverveld

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen

For the love of Camelot

Fanfiction. A merthurian story, inspired by Merlin (BBC series)

Written for Archive of our own.

Chapter 1 First encounter

The young tall countertenor tumbled out of the cab, almost forgot his music, which he didn’t need anyway. His music books kept his hands from wandering. At least one hand. With the other, he tried to smooth his clotted black hair in nervous gestures. He tripped almost over his own long legs, running to the impressive Camelot Music Hall, knowing he was late. At the artist’s entry, he stumbled into an even taller man, tall as a basketball player, with the look of that of a football player. “Ho, ho, young man’, Parcival shouted, “where do you think you are going?” He held him in a firm grip, looked at him with a curious expression and added; “Mr blue-eye?.” “So sorry”, he mumbled, “I er, I am late for the recording of…” “Ah, you must be Mr Emrys hm? Nice! Mr conductor is not particularly fond of divas keeping him waiting. But, I’ll sneak you in, since my friend Gwaine seems to like you”

Merlin followed the handsome caretaker into the basement and up to the scenes. Gwaine played bass in the orchestra and in his free time he accompanied Merlin as a jazz singer. During the last year, since Merlins return to London, they had become good friends. They were greeted upstairs by a rumble of voices and instruments being tuned up. Merlin thanked Parcival and ducked for the first row, unnoticed he hoped, to meet his friend Gwen, first violinist of the Albion Orchestra. She rolled her eyes to him for being late, as always, but hugged him in a warm motherly way. “You can do this”, she whispered. “I know”, he sighed, “I know, if only my body would believe it too!” She showed him his music stand and the technician adjusted the microphones. He waved to Gaius, his uncle, who was standing in the technician stand. Normally he played the clarinet but had no role in this recording. He was here because he was responsible for the condition of the instruments of all members of the orchestra. Merlin remembered spending a lot of his childhood in his workplace in the basement. Slowly the noise went down and fell complete silent the moment their conductor energetically jumped to his central position. He looked at his orchestra and stopped with one eyebrow raised at Merlin. “Who the hell are you, young man”, Arthur Pendragon shouted.

Merlin blushed and stuttered something when he looked at the non-worldly handsome conductor, his blond hair a mess, his gorgeous blue eyes staring at him. Suddenly he felt his magic tingling under his skin. Gwen came to his rescue; “He is your stand-in since your soloist couldn’t make it today. I told you about him. He is my good friend Merlin”. “Ah. Oh, er, yes, of course”, he grunted. “Well, er, welcome, I think.” The intense stare continued. Merlin started to feel more uncomfortable if that was even possible. “Merlin”, Arthur finally said, “there better be some magic in your voice then. Never heard of you and we do not have much time to practice, so you better be good at it”. That was just all Merlin needed to lose what little was left of his self-confidence. “Prat”, he mumbled. To his utter shock, his microphone was on. A somewhat awkward silence fell, some members of the orchestra coughed. Merlin blushed again and hoped the earth would open and swallow him now. Arthur Pendragon roared with laughter, to his surprise and relief. “I heard that. You idiot.” Merlin sighed, hoped it all would be over soon and tried to concentrate on his breath. He fumbled with his ear monitor. The song they were about te record, Eternal source of light, composed by Handel was quite restraining and took good breath control. He knew it by heart. The only reason he was having his music with him was to avoid looking at that Pendragon conductor. He hated him already. Clearly, the rumours were true. And yet, he couldn’t not look at him. Handsome beyond belief he felt he already was head over heels. He had to put those thoughts, those feelings away right here and right now to be able to give some professional performance. Or be filed forever in the dungeons of the Pendragons as ‘not good enough’.

He still felt his magics reassuring presence through his body and he surrendered, as always completely to the music. His voice was clear from the first note, pure, pristine. Immaculate and strong. Once he was singing he forgot the world around him, comfortable and confident.

His eyes still closed when the last note faded. It kept silent. Then members of the orchestra cheered over his performance. He had not expected it. Even Arthur nodded. “Okay, so you CAN sing. That’s good. How did you like it yourself?”

“Fine, I think.” His professional confidence took over. “Only I would like it a little bit slower and I feel I want to stand next to the trumpeter as to me this piece is kind of a duet for the singer and the trumpet.” Arthur raised his eyebrows. Gaius stared at him in surprise. Gwen smiled kind of proud and looked at Arthur. “I was under the belief I was conducting here”, he said bluntly, “but if you want to take over on your first day it is fine by me.” They stared at each other, for a long time like primates over territory.

“You’re the one who asked how I liked it myself”, Merlin snapped, shrugging, still staring back. “Yes. Right.” Arthur was the first to blink. “Will, Gwen, arrange it as his young master said.” There was a hustle of noise when their places were rearranged in the orchestra. “Must you really be that stubborn?” Gaius asked his nephew.
Merlin smiled faintly to Gaius. “What did you think? I’d change overnight?” His uncle sighed and responded: “I love you too, but keeping a bit low profile would make things easier for you.”

All this time Arthur’s look followed every move he made, although he was making conversations with his musicians and giving directions every now and then. Merlin could feel his eyes as if he was actually touching him. He wondered if he made him angry. Being a world-famous conductor, dominant by nature and nurture, and a Pendragon on top of it, he might not be used to a soloist speaking up to him, although he would have to put up with diva-behaviour every now and then.

Little did he care. He only wanted to sing on his own conditions. Although gifted with the most beautiful voice he still was not known out of London because of his behaviour. And he did not mind. He sang in a few jazz clubs to pay the bills, and he loved doing it, especially since he met Gwaine, the sympathetic and gifted bass player. Every now and then he had a part in the well-known oratories around the holidays or easter. He was volunteering in summer music schools and did singing projects at the conservatory. Quite happy with his life, his friends Gwen, Will and Gwaine, he lived with his uncle Gaius in a nice spacious Kensington house. Gaius who taught him everything. On Mondays and Tuesdays, he volunteered in the Kensington hospital at the children’s Oncology. He was magic with kids who were sometimes deadly ill. Not only because of his well-kept secret in performing actual magic but also for his ability to really listen too and comfort the young patients.

Despite his rather outspoken beliefs on singing and performing, he sometimes longed for the big stages. Specifically longing to work with a conductor who understood his needs and his abilities. Gwen believed Arthur could be that one.

“Take two”, he heard Arthur announce. He took his position, close now to the young, dark-skinned trumpeter, who introduced himself as Elyan. “Ah, you are Gwen’s brother. Heard a lot about you. Nice to meet you.” “Nice to meet you too. Always love a brave soloist”, he winked.

The music started. Merlin looked solely at Elyan while singing, who looked back as intense. Their stare gave their performance even more soul, a real duet, pure for the love of music. Arthur took it just a little bit slower than the first take. It was over before he knew it. He felt it was perfect, never had been closer to it. A great relief came over him while he gathered his things and strolled over to Gwen. She beamed at him. “You were wonderful dear”, and she kissed him on his cheek.

Merlin”, Arthur came in their direction, “In my office!” Merlin turned around, raised one eyebrow and said: “I beg your pardon?” Arthur sighed, bent his head and said; “Please? We need to talk. Now” “Kay”, Merlin responded and followed him waving to Gwen en Gaius. They went silent next to each other through the long corridors to his office. “Close the door behind you”, Arthur commanded upon entering the extensive luxury room. A pompous grey desk, some exotic plants, comfy chairs and one wall of only glass, looking out over London. No pictures, paintings or art. “Impressive”, said Merlin. “Yeah, whatever'” Arthur sat on the corner of his desk, arms folded and browses frowned. “Are you always directing your conductor? Merlin sighed en fumbled himself in one of the comfy chairs opposite Arthur’s desk. He stared at Arthur, who stared back, his jaws clenched. “Yes, I do”, nodded Merlin in a soft voice, “whenever I know what I am talking about.” “Ha”, sneered Arthur, “Mister Know It All. Idiot. You made a fool out of me, in front of my orchestra, on your first appearance. Might as well be your last.”

Merlin shrugged. “Pity”. “What am I going to do with you?” Arthur said in response. “I dunno”, Merlin raised his eyebrows and said without thinking: ‘What you have in mind?” Arthur gasped in astonishment, till he saw the little uncertain naughty light in his eyes. “I should throw you out and never work with you again. But, you have such an extraordinary voice, I would never forgive myself if I let you go.” Merlin did not say a word. People complimented him every now and then. He was used to the laurel and praise of Gwen and his mother. But this was different. Besides being a demanding, dominant prat, Arthur was a well-known conductor, extremely musically talented. He founded and funded his own Music Hall, his own orchestra and choir. He was consulted all over the world. And although he rarely accepted it, he was constantly invited to conduct the famous orchestra’s around the world. This arrogant bastard of a gifted conductor seriously complimenting him made him shiver with pride. Maybe for the first time in his entire life.

“But”, Arthur continued, “you have to learn how to behave.”

Merlin stood up and raised his voice: “Behave? Behave! I do what I want and I say what I want about my music.” “Your music?” Arthur closed in on Merlin. Fierce. “When I am conducting it is MY music, I am responsible for the interpretation. Not you, idiot. You just perform as I want you to.” Merlin held his breath. He wanted to shout more to this arrogant prick and at the same time he was crushed with the handsome looks of him, even more now he was angry and so close. To close. He had to back away or kiss those angry lips. Merlin backed away, blushed by his thoughts. He turned around, leapt for the window. Always so angry when people told him what to do and how to behave. His magic buzzed with his anger.

“I could make you famous with one single signature”, Arthur finally said after a long silence. Merlin turned around. His eyes locked with Arthurs.

“I could make you lose all this with less than that”, Merlin responded in a whisper and started to walk out of the office.

Merlin”, Arthur sounded still angry and arrogant but with a kind of sudden despair, Merlin could feel it. “I need your voice”, he said. Merlin stopped, hesitated. Arthur threw his hands in the air. “I have worked with many soloists, many countertenors as yourself. All fine voices, professional, skilful, yet, er, they missed something. The magic I am looking for in singers. People say I am too demanding, to much a perfectionist. But I am not! Because I found my magic voice. You Merlin. You,”

Merlin rediscovered he could breathe after this, this litany. He slowly walked to the door. Standing in the door he turned back to Arthur. He gestured with his long arms and his delicate hands. “I long for a stage like yours. I long to work with someone as gifted as you, mister Pendragon. I love what you do with your orchestra. I love what you do with music. But I can only give you my magic being equals, never subordinate.”

“And then I walked away”, said Merlin with a weary voice to Gaius. They were seated in his cosy kitchen after they cooked dinner together. Empty plates and an almost empty bottle of wine. The April sunset reddening the walls. Gaius had an expression of love and empathy on his wrinkled face and waited some more. “I am what I am”, Merlin said, “I need to love what I do with all my heart. Not being told what to do and how to do it. I simply can’t.”

“I know’, said Gaius and touched Merlin’s arm in a parental loving way. “I know, dear boy. Your talents are your destiny as well as your burden. We will see what happens in the next few days. Maybe I can talk to Arthur?” “Don’t bother”, Merlin said pensive, “I am not a beggar.”

Read the complete story at Archive of our own

Geplaatst in Beelddenken, Fiction, muziek | Getagged | Een reactie plaatsen

Beelddenker en als emotie in de weg staat


Ik hou van Bach. Dat weet je als mijn blog vaker leest. De ‘bijbel’ ligt op mijn nachtkastje; ‘Music in the castle of heaven’, van John Elliot Gardiner. Ik blader er regelmatig in. Zo’n echt boek boek. Dikke kaft met omslag, bijna gelig dik papier, prachtige foto’s. Gardiner is een verteller. Dat maakt het nog prettiger leesbaar. Hij zet de muziek en zijn eigen passie in een historisch perspectief.

Mijn wereld

Een collega, zo’n heerlijk snelle twintiger vol bravoure ging met zijn vader vorige week voor het eerst naar een uitvoering van de Mattheus. Deel van zijn opvoeding en een vader zoon moment. Hij was oprecht verbaasd over wat deze muziek met hem deed. Hoe het over hem heen golfde. Dat hij regelmatig zijn ogen moest sluiten. En hij had er allerlei vragen over. ‘Ik kreeg even een blik in jouw wereldje.’

Mijn wereld ja. Bach (e.a.) zingen in de Dom in Utrecht laatst en later nog de Johannes in de Geertekerk. Mijn wereld bestaat momenteel uit het dagelijks voeren van gesprekken met FD lezers, schrijven, nog steeds de social media doen voor anderen, nog meer bijklussen om financieel alles op de rit te krijgen en muziek maken dan wel beluisteren. Muziek in het algemeen, zingen/dirigeren in het bijzonder en nog specifieker; Bach. Als levensbehoefte, als basisbehoefte?

Ruht Wohl

Een vriendin kwam langs omdat ze het Ruht Wohl (Johannes) bijna niet kon zingen zonder te huilen. We werkten er samen aan, met effect. Er werd iets anders geraakt wat in de weg stond. Door dat te beleven en vervolgens te verplaatsen kon zij het met gerichte energie en vol overtuiging zingen.

Dat doe ik met mijn koorleden ook. Soms individueel, soms als stemgroep. Als je zo geraakt wordt door wat je zingt dan schreeuwt er als het ware een andere levensbehoefte om aandacht. Dan is er een gevoel dat je nog niet hebt kunnen, willen of mogen zien. Zo vul ik mijn dirigentschap in.


Ik zing de Johannes. Omdat het heerlijk is om zelf te zingen en te leren van andere dirigenten. Geen Mattheus meer op dit moment. Bewuste keuze? Ja. Met heel legitieme reden. Dat ik de Johannes mooier vind na 50 jaar Mattheus, dat hij minder smartelijk en minder romantisch dramatisch is. Wat afstandelijker dus….

In de Mattheus vormt de begeleiding van de Christuspartij door hoge strijkersklanken een aureool van smart en medeleven, na de pijnlijke verloochening van Petrus (‘eer de haan drie keer kraait…’) smeekt de mens om ontferming in de altaria ‘Erbarme Dich’. In de Johannes ontbreekt die warmte en empathie. Daar zocht Bach het meer in felle, haast demonische koren, een vertaling van de gevoelens van het volk, dat zich lijkt af te zetten tegen de onaantastbare Jezus, die het lijden aanvaardt.” 

Het zingen van de Johannes heeft voor mij meer uitdaging dan de makkelijker Mattheus, waarvan ik als kind al de noten uit mijn hoofd leerde, voor ik ze kon lezen. De fuga’s zijn ingewikkelder, meer chromatiek, fellere dissonanten. Het vraagt van mij meer voorstellingsvermogen. De intonatie is lastiger, het vergt meer concentratie en vocale techniek.


Minder emotie dus? Dat lijkt wel zo. De Johannes raakt ook. Elke noot. Maar zonder de soms pijnlijke historie die ik met de Mattheus heb. Ah!. Heelmeester genees u zelf. Zeker. Werk ik hard aan. Complexe materie. Zoveel emoties staan nog in de weg, die ik eerder niet kon, niet mocht zien. Ze dienen zich een voor een aan, als ik de Mattheus beluister, in kleine stukjes, zachtjes, op de achtergrond. Alsof dat kan, op de achtergrond. Het dringt zich op en raakt aan traumatische Veluwse herinneringen.


Het lijkt op het afpellen van eindeloze laagjes, net zolang tot ik weer bij de zesjarige jongen ben en de Mattheus voor het eerst zijn oren en zijn hart bereikte via dikke langspeelplaten.

Dan staat niets meer in de weg om weer naar hartenlust met gevoel de Mattheus te gaan zingen, zonder dat emotie in de weg staat. Tot die tijd ‘doe’ ik de Johannes, in volle overgave.

Geplaatst in Beelddenken, muziek | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en het wonderschone eiland van de eenzaamheid

Eenzaamheid is een gevoel, sociaal isolement een situatie. Anders gezegd: er is wezenlijk verschil tussen alleen zijn, en je alleen voelen. Uit neuropsychologisch onderzoek naar eenzaamheid is duidelijk dat bij eenzaamheid hetzelfde hersengebied geactiveerd wordt als bij fysieke pijn.

Dan ligt eenzaamheid op het zelfde vlak als je buiten gesloten voelen.

Alleen zijn is een omstandigheid, situatie, toestand, waarin je alleen bent. Hierin ben op jezelf aangewezen, teruggeworpen, met je gevoel en gedachten, waarin je je eigen beslissingen neemt, waarmee je tijd met jezelf doorbrengt, tijd voor jezelf hebt en deze niet tijd niet deelt met anderen.

Het alleen zijn, alleen kunnen zijn, met jezelf. Voor mij is dat wonderschoon. Ik zoek het telkens weer op, ontdek ik. Het kan dat de reden ligt op het hoogsensitieve vlak. Het kan zijn dat de reden ligt in het feit dat ik alles in beelden binnen krijg. Plak er maar een label op als je dat nodig hebt. Voor mij is eenzaamheid, het alleen zijn, een levensbehoefte. (tekst loopt door onder afbeelding)

Schrijven voldoet daaraan. Het verrukkelijk eenzame proces van een wereld op papier scheppen. De interne dialogen met de hoofdpersonen. Met het geluid van het krassen van mijn vulpen op papier als het enige gezelschap. Een verhaal dat onder mijn handen groeit.

Dirigeren voldoet daaraan. Riccardo Muti noemde de bok een ‘isola della solitudine’, een eiland van eenzaamheid. Een optreden is altijd een magische interactie tussen mijn zangers en mij in de ruimte en met het publiek. De myterieuze draadjes tussen mij en de zangers. Maar in de eenzame voorbereiding is muziek de enige partner. De nootjes, de interpretatie, wat wil ik zeggen. Wat wil ik overbrengen. Wat mag ik vragen van mijn zangers en wat (nog) niet. (tekst loopt door onder afbeelding)

Zowel bij het schrijven als bij het dirigeren gaat het in die eenzaamheid nog niet eens over het eindresultaat. Integendeel, zou ik bijna zeggen. Het is voor mij het meest bevlogen proces dat er bestaat, de weg er naar toe, ongeacht de uitkomst.

De eenzame weg naar het einde van een verhaal. Het lange pad naar het uitvoeren van een muziekstuk.

Beiden gaan uiteindelijk over verbinding. Het glorieuze moment dat een lezer van mijn ruwe eerste draft niet wil ophouden met het ontcijferen van mijn kriebelige handschrift. Het spectaculaire moment dat ik het voel in mijn ruggengraat als de muziek ons publiek raakt.

Dat is geheel iets anders dan een bejaarde starend uit het raam, met als enige menselijke contact de haastige thuiszorger. Is het niet wonderlijk dan dat juist het lezen van een verhaal en het luisteren naar muziek de eenzaamheid kunnen transformeren naar een weldadig alleen zijn?

MRT16 Night of Light in de Dom
Openbaar · Georganiseerd door Night of Light in de Dom

Geplaatst in Beelddenken, muziek | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en dat krijg je ervan


Let op : Elke overeenkomst met de realiteit berust louter op de fantasie van de lezer.

Sinds ik ben gestopt met ondernemen (07012019 red.), val ik onder de participatie wet (Pw 2015). In het kort komt dat er op neer dat de regels zijn aangescherpt, in de praktijk dat alles wat je zegt en doet wordt gecontroleerd. Ik stemde er volledig mee in, tot verbazing van de twee mij toegewezen ambtenaren en gaf aan binnen 2 weken aan het werk te willen zijn.

Of ik wel helemaal in de realiteit stond? (Ze waren net op cursus geweest denk ik) Ik moest me toch zeker gaan voorbereiden op 3 maanden teleurstellingen en afwijzingen. Ondertussen zouden zij vast uitkijken naar passend vrijwilligerswerk om de tijd door te komen. Bovendien zouden zij altijd beschikbaar voor me zijn, behalve vrijdags en weekends dan, mocht ik verdwalen in de regels of het niet meer zien zitten.

Ik had niets te verliezen, noch iets te bewijzen. Ik wilde gewoon aan het werk en wel asap. Na een paar dagen geconcentreerd zoeken, solliciteren is een fulltime baan, was ik ingeschreven bij 6 uitzendbureaus en 4 recruiters. Was mijn cv geheel anno 2019 ge-stream-lined. Had ik 20 motivaties geschreven, check, klik en door.


Even wat cijfers: 2 van de 20 banen waarop ik gereageerd had, wilde ik ook echt hebben. Bij 5 van de 20 sollicitaties kreeg ik, behalve een automatische bevestiging van ontvangst, geen enkele reactie. Een paar telefoontjes leverde bij deze 5 de reactie op; O. Ja. In de vacature is reeds voorzien, succes met solliciteren. Van de overige 15 kreeg ik onmiddellijk, dat is; binnen het uur, inderdaad 5 afwijzingen. De reacties varieerden van; wij vinden u te hoog gekwalificeerd voor deze functie tot; u past niet bij de jonge uitstraling van ons merk. Dat laatste is overigens verkapte leeftijdsdiscriminatie maar hé, kniesoor die daar op let. Verder, hoe verrassend, 10 uitnodigingen om of een assessment, al dan niet online, aan te gaan en/of op gesprek te komen. Of ik daar wel bewijzen van wilde aanleveren dan want binnen de participatie wet geloven wij u natuurlijk niet op uw woord.

Ik had me toch ineens een volle agenda.

Na veel aandringen van hun kant kon ik ook nog een tweede gesprek bij ‘mijn’ ambtenaren er tussen proppen. Wat denk je? Gaat het vriezen en sneeuwen! Krijg je op voorhand al een plusje bij de eerste indruk als je als de verschrikkelijke sneeuwman op je e-bike arriveert bij het bedrijf.

De assessments, zowel online als live, waren erg leerzaam en zelfs wel leuk. Je leert weer even wat over jezelf, waar je staat. Waar ook alweer je sterke en zwakke kanten zitten en hoe zich dat verhoudt. De gesprekken verliepen naar mijn zin. Ik zag het als een spel, had niets te verliezen en bleef vooral trouw aan mezelf. Gevolg van heel hard werken aan mezelf de afgelopen twee jaar. Dit is wie ik ben en als dat niet past binnen uw bedrijf dan heeft u pech. Zoiets. Niet bepaalt de houding zoals ik had moeten leren van ‘mijn’ ambtenaren natuurlijk, maar hé, ze controleerden wel veel; ze zaten nog steeds niet bij de gesprekken.

Lang verhaal kort; De allereerste sollicitatie en het allereerste gesprek van ruim 3 uur leverde een baan op, fulltime, met veel doorgroeimogelijkheden richting coaching, leidinggeven en trainen. Het was meteen een match, we waren super enthousiast over elkaar. Goede secundaire arbeidsvoorwaarden en starten met ruim 6 weken training.

Dat krijg je ervan als je niet volledig in de realiteit staat.

Ondertussen had ik nog maar 1 ambtenaar over. Deze reageerde wat zuur op mijn toch wel lichtelijk nananana mailtje dat ik een baan had, binnen 2 weken. Ik had namelijk moeten overleggen met ze. Dan hadden zij daar toestemming voor kunnen aanvragen. Nu zette ik ze voor het blok. Nu zou ik waarschijnlijk gekort gaan worden op de uitkering die ik sowieso waarschijnlijk niet zou gaan krijgen door het aanvaarden van een baan binnen 2 weken na de aanvraag van de bijstand. Bovendien ontsloeg mij dit niet van de plicht om nog even 5 bewijzen van sollicitatie in te leveren voor de komende week. Voor banen waar ik niet zou gaan werken want ik had immers een baan, maar dat mocht ik dan weer niet vertellen. Maar hé, ik heb de Pw niet verzonnen.

De relatie leek zich even te verdiepen. Het waarschijnlijk allerlaatste gesprek beëindigde ik met de vraag of ze ’s avonds nog gelukkig was met zichzelf als ze na een dag hard participatiewetwerken in de spiegel keek. Dat was even schrikken. Nou ja, zij kreeg het ook allemaal maar opgelegd, het was niet allemaal haar keus, dat moest ik begrijpen, zij voerde louter de wet uit. Kwam toch even de mens achter de ambtenaar tevoorschijn.

Maar hé, wtf, ik heb een leuke baan, zij niet.

Geplaatst in Beelddenken, Maatschappij | Getagged , , , , | 2 reacties

Beelddenker is gestopt

Met ondernemen.

Ik heb een tijdperk afgesloten. Met pijn in het hart om het werken met de mensen zoals ze bij me kwamen en zoals ze weer gingen. Met rust in het hart omdat het ondernemen gewoon niet in mijn bloed zit. Dat heeft even geduurd om dat toe te geven, met alle gevolgen van dien. Ik kan er in elk geval nooit spijt van hebben dat ik het niet geprobeerd heb. Na alle perikelen om een eigen bedrijf af te sluiten en een baan te vinden, komen er ongetwijfeld andere mooie nieuwe dingen op mijn pad als multipotentialist.

Dat vertrouwen is er naast het verdriet om wat voorbij is.

Een diep dankjewel aan alle kinderen en hun gezin dat ik een stukje mee mocht lopen en je kon laten zien hoe dingen misschien anders zouden kunnen. Een diep dankjewel aan de leerkrachten met de moed om te veranderen. Een diep dankjewel aan de vele collegae voor de wederzijdse inspiratie, het vertrouwen, de samenwerking. Dat jullie nog maar veel mensen mogen zien voor wie ze zijn.

Dit blog mag gelukkig blijven bestaan, op persoonlijke titel. Want mettertijd zal ik weer willen bloggen over wat ik tegenkom op mijn nieuwe weg. Alle kennis en ervaring neem ik met me mee en zal altijd van pas komen. Wie weet in welke droombaan ik dat nog mag gaan gebruiken. Het onderwijs, anders leren, (probleem)gedrag en de vaak prenatale oorzaken, ik zal het altijd een warm hart blijven toedragen.

Wat nu?

Veel gedoe en geregel met belastingdienst en gemeente en andere instanties. Zorgvuldig nog een enkele cliënt overdragen. Wegwijs gemaakt worden in het woud van het UWV. De eerste sollicitatiegesprekken heb ik al gehad. Er is veel werk ontdek ik. Het lijkt wel of er minder kandidaten dan banen zijn. Of ik val gewoon op natuurlijk :-). Ik ga het zien en meemaken.

Naast de verwarring die het afscheid nemen ook allemaal met zich meebrengt, geeft het ook al veel rust in hoofd en hart. En tijd. Om te schrijven. Het is nooit te laat om aan mijn jongensdroom te beginnen en nu maar eens dat boek te schrijven wat ik altijd al had willen lezen. Tijd om mijn koor te leiden met nieuw uitdagend repertoire. Tijd om in de stapels nog ongelezen boeken te duiken. Tijd voor mij!

We blijven elkaar tegenkomen, hier of elders, online en offline. Ik ben dan wel geen ondernemer meer, ik ben nog steeds wie ik ben.

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , | 7 reacties

Beelddenker en het uiten van wat wij voelen

Mijn meest gelezen blog uit 2018

voelen maarten smit Het uiten van wat wij voelen is voor ons beelddenkers vaak lastig. Vooral als er taal voor nodig is. Bij beelddenken bedoel ik niet een diagnose of een hokje, een labeltje. Het is het gebied waar wij, visueel ingestelde mensen ons in bewegen met het hele spectrum van hoogbegaafdheid, hooggevoeligheid en het bijbehorende gedrag binnen het systeem waarin wij leven.

Wat voelde je?

Hij wiebelde, keek van me weg en wreef met zijn handen over zijn armen. Hij vertelde over een gebeurtenis met impact die je op die leeftijd niet zou moeten hoeven ervaren. “Stekelig was het”,  kwam er na enige tijd uit, ‘maar ook wel in mijn buik of zo”. Ik knikte en vroeg: “Hoe groot was het gevoel?” Zijn armen gingen uit elkaar, zijn ogen werden schoteltjes; “Heel, heel groot”. Hij slaakte een diepe zucht en knipperde zijn tranen weg. “Dat hè”, zei ik. “Ja. Dat”, fluisterde hij.

“Dan weet je dus nog niks”, snerpte zijn moeder door de beladen stilte, “hij kan toch gewoon vertellen wat hij voelt?” Haar handen zwabberden in een machteloos gebaar omhoog en vielen weer in haar schoot. Het uiten van wat wij voelen is complex. Het luisteren naar een uiting van gevoel van je in beelden denkende kind of partner of collega, als taaldenker lijkt zo mogelijk nog ingewikkelder.

Wij beelddenkers onder elkaar hebben vaak maar een half woord, een enkel beeld nodig om het gevoel van de ander te bevatten. Soms een extra woord om te checken of het klopt wat je hoort dat de ander voelt. Als ik de tijd en de gelegenheid neem om onze multi-dimensionale manier van voelen uit te leggen aan de ‘platlanders’, dan ontstaat er ineens begrip. Daar is behoefte aan; uitleggen wat voor mij zo natuurlijk en vanzelfsprekend is dat ik er vaak niet eens aan denk om dat te doen. Voor taaldenkers kan dit ook een ontdekkingsreis zijn hoe complex je gevoel eigenlijk is.

Gevoel komt als een plaatje binnen.wat wij voelen maarten smit

Een kleine zwart wit foto, een kleurrijke dia, een mistig beeld, een 3 dimensionale film. Het kan van alles zijn hoe een gevoel in ons hoofd binnenkomt. Hoe ziet dat gevoel er uit? Wat zie je? Hoe is het met de kleuren? Hoe groot is het plaatje? Waar sta je ten opzichte van dit beeld?

Gevoel is geluid

De beelden opgeroepen in een gevoel hebben altijd geluid in ons hoofd. Hard of zacht, een enkel repeterend geluid of een volledig orkest, maar altijd gaat gevoel gepaard met geluid.  Is er ook geluid bij dit gevoel? Wat hoor je bij dit gevoel?  Hoe hard is het geluid?

Gevoel is een beweging

Zoals rennen door het korenveld. Zwemmen in gitzwart water. Achterover duiken van de hoogste duikplank. Welke beweging zie je? Welke beweging zou je willen maken bij dit gevoel? Wat gebeurt er als je het even stilzet?

Gevoel is smaak

Verliefdheid bijvoorbeeld heeft voor mij de smaak van verse aardbeien uit eigen tuin. Het was mijn beste verleidingsmanoeuvre ooit om als puber mijn eerste echte zoen te beleven. Onze lippen smaakten naar de net verorberde aardbeien. Als ik een gevoel van verliefdheid ervaar en dat in taal moet beschrijven begin ik dus over de smaak van aardbeien. Tja. Dan heb ik eerst wat uit te leggen, nog voor ik aan het gevoel zelf toe kom.  Wat proef je bij dit gevoel? Welke smaak heeft dit gevoel? 

Gevoel is geur

Herinneringen worden vaak opgeroepen door geuren. Gevoel komt bij ons binnen als geur en ja, verbonden aan de eerste keer dat we een specifieke geur verbonden aan dat gevoel. Zo komt een pijnlijk invasief en belastend gevoel bij mij binnen als de smerige geur van Miss Blanche sigaretten. De rook bijna tastbaar. Als je aan dit gevoel denkt, welke geur ruik je dan? Welke geur hoort bij dit gevoel? 

Gevoel is zintuiglijk, koud of warm

Kippenvel of juist zweten, jeuk of een steek in mijn zij. Mijn opgeroepen gevoel is multi zintuiglijk met spontane lichamelijke gewaarwordingen. Een tinteling van de hoofdhuid, oorsuizen, droge mond. Zodra ik het gevoel heb onder druk gezet te worden wrijf ik met mijn handen over mijn armen.  Wat doet je lijf bij dit gevoel? Waar in je lijf voel je dit gevoel? 

Gevoel is een totaalbeleving

Zoals wij denken van uit het totaalbeeld is ook ons gevoel een totaalbeleving van alle zintuigen en alle beeldvormen. Het dringt zich onmiddellijk in zijn geheel aan ons op. Elk gevoel is zo een verhaal op zich. Moeilijk in een paar zinnen weer te geven. Als je naar dit plaatje, deze film, van je gevoel kijkt, wat komt er dan in je op? Klopt het plaatje zo? Is er nog iets wat je wilt veranderen? 

Gevoel is caleidoscopisch

Als ik dan probeer dit samen te vatten in platte taal dan haal ik voor mijn gevoel 🙂 1 dimensie uit mijn context. Met als gevolg dat men je wat glazig aanstaart of in het beste geval vraagt wat je nu bedoelt, wat je nu echt voelt. Wat wij voelen is een complete speelfilm met een caleidoscopische ervaring aan zintuigen. Door slechts 1 visueel onderdeel te beschrijven in taal is het alsof je een regie aanwijzing leest in een script van een film die je niet kent. Door bij elk onderdeel van het gevoel stil te staan komt het beeld tot leven.

Gevoel beschrijven kost tijd

geen tijd om te voelen maarten smit Als ik bij meer of mindere traumatische ervaringen aan mijn meestal in beeldende denkende cliënten vraag om het gevoel te beschrijven wat erbij hoort, om naar dat gevoel toe te gaan, dan kan dat zomaar een hele sessie in beslag nemen. Bij mij kan dat. De hierboven beschreven lagen in onze multi dimensionale, multi zintuiglijke gevoelsbeleving kunnen je helpen het gevoel van de in beelden denkende ander te vertalen naar taal. Met de vragen kun je samen het gevoel verder in kleuren. Het helpt ons te focussen op wat we nu werkelijk voelen en het helpt jou ons te begrijpen. Het kost alleen tijd en rust.

Misschien is dat wel deel van het probleem. 

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Dan zal god ook wel niet bestaan

Hij was boos.

Razend ! De acht jarige Frank had zijn sinterklaas surprises al stuk getrapt. Met een driftige zwaai had hij de treintjes in het kerstlandschap van zijn tafel gemaaid. De vulling van zijn kussen lag door de hele kamer. Nu wist hij niet meer hoe hij nog meer boos kon zijn. De tranen sprongen uit zijn ogen. Hoe konden ze.

Hij had eerder die dag tegen zijn moeder aangeleund op de bank gezeten. Het eten pruttelde in de keuken, de tafel was gedekt. Ze hadden, zoals vaker, even een momentje samen, voor zijn zussen en zijn vader binnen kwamen om te eten. Soms las moeder voor of ze keken gewoon naar het dansen van de vlammetjes. Lekker kroelen. ‘Het wordt tijd dat ik je iets vertel’, was moeder begonnen. Haar stem klonk serieus. Frank keek haar aan. ‘Je bent nu oud en wijs genoeg om te weten dat Sinterklaas niet bestaat. Papa en mama kopen de kadootjes.’ De rest had hij niet eens meer gehoord. Hij kon het niet geloven. Hadden ze hem al die tijd voorgelogen. Alle volwassen, ook de meester en de juffen? ‘Sinterklaas bestaat niet’, brieste hij, ‘en de kerstman dan?’ Moeder schudde haar hoofd. ‘Nee, bestaat ook niet’. Het was niet eerlijk. Hij voelde zich verraden.

‘Dan zal god ook wel niet bestaan.’

Had hij geschreeuwd. Hij had haar antwoord niet eens afgewacht maar was de kamer uitgerend, de trap op gedenderd, met alle deuren gesmeten en nu zat hij op zijn kamer. Mateloos verdrietig te zijn. Sint, de Kerstman, god. Het waren dus allemaal leugens. Wat was er dan nog meer niet echt? Waren zijn ouders misschien helemaal niet zijn ouders? Het raasde maar door in zijn hoofd. De ene verschrikkelijke gedachte tuimelde over de andere heen. Hij gooide zich op bed, zocht zijn IPad, frummelde de oortjes van de koptelefoon in en sloot zich af voor de huisgeluiden met zijn muziek. Hij ging niet naar beneden om te eten en besloot dat hij ook geen kerst zou vieren dit jaar.

Na een lange tijd voelde hij zich niet beter maar wel wat rustiger. Hij deed de muziek uit en merkte dat het stil was in huis. Zijn zussen hadden kerstviering van hun school vanavond, herinnerde hij zich. Daar zouden ze nu wel heen zijn allemaal. Dan was oma er om op hem te passen. Zij zou het begrijpen, zij begreep altijd alles. Hij ging naar beneden. De huiskamer was opgeruimd, de vaatwasser zoemde, de kaarsjes branden. Oma zat rustig op de bank. Ze deed niks. Dat kon Oma en dat was zo fijn aan haar. Hij kroop naast haar. Een poosje zeiden ze niets.

‘Ik ga dit jaar geen kerst vieren’,  zei Frank tenslotte. Oma knikte. ‘Ja, dat begrijp ik.’ Ze sloeg haar arm om hem heen en vroeg; ‘Ben je erg boos op ons?’ Frank knikte driftig. De tranen prikten alweer achter zijn ogen. ‘Ik vind het gemeen. Jullie hebben allemaal gelogen.’ Hij maakte zich los en keek haar aan. ‘Waarom?’ Oma keek hem aan, zoals alleen oma’s dat kunnen en hield haar hoofd schuin. ‘We hebben allemaal geloofd dat Sinterklaas bestond, totdat onze ouders ons vertelden dat zij de kadootjes kochten. Ik was ook heel verdrietig toen ik dat ontdekte.’

‘O. Dus iedereen doet er aan mee’, concludeerde Frank verbaasd. Oma knikte alleen maar. ‘Het is even schrikken he. Maar hoe wil jij geen kerst vieren dit jaar?’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Nou, gewoon. De kerstboom moet er uit en dan zie ik wel verder.’ Oma deed haar wenkbrauwen omhoog, keek naar de opgetuigde kerstboom en zei toen; ‘Dat is misschien wel een heel goed idee. Zal ik je daarbij helpen?’ Frank klaarde op. Dat had hij niet verwacht. Hij sprong op en pakte Oma’s hand. Hij trok de stekker uit het stopcontact en samen haalden ze een voor een de lichtjes uit de boom. Alle ballen gingen in de dozen die nog in de schuur stonden. Oma deed alles in grote kratten en bracht het naar achteren.

Daar stond de lege kale boom. Dat voelde goed, dacht Frank, ‘en nu leggen we hem buiten neer.’ Ze zeulden de boom door de gang, door de voordeur en legden hem op de tegels voor het raam. ‘Mag ik hem verbranden Oma?’ ‘Nee joh’, reageerde Oma, ‘dat is te gevaarlijk hier zo dicht bij het huis. Misschien kun je dat morgen samen met papa doen op een plek waar het veilig is.’ Daar baalde hij van. Zo was het nog niet af. Hij wilde vuur zien om zo zijn laatste boosheid te verbranden. Gedwee ging hij echter mee naar binnen. Oma zei niets van de chaos op zijn kamer toen ze hem naar bed bracht. Ze pakte een nieuw kussen uit de kast op de overloop en kuste hem welterusten.

Slapen kon hij niet. Hij moest en hij zou die kerstboom verbranden, hij kreeg het niet uit zijn hoofd. Dan pas was het klaar. Of zo. Na heel wat woelen en draaien stond hij op. Hij pakte de oude gehavende zippo van zijn opa uit zijn doos met schatten achter in zijn kast. Er kwam nog een vlammetje uit. Dat was vast genoeg om de boom in de hens te steken. Zachtjes liep hij op zijn kousen zijn slaapkamer uit. Nog zachter sloop hij de trap af. Hij wist precies welke treden kraakten. De voordeur piepte even en hij hield zijn adem in of hij iets hoorde uit de huiskamer. Maar nee. Hij legde de deurmat op de drempel zodat de deur niet dicht zou vallen en viel op zijn knieën. Hij hield het kleine vlammetje bij een tak van de boom. Er knetterde wel iets, het smeulde een beetje maar echt branden deed het niet. Net toen de tak leek te gaan gloeien ging de vlam van de aansteker uit. Hij zuchtte. Jammer. Leeg. Teleurgesteld ging hij zachtjes weer naar binnen en naar boven.

Frank werd wakker van een rare piep. Hij was blijkbaar toch in slaap gevallen maar nu piepte er iets beneden, niet even maar voortdurend. Wat was dat? Hij sprong zijn bed uit en deed zijn kamerdeur open. Het geluid kwam van beneden. Bij de deur van de huiskamer rook hij een branderige lucht. Binnen zat Oma op de bank te dutten. Buiten het raam zag hij vuur. Was de kerstboom toch gaan fikken? ‘Oma’, riep hij en schudde haar wakker. Oma schrok op. ‘Er is brand’. Ze keek in de richting waarin Frank wees en zag de vlammen en de rook. Ze pakte haar telefoon uit de tas en belde 112. ‘Pak alle handdoeken die je kunt vinden in de badkamer’, zei ze toen kalm tegen Frank. Hij rende naar boven en kwam met stapels handdoeken naar beneden. Oma maakte ze nat en samen haalden ze de vensterbank leeg en legden de druipende handdoeken tegen het kozijn. Misschien zou dat het vuur lang genoeg tegenhouden. Daarna nam ze Frank mee naar de achterkamer en wachtten ze vol spanning op de komst van de brandweer.

‘Bats’. Met een enorme knal versplinterde de grote voorruit in honderden kleine stukjes. Frank sprong in de lucht van schrik. Op hetzelfde moment reed de brandweer loeiend de straat in. De mannen sprongen de wagen uit. Buren kwamen naar buiten en volgden alles nieuwsgierig. Oma liet een van de mannen binnen terwijl de anderen aan het blussen sloegen. Hij bekeek de situatie, schatte het gevaar in en vroeg toen of ze allebei in orde waren. Dat waren ze. Op de schrik na dan. Het vuur was snel geblust. Het kozijn was wel geblakerd maar had gelukkig niet echt vlam gevat. Er zou iemand komen om voor vannacht planken voor het gapende gat te slaan en dan moesten ze morgen maar bellen met de verzekering en een glaszetter.

Een jonge brandweerman uit de straat, Frank kende hem wel, kwam nog even binnen en vroeg; ‘Waarom lag de kerstboom buiten? Kerst moet toch nog beginnen?’ Oma keek naar Frank, Frank keek naar Oma. ‘Eh, nou, eh, ik wil geen kerst meer vieren.’ De brandweerman keek hen om beurten aan en knikte eens. ‘Juist. Hebben jullie nog iemand voorbij zien komen misschien? Jongelui die een geintje wilden uit halen? Zijn ogen bleven rusten op Frank. Hij kroop een beetje achter Oma weg en bekende schoorvoetend dat hij de boom in de fik had willen steken, maar dat de aansteker leeg was en dat hij niet wist dat de boom toch was gaan branden. De jonge man keek nu heel verbaasd maar ook geïnteresseerd. Oma legde alles uit. Hoe Frank teleurgesteld was omdat hij net gehoord had dat Sinterklaas niet bestond en de Kerstman ook niet. Dat hij daarom geen kerst meer wilde vieren en ze samen de boom hadden afgetuigd. ‘Dat is ook niet niks nee’, knipoogde de brandweerman glimlachend naar Frank, ‘dat weet ik zelf nog goed hoe stom ik dat vond toen ik ontdekte dat mijn ouders voor Sinterklaas speelden. Maar eh, je hebt geluk dat de brandweer wel echt bestaat. Of niet dan?’ Oma liet hem uit en stuurde daarna Frank naar de douche.

Hij stond heel lang onder de warme stralen tot hij geen brandlucht meer rook. Het leek ook wel of al zijn boosheid wegspoelde, zo het putje in. In een schone pyjama en met zijn dikke pluizige kamerjas aan ging hij naar beneden. Daar was het een drukte van belang. Hij maakte zich klein op een stoel. Vader en moeder en zijn zussen waren binnen gekomen en riepen door elkaar terwijl Oma probeerde te vertellen wat er gebeurt was. Pas toen de gemoederen bedaard waren en de zussen naar boven verdwenen zagen vader en moeder hem. Oma ging naar huis en streek hem nog even over zijn natte haar. ‘Het is allemaal goed, jongen, het is allemaal goed’, zei ze.

Zijn ouders gingen tegenover hem op de bank zitten. Vader met een frons op zijn voorhoofd. Moeder zat voorovergebogen op het randje met haar handen in elkaar geslagen. Ze keek hem niet aan terwijl ze sprak. ‘Frank, ik wil je mijn excuses aanbieden. Wij willen je onze excuses aanbieden.’ Hoorde hij dat nu goed? Hij had bijna het hele huis in de brand gezet, ze hadden wel dood kunnen zijn en zijn moeder ging sorry zeggen? ‘Heel vaak heb ik niet in de gaten dat jij anders in elkaar steekt dan je zussen.’ Ze keek even op naar zijn vader. ‘Dat dingen voor jou en mij soms anders binnenkomen dan bij je moeder en bij je zussen’, vulde hij aan, ‘heftiger, zeg maar.’ Moeder knikte.

Zag hij nu een traan bij haar naar beneden vallen? ‘Ik ben er te nuchter voor en neem vaak niet de tijd om jou te begrijpen. Dus sorry daarvoor.’ Hij stond op en liep naar zijn moeder. Zij deed haar hoofd omhoog en keek hem met betraande ogen aan. ‘Je hebt ons wel laten schrikken hoor’, snifte ze, terwijl Frank haar tranen wegveegde. Ze knuffelden en spraken nog lang over alles na. Hoe je als gezin het samenzijn kunt vieren, ook zonder Sint, zonder Kerstman. Frank had veel om over na te denken. Wat hij misschien nog wel het fijnste vond was dat papa en hij dus op elkaar leken. Dan kon hij eens vragen hoe hij dat dan deed als hij boos werd.

Uiteindelijk werd er die nacht nog door iedereen min of meer geslapen.

Een week later op eerste kerstdag werd Frank wakker van een stilte die anders was dan normaal. Hij keek uit zijn slaapkamerraam en zag kleine witte vlokjes naar beneden dwarrelen. Sneeuw. Kerstsneeuw. Zo echt als het maar kon zijn. Beneden had zijn vader de open haard al aan gestoken, de tafel was kerstig gedekt, kaarsjes branden. Het rook naar koffie, vers brood en chocolademelk. In de huiskamer was een nieuw voorruit gekomen die week en alle troep was opgeruimd. Volgende week zou een schilder het kozijn onder handen nemen. Vader gaf hem een mok met warme chocolademelk. Hij kroop bij de haard. Samen slurpten ze het hete vocht naar binnen. ‘Hoe doe jij dat als je boos bent, pap?’ Zijn vader keek hem aan. ‘Dat is een goeie vraag, jongen. Ik vreet hem op, de boosheid. Snap je? Ik slik het in, ik beheers me. Soms trek ik me letterlijk even terug. Jij gooit het er allemaal meteen uit. Dat zou ik ook wel willen. Maar zoals ik het doe en zoals jij het doet is allebei niet echt handig. Zullen we daar samen eens een keer wat aan gaan doen?’ Frank knikte. Dat zou fijn zijn.

Langzaam werd het hele gezin wakker en schoof aan de kerstbrunch tafel. Frank pakte zijn eerste broodje en zag twee extra borden staan. ‘Wie komen er nog meer?’ Op dat moment klonk een harde claxon buiten voor de deur. Hij sprong op. Opa en oma in hun grote Pick-up hadden de sneeuw getrotseerd. Op zijn sloffen begroette hij ze. Opa tilde hem op in zijn grote sterke armen. Oma knuffelde hem wat rustiger maar niet minder intens. ‘Wil je me even helpen Frank?’ Opa liep naar de achterklep. Daar lag een verse kerstboom. ‘O, geweldig’, riep Frank uit, ‘echt gaaf Opa!’

De rest van de kerstbrunch werd een prettige chaos van het optuigen van de kerstboom, eten en drinken en het uitwisselen van cadeaus. Voor het merendeel boeken. Hier gaat Kerst dus om, dacht Frank terwijl iedereen bekeek, dit gevoel. Dat je allemaal anders bent en toch samen en dat dat helemaal goed is.

Fijne feestdagen, hoe je ze ook viert en tot ziens in 2019

Oud & Nieuws 2018

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en het is toch niet normaal dat mijn kind zo normaal is?

Aan de keukentafel

De vader, in de weer met de koffiemachine, kwam op mij onzeker over. De moeder was beweeglijk onder een waterval van aaneengeregen zinnen. Ik kwam weer binnen na een kennismaking met hun zoon die buiten bleef spelen met de hond. Blakend van zelfvertrouwen, speels, ondeugend, vrolijk en open. We dronken koffie aan de keukentafel in een Ikea landschap. Ik liet haar taal over me heen komen, luisterde meer naar de boodschap er onder dan naar de betekenis en keek naar het buitenspel van de jongen en zijn grote kameraad. De vader deed af en toe zijn handen omhoog in wat een zwakke poging leek haar te onderbreken. Keek dan naar mij een schudde haast verontschuldigend zijn hoofd. 

Inmiddels was de moeder opgestaan en ging tussen mij en het beeld buiten staan. We betraden de arena. “Luistert u wel?” Ik knikte bevestigend. “Dan begrijpt u dat wij ons ernstig zorgen maken.” Ze hield even in en keek mij vorsend aan. Een hand met opgestoken vinger op mij gericht. “Op grond waarvan”, riposteerde ik? Ik had niets alarmerends gehoord, dacht ik. Niets problematisch gezien. Had ik iets gemist in haar zoon? Had ik iets niet gehoord in de brij van woorden? Haar ogen werden groot en een rode nagel kwam vervaarlijk dichtbij. Ze telde op haar vingers af; “Hij heeft nog nooit een onvoldoende gehaald. Hij maakt nooit ruzie, is altijd vrolijk, eet en slaapt goed.  Hij heeft veel te veel vriendjes naar mijn zin, hij is altijd buiten en zijn kleren zijn altijd vuil en meestal ook nog stuk. Hij is zo ontzettend ondeugend, altijd. Als hij je aardig vindt dan kan hij heel beleefd zijn maar berg je als hij je niet mag. Maar hij is nooit ziek. Nou, dat kan toch allemaal niet goed zijn?”

Jongens leren en leven anders

In een wervelwind aan geluid en beweging kwamen hij en zijn hond op dat moment de keuken in gedaverd. De hond maakte zich meteen meester van mij. Hij smeet zijn laarzen in een hoek en kwam naar me toe. Rode wangen en een zeldzaam open en vrolijke blik. “Skip vindt jou aardig.” Ik kon niets anders dan het beamen vanonder de prachtige wolbaal. Met een kordaat ‘Skip, laag!’ zorgde hij er voor dat de hond onmiddellijk naast me op de vloer gleed. Hij ging voor me staan, half tegen de tafel aan. “Zo doet mijn moeder altijd hoor”, lachte hij ontwapenend, “maar weet je al of je mij kunt helpen?” Ik schudde ontkennend mijn hoofd en zei; “Nee. Ik zou het niet weten. Hoe denk jij dat ik jou zou kunnen helpen?” Hij haalde zijn schouders op en keek naar de modderige gaten in zijn broek. “Misschien hoe ik mijn kleren niet kapot kan maken?” Zijn hoofd schuin, zijn ogen schitterden van plezier, terwijl het leek of hij uitdagend naar zijn moeder keek.

De moeder zeeg op haar stoel neer en trok haar klauwen in, voor even niet bestand tegen de overweldigende charme van haar zoon. Zelfs de vader waagde een kleine glimlach en leek opgelucht. 


“Ik hoop dat je nog heel veel meer kleren verslijt met buiten spelen dus ga vooral zo door.” Hij grinnikte en knikte. “Ik ga helemaal niets doen aan uw zoon”,  richtte ik mij weer tot de ouders. “Hij heeft geen enkel probleem. U daarentegen wel”, ik had tot mijn verrassing zelf ineens ook een opgestoken vinger in haar richting, “het grote probleem van een heerlijk, gezond en vrolijk kind. Daar kan ik u wel bij helpen want ik begrijp dat zoiets zwaar drukt, maar uw zoon zelf heeft geen enkele hulp nodig”. 

Terwijl de vader, zijn zoon en de hond met mij naar de voordeur liepen steunde de moeder aan de keukentafel; “Maar u kunt mij toch wel iets aanraden?” Het kwartje was nog niet gevallen. “Jazeker”, zwaaide ik haar gedag; “er nog een hond bijnemen.” 

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en een reis door mijn muziek in december.

Muziek is voor mij een levensbehoefte. Zowel het maken er van met mijn koor, als het beleven en luisteren er naar. Het heeft mij als kind met leren altijd geholpen. Het verbindt de beide hersenhelften, muziek is een ‘wholebrainer‘ en kan je in kind dus ook helpen betere verbindingen te maken in het brein waardoor leren en bewegen beter gaat.  In mijn blogs heb ik het daar regelmatig over. Dit keer vooral een muzikale reis door mijn muziek in december. Voor de lol, omdat het kan. Wie weet zitten er voor jou nog onbekende juweeltjes tussen. Wees gerust, het gaat niet alleen om klassieke muziek. 

In de weken rond de kerst mag ik graag de 6 cantaten van het Weihnachts oratorium van Bach beluisteren en zo ongeveer in mijn hoofd meezingen. De bladmuziek valt uit elkaar en staat vol met potlood aantekeningen, zo vaak gezongen. De vertrouwde Bach-wendingen en barokke herhalingen zijn balsem voor mijn ziel. Het verveelt nooit. Mijn favoriet is de uitvoering van dirigent Peter Dijkstra. Hij doet iets met deze oude muziek, met name qua dynamiek, waardoor ik nieuwe dingen hoor. 

In alle uitbundigheid, veel trompetten en pauken, last hij een moment van rust in door een koraal: ‘Ich steh an deiner Krippe hier’,  a capella uit te voeren. Heel zacht ook. Wonderschoon. 

Tweede in de rij is de Messiah van Haendel. Waar ik Bach eindeloos kan herhalen, is de Messiah meestal eenmalig zo rond de kerst. Wel vaak gezongen, minder vaak beluisterd. 

Als grote fan van Sting, om zijn stem, maar ook vooral omdat hij graag werkt met grote orkesten, is A Winters Night te vinden op mijn speellijst. Kerst  in een nieuw jasje. 

Waar ik natuurlijk mateloos van geniet is de a capella groep Voctave, zelfs hun Disney klassiekers. Elk jaar brengen zij een nieuwe kerstopname uit. 

Anne Sophie von Otter. Haar CD met Elvis Costello is voor een ander jaargetijde ook heel aangenaam. Vooral omdat haar stem niet in een hokje te stoppen is. Ze zingt net zo makkelijk een opera als jazz. 

Wat bij mij ook niet mag ontbreken zijn de Christmas Carols van het Kings College Choir, Cambridge. Hier met Nativity Carol van mijn favoriete hedendaagse componist John Rutter. 

Ook topper op het gebied van a capella muziek is Pentatonix. Alle geluiden maken ze zelf. 

Nog een knaller om mee af te sluiten; Carol of the Bells of Notre Dame, ook weer door Voctave.  En ja, de dames kunnen erg hoog. 

Een stukje van mijn muzikale voorkeuren in deze tijd. Om de donkere dagen wat zachter te maken. Zodra de oliebollen van tafel zijn en de dagen langzaam gaan lengen komen bij mij onmiddellijk de passies van Bach op het programma, zowel om te zingen als om te luisteren. Maar dat duurt nog even. Eerst dapper door de dennentakken heen bijten. 

Wat is jouw favoriete muziek in deze tijd?

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en 10 tips voor de rust in jou.

In de winter mag ik de wereld graag buitensluiten. Niet de realiteit, wel de schreeuwerige buitenwereld. Als ik het nieuws al volg is dat via koppen, zonder beelden. In elk geval geen tv. Nooit tv. Het liefst laat ik de actualiteit achteraf duiden door het lezen van een rustige krant op zondag. Zodat ik wel weet wat er speelt en het een beetje begrijp maar er niet elk uur mee om mijn oren wordt geslagen. Scheelt overigens ook een hoop tijd en het geeft rust in mijn hoofd.


Het ritme van de natuur volgen, denk ik. Uitrusten, mentaal, zoals het buiten allemaal in rust is. Opladen voor de lente. Vooral niet meegaan in de december hectiek. Boodschappen doe ik het liefst op maandagochtend om 08.00 uur. Dan zie ik alleen wat slaperige vakkenvullers, een verveelde kassamevrouw en de lieve verkoopster van het straatnieuws.

Geloof me, ik geniet van samen eten en drinken met vrienden, een concert, een voorstelling. Toch hou ik vooral van mijn winterslaap. Mateloos genieten van een zondag niksen. Met een dekentje op de bank, kopjes thee, beetje lezen, beetje schrijven. Het donker en de stilte van de vroege ochtend. Later op de dag met muziek van Bach of van Sting, net wat op dat moment bij me past. 

In de lente en de zomer slaap ik ook minder. Word ik met de zon wakker, heb ik een tomeloze energie. Als het licht mindert in oktober, verander ik mee. Keer ik naar binnen. Geef ik mijn brein rust. Vanuit mijn tevreden stilstaan kan ik verder en ontstaan mooie dingen. Noem het introvert, als je het wilt duiden. Noem het hoogsensitief, als je het wilt labelen om mij beter te begrijpen. Prima. Ik ben daarin vooral mij, door de jaren heen zo geworden. Straks, als de dagen weer gaan lengen krijg ik vanzelf weer behoefte aan prikkels. 


Natuurlijk lukt het niet altijd. Er moet ook bij mij brood op de plank. Ik kan niet onder alle afspraken uit. Maar juist in deze wintermaanden bewaak ik mijn agenda heel goed met veel blauwe dagen er in. Ik kies zorgvuldig, beter dan in de zomer waarin zelfs mijn agenda bruist en overloopt. Makkelijk praten vanuit mijn riante seniorenflat, 6 hoog, een oase van rust en uitzicht. Ik hoef geen kinderen op te voeden en van muziekles naar voetbal te vervoeren, ik heb geen mantels meer te verzorgen. Het zijn allemaal keuzes zoals ik ze al dan niet gemaakt heb. 

Hoe jij je leven ook hebt ingericht, mijn rust zoals ik het hier beschrijf, zit vooral van binnen. Welke hectiek jij ook om je heen schept, je hebt daar zelf keuzes in. Meestal zit hem dat in het doen waarvan je denkt dat anderen dat van je verwachten. Dingen doen of laten omdat je denkt dat anderen er iets van vinden. Er een (negatief) oordeel over hebben. Je verregaand aanpassen aan onuitgesproken verwachtingen die zich vooral in jouw hoofd bevinden. 

Als jouw basisbehoeften goed gevuld zijn ga je andere keuzes maken. Dan ga je goed voor jezelf zorgen, neem je meer tijd voor jou. Verrassend genoeg kun je dan juist meer voor de ander betekenen. 

Hoe zou het zijn om daar nu mee te beginnen? 

10 Tips voor meer rust in jou.

  1. Schrijf 3 dingen op waar jij op dit moment het meest behoefte aan hebt. Alles mag. Je kunt dit ook prima met je gezin doen op zondagochtend aan de keukentafel. Tekenen kan ook. 
  2. Maak uit deze individuele behoeften je eigen of een gezins top drie en hang dat op de koelkast. 
  3. Hoe ga jij, hoe gaan jullie deze behoeften vullen, bewaken? 
  4. Plan in jouw agenda, of jullie gezamenlijke agenda, duidelijk zichtbare rustmomenten in en houd je er aan.  Geef het een kleur. Geen bezoek, geen activiteit, alleen maar jouw tijd. 
  5. Sta iets eerder op. Daar kun je aan wennen. En doe dan iets helemaal voor jou alleen. Voor de een is dat een rondje joggen, voor de ander mediteren of gewoon in alle stilte met een kop koffie bij de kachel. 
  6. Misschien moet deze op nummer 1: Eerst zelf je zuurstofmasker op zetten!
  7. Kijk eens eerlijk en kritisch naar je afspraken. Zijn ze allemaal wel zo leuk en nodig? Durf te schrappen. “Nee”, is een volledig grammaticale zin. 
  8. Ga eens offline. Telefoons, Ipads, laptops, tv’s. Uit! Spreek zo’n offline moment af met jezelf of met je partner, je gezin. Laat maar gebeuren wat er dan ontstaat. 
  9. Verveling is broodnodig. In de pruttelstand wordt dat deel van ons brein actief wat zich bezighoudt met het oplossen van problemen. Met als effect een verhoogde creativiteit.
  10. Doe wat bij je past, wat bij jullie past. Je bent genoeg zoals je bent. Je hoeft niet rond te blijven rennen om aan ieders verwachting te voldoen. 

De manier waarop je al dan niet rond stuitert in deze december maand is, net als al je gedrag van nu, beïnvloed door jouw allerprilste begin. Prenataal is de blauwdruk gemaakt. Daar kan de oorzaak liggen van problemen zoals je ze in het hier en nu ervaart. Op een zeker niveau in je lichaam is al deze informatie bewaard. Je kunt daar als het ware weer naar toe. Het bekijken en ervaren hoe het toen was. En vooral het beleven van hoe je had gewild dat het was en van daaruit herstellen. Wil je meer informatie over het werken aan de rust in jou, de rust in je gezin? Neem contact met me op en we kijken samen naar jouw behoeften. 

Ik wens je van harte mooie feestdagen op de manier zoals jij dat wilt. 

Kerst 2018
Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en de kunst van het vertellen

                                 De jongen en de draak vliegend op een boekOp weg naar school stopte Tim even bij het zwarte meer. Het lag daar inktzwart te wezen. Geen leven , geen beweging in te bekennen. Met zijn hoofd gebogen, zijn ogen nog half dicht ging hij even zitten. Op de tak van de verdorde donkerboom met zijn toppen in de zware wolken. Het was weer vreselijk geweest vannacht. Hij had gedroomd. Zo naar, zo eng, zo echt. Dat mocht helemaal niet in Wakkerland. Nachtmerries waren verboden, dromen mochten niet bestaan. Er over praten betekende de doodstraf. Hij was de enige, dat wist hij zeker. Niemand droomde. Als hij het nu maar aan iemand kon vertellen dan zou het niet zo erg zijn. Een traan ontsnapte aan zijn oog, rende over zijn wang en drupte op een verdord blad.

Je in beelden denkende kind is een verhalenverteller. Wij kunnen verhalen vertellen als geen ander. De beeldende taal en het andere tijdsbesef maken het tot een film met vooruitblikken en flashbacks. Alleen bij óns is de film beter dan het boek. Als ons geleerd wordt enige structuur aan te brengen dan zijn wij in staat om iedereen aan onze lippen te laten hangen. 

                               “Zeg, zo erg kan het toch niet zijn?” De vogel tjilpte heen en weer wippend in zijn felle kleuren voor zijn ogen. “Hoe kom jij hier?” Tim was oprecht verbaast. Hij kende vogels alleen van plaatjes in een oud verboden boek van zijn Opa over Dromenland. Dat ze echt zouden bestaan had hij nooit durven dromen. De grens met Dromenland was al eeuwen gesloten; streng verboden toegang. “Ik kan vliegen, weet je, mij houden ze niet tegen”. De vogel fladderde door de boom heen en weer terug. “Maar vertel?” Tim keek om zich heen. Er was niemand te zien in de wijde omgeving. Wat kon hem het schelen. Hij vertelde over zijn nachtmerrie. Over grote stenen wachters en dat hij niet van ze kon winnen. “Ja en? Vertel het aan de dromenvanger en het is over”. De vogel wipte onrustig heen en weer. “Maar waarom huilde je nou?” “Dromen mag niet hier”, legde Tim uit. Er over praten is bij de wet verboden. De vogel zat ineens helemaal stil. “Vandaar dat het zo’n dooie boel is hier”, zei ze tenslotte. “Wij komen hier niet graag. Alleen als het nodig is. Zoals nu.” Ze sprong op zijn schouder en vertelde over Dromenland waar ze woonde, over dagdromen en luchtkastelen, wensdromen en toekomstdromen. “We dromen wat af en vertellen onze dromen aan elkaar. Daar worden ze nog mooier en groter van. We slapen er ook beter door. Nare dromen vertellen we net zo lang aan de dromenvanger tot ze verdwenen zijn.” Het leek Tim te mooi om waar te zijn. “Misschien dat daarom bij ons altijd de zon schijnt”, fluisterde ze in zijn oor, “en de bomen lichtgroen zijn?” Het zou zomaar kunnen.

Verhalen vertellen en naar verhalen luisteren is voor je kind een belangrijke manier om de wereld om hem heen te kunnen ordenen. Doordat je kind luistert naar verhalen en zelf leert ze te vertellen, ontwikkelt hij zijn  luistervaardigheid. Hij krijgt een grotere woordenschat. Het vergroot zijn concentratie vermogen. Zodra je kind een verhaal wordt ingetrokken wordt zijn denken over hoe je een probleem aan kunt pakken gestimuleerd. Je geeft zijn verbeeldingskracht een boost terwijl en passant zijn gevoel voor taal en spreekvaardigheid wordt bevorderd. Het zal later een belangrijke vaardigheid voor ze zijn gezien het steeds groter wordende belang van storytelling. 

                                     “Maar hoe kan dat dan?” De ketel vulde de theekopjes, de schilderijen kuchten ongeduldig, de smeulende houtblokken verwisselden van plaats waardoor het vuur oplaaide. “Daarvoor moet je eigenlijk weten hoe het werkt in je hoofd”, legde Mees uit. “Alles wat je meemaakt op een dag komt binnen als het ware in een klein kamertje in je hoofd, een soort halletje. Dat kan soms een rommeltje worden. Door te dromen ruim je de hal op zodat er de volgende dag weer van alles in kan. Je kijkt nog een keer naar alles wat er gebeurt is die dag. Of je het wilt bewaren of niet. Daardoor voel je je ook uitgerust als je wakker wordt. Als je niet meer droomt, tja, dan puilt de hal op een gegeven moment uit, er kan niets meer bij. Je word moe en humeurig en alles om je heen verliest zijn kleur.”

Wanneer je je kind de ruimte geeft om zijn fantasie en creativiteit de vrije loop te laten, kan dat zijn verbeelding, verwondering en andere vaardigheden prikkelen. Bij het luisteren naar en het vertellen van verhalen ontdekt je kind hoe het zijn zintuigen kan gebruiken om het verhaal en de beleving te kleuren. Verhalen vertellen, in alle vormen, is de belangrijkste vaardigheid om je kind mee te geven. Het is de motor van zijn creativiteit. En laten we eerlijk wezen, dat wordt niet veel gestimuleerd op veel scholen, gezien de uniforme zelfgemaakte zwarte pieten en exact dezelfde sinterklazen die ik tegenkwam in de klassen waar ik observeerde. 

                      “Jij”, gromde hij, “Jij koninginloeder dat je er bent”. De draak brieste. Vurige rook stoof uit zijn trillende neusgaten en verschroeide haar kapsel. Het hele paleis schudde. Koninklijk porselein viel overal in scherven. Ze durfde zich niet te bewegen. Mercy richtte zich op en sprak, iets vriendelijker nu; “Jij gaat nu de wet aanpassen. Je neemt mij en de Meesterdromenvanger weer in dienst. Zo niet, dan heb ik aan 1 hap genoeg om heel uwe majesteit te verzwelgen.” Hij boog langzaam zijn kop weer in de richting van haar angstige gezicht. “Ja”, piepte ze en deed het in haar koninklijke broek. 

the libraryBegin in deze overprikkelde feestmaand eens met het vertellen van verhalen. Elk verhaal is goed. Ga offline, dim het licht, doe de kaarsen aan en vertel je kind verhalen. Stimuleer ze zelf verhalen te vertellen. Je zult verteld staan en genieten van deze momenten met elkaar. En wees gerust, op enig moment schuift ook je puber aan. Wees niet bang dat je het niet zou kunnen, of niet goed zou doen. Het vertellen van verhalen zit in onze genen. Eeuwenlang hadden we geen andere mogelijkheid om onze geschiedenis te onthouden dan door het doorgeven van verhalen. Je hoeft dat talent alleen maar aan te boren.


N.B. De fragmenten komen uit ‘Dromenland’, één van de verhalen waaraan ik werk.




Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en je kind zien voor wie het is

Test Maarten Smit Meten

Testen, onderzoeken, controleren, toetsen, analyseren, inspecteren, taxeren, observeren. Hup in het desbetreffende hokje, sticker erop, handleiding erbij, strik erom en klaar zijn we het probleemkind. Zodra het afwijkt van het hanteerbare gemiddelde komen we in actie. We testen net zo lang tot we het kind niet meer zien. Het probleem, in de ogen van de omgeving, is in dan elk geval duidelijk. Aan de slag met van te voren bedachte algemene handleidingen. Lees de gebruiksaanwijzing voor het gebruik.

En dan blijkt de diagnose niet te kloppen. De dyslect blijkt niet dyslectisch maar is een beelddenker, om maar eens wat te noemen. De onderpresteerder heeft geen stoornissen uit het autisme-spectrum maar blijkt hoogbegaafd. De o zo overprikkelde ‘gevoelige’ leerling blijkt juist onderprikkeld.  Dan past het probleemgedrag ineens niet meer in het plaatje wat wij bedacht hebben. Je zult maar twee jaar een dyslexie traject moeten volgen terwijl je een TOS hebt. De martelgang is niet voor te stellen.


Daar hebben we de prachtige term handelingsverlegen voor bedacht. Met andere woorden; hij voldoet niet aan de verwachtingen zoals wij getest en getoetst hebben dus wij trekken onze handen er van af. Al te vaak begint dan de lange reis naar speciaal onderwijs, jeugdzorg of zelfs naar thuis-zitten.

Hoe zou het zijn als we niet bij elke oplossing een passend problemen hoeven te vinden? Hoe zou het zijn als we aan de andere kant beginnen en kijken en zoeken naar eventuele oorzaken?

Hoe zou het zijn als we je kind zien voor wie het is?

Wat wij zien als probleem, is het probleem van de omgeving, niet van je kind. Vaak is het juist een van zijn grootste ongeziene talenten. In plaats van je kind in allerlei onmogelijke trajecten te stoppen zouden we zijn (leer) en thuisomgeving kunnen aanpassen aan zijn behoeften. Van onze verwachtingen naar zijn basisbehoeften.  Van ons probleem naar een voor hem passende omgeving.

Volg als ouders, opvoeders, verzorgers, leerkrachten je intuïtie in plaats van de standaard protocollen. Ga vooral niet doe-het-zelven qua diagnose. Kijk waar de behoefte vandaan komt. Een goede start om je af te vragen wat je kind spiegelt dat jij nog te leren hebt.  Verdiep je eens in de prille start van je leven en dat van je kind. Wat er vanaf het moment van conceptie tot en met de geboorte gebeurt is grotere impact dan je misschien denkt op je gedrag van nu. Hoe zou het zijn als daar een verklaring voor bepaald gedrag zou kunnen liggen? En dat je het van daaruit kunt gaan oplossen, helen, herstellen? Een fascinerende wereld van mogelijkheden opent zich dan. Hoe jij verwekt en gedragen bent en elk hechtingsmoment heeft zijn invloed op wie je nu bent. Als je daar met het hele systeem (gezin) eens naar zou kijken gebeuren er verrassende dingen. Dan zou je maar zo ieders basisbehoeften kunnen vervullen.

Fingerpirnt Maarten Smit

Ik kijk trouwens zelden naar diagnoses, rapporten, verslagen en behandelplannen. Eerst ga ik met de ouders in gesprek en dan zie ik al veel. Ik zie je voor wie je bent. Waar nodig zie ik dan je kind, voor wie het is.


Geplaatst in Beelddenken, IKEV CREF | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en december tips

Kerst stress


Sint is alweer in het land en de kerstshows draaien volop. De feestdagen, ze komen er weer aan. Een aantal tips voor de beelddenkende, hoogbegaafde en hoogsensitieve mensen in onze omgeving. 

Plannen en structuur  Als je nog geen weekplanner hebt dan is het nu de tijd om er eentje aan te schaffen. Ga om de tafel en plan de feestdagen vooruit. Het geeft overzicht, rust en structuur. Je ziet meteen welke weken erg vol zitten en waar dus geschrapt kan worden. Plan vooral rust in, in deze overprikkelend gezellige weken. Neem je kids mee in de planning en beslissingen. Als je goed luistert zijn ze prima in staat te vertellen wat hun behoefte is. 

Mag het licht uit? Ons felle witte altijd brandende elektrische licht houdt ons uit onze winter slaapstand. Doe het licht uit. Steek bewust samen kaarsen aan. Geen geluid, geen activiteit. Alleen het zachte licht en de beweging van kaarsen, lichtjes en olielampjes. Ontspan, adem rustig en diep, staar in de vlammen. Hoe hyper je kind ook is in deze over gestimuleerde feestmaand, ze nemen als vanzelf jouw houding over. Volg de natuur. Winter is de tijd van reflectie, niet van hectiek. 

Kerstgeur, kerstkleur. Realiseer je dat de glimmende kerstkleuren en decembergeuren heftig binnen kunnen komen, hoe mooi en lekker ook. Kruidnoten, dennengeur, kaarsen, verse mandarijntjes, krentenbrood met spijs, net afgestoken vuurwerk. Het hele geuren- en kleurenpalet zal zich sowieso verbinden met sterke zich opdringende beelden en herinneringen. Bepaal samen met je kind welke meer neutrale geuren en kleuren hem tot rust brengen en gebruik deze op de slaapkamer. Wel eens gedacht aan een versierde kerstboom buiten? Dan kun je dit ook af en toe buitensluiten.

Zeg eens Nee ! Leer je kind juist in deze maand ‘nee’ te zeggen. Zijn alle feestjes nu echt zo leuk? En tegen welke prijs? Hoeveel sint- en kerstvieringen kan een mens aan? Kijk eens eerlijk naar jezelf of je nog wel geniet als je en kerstavond/nacht en eerste kerstdag en tweede kerstdag volop verplichtingen hebt? Bovendien, voor je het weet zijn de weken voor de kerst een uitputtingsslag voor je gezin. Pyjama-dagen zonder afspraken kunnen in deze weken dan heerlijk rustgevend zijn. Preventief ziek melden van je kind werkt ook heel goed. Doe, ook als gezin, wat je wil en niet wat je denkt dat er van je verwacht wordt. 

christmasoutside.jpgEn verder ? Hou ook in de kerstvakantie een structuur aan, al is het maar in de vorm van hetzelfde ochtend- en avondritueel. Als je echt een hele kerstdag bezoek krijgt of ergens verwacht wordt van vroeg in de ochtend tot laat in de avond durf dan tijd te vragen en te nemen voor jou en je kind. Neem een broodnodige pauze van het kerstgewoel. Een middagslaapje als je al 10 bent? Duh ! Toch kan voor elke leeftijd een uurtje alleen prettig zijn. Even geen prikkels ook al slaap je misschien niet, met name je geest rust ervan uit. Ik ken een gezin dat het liefst met de camper op bezoek gaat. Op deze manier hebben ze hun eigen time-out ruimte bij zich.

Welk weer het ook is, ga veel naar buiten. Vang elk sprankje licht op in deze maanden.


Geplaatst in Beelddenken, Maatschappij | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Jij komt toch zeker ook dansen op mijn uitvaart?

maarten smit ondraaglijk lijden?


Ik weet niet eens meer of ik het gedroomd heb of bedacht. Maar in wat nu al bekend staat als de hete zomer van 2018, waren mijn dagen zo traag en zwart dat er misschien wel weinig verschil was tussen waken en slapen. Zo hevige pijn in mijn bekkenbodem dat ik nu denk te begrijpen waar de term ‘ondraaglijk lijden’ vandaan komt.

Ergens op de bodem, waar ik gewoon niet meer wilde, waar ik alleen maar pijn was en dat niet meer op afstand kon houden, wilde ik zomaar weten wie er op mijn uitvaart zou komen en wie niet, wie er zou spreken of juist niet. Wellicht bedacht mijn geest het wel om me af te leiden. Anyway, het werd een plan, een groots project. Ik zou mijn eigen uitvaart gaan beleven. Compleet met dramatische openingszinnen zoals: “Ik heb even getwijfeld tussen Gelredome en deze locatie”, waar dat dan ook zou zijn.

In elk geval een fikse zaal, goede catering en veel sponsoren zoals uitvaartondernemers, steenhouwers en rouwcoaches. Het mocht wat kosten maar dan zou er ook opbrengst zijn. Er zou natuurlijk veel muziek zijn, dus er zou een strijkje komen nu ik het voor het zeggen had en iets luchtiger voor de drank na afloop. Griekse muziek, bedacht ik. Als Kreta een brug te ver zou zijn dan wilde ik toch op mijn eigen uitvaart de door mij zo geliefde klanken met de voor ons Hollanders zo niet vertrouwde klanken en toonafstanden, gewenteld als we zijn in de strak afgemeten Bach akkoorden, hoe groots overigens.

Dat was nog iets waarmee ik mijzelf kon afleiden in de helse zomer van 2018, traag van ellende. Op mijn Youtube kanaal, waar ik ooit nog iets mee zou gaan doen, staat namelijk een afspeellijst genaamd: “Funeral, whenever’. Alles wat ik mooi vind knal ik daar op. Een mix van mijn muziek. Maar wie zou dat weten als ik dood zou zijn? Ooit heb ik gezegd dat ze op mijn uitvaart de Von Karajan versie van de Mattheus maar moesten laten horen. Geen toespraken, geen bloemen maar drie en een half uur hemels lijden.

Wat ik daarbij ook bedacht, of droomde, of werd ingegeven door de medicijnen, dat ik me voor even wilde voorstellen dat er daadwerkelijk een hemel zou zijn. Op voorwaarde dat ik er dan ook in zou mogen natuurlijk. De W G van de Hulst voorstelling van zaken dan wel met een soort van grazige weiden, god als een lieve oude man en zijn zoon, jezus wat een schoonheid. Dat ik daar dan rond zou wandelen tussen Bach en Purcell en Haendel en dat we samen eeuwigdurend zouden praten over hoe we de perfecte uitvoering zouden maken van welk stuk dan ook met al die inmiddels dooie componisten, zangers en muzikanten. Desnoods lieten we ze invliegen vanuit de hel.

Volg je me nog? Zoals ik schrijf dreef ik in de tropische ellende op mijn gedachten. Ze leidden in elk geval tot een concrete goede regeling mocht het ooit weer zo fout gaan, compleet met al die wettelijke handelingen die wij uit angst en niet uit zorgvuldigheid hebben bedacht. Terwijl het stiekem onzin was, omdat ik zoveel medicijnen in huis kreeg dat ik heel de flat kon euthanaseren.

Als ik echt gewild had.

Ik wilde niet dood, ik wilde de pijn zo serieus niet opnieuw ervaren dat ik er bij wijze van spreken wel dood voor wilde.

Terug naar mijn eigen geregisseerde uitvaart. Als long-time survivor uit het aids tijdperk, heb ik ontelbaar veel uitvaarten meegemaakt. Daar werden zoveel mooie en diepe dingen gezegd dat ik dacht: Hebben we dat bij leven eigenlijk ook tegen elkaar gezegd? Niet alleen nu, nu het te laat is en de ontroering minder oprecht is omdat het lijkt te raken aan spijt?

In de pijn die ik was, kon ik niet anders dan mij zijn, zonder fratsen, maskers, luikjes en façades. Kon ik niet anders dan om hulp fluisteren, afhankelijk zijn en ontdekken dat ik zelfs daarin genoeg was. Ik ben genoeg, mijn ziektewinst, als je het zo wil noemen, uit mijn zomer van 2018. In de nabijheid, die ik toeliet ontstonden mooie dingen. Of het nu ging om stofzuigen, eten koken, waken na de operaties of de gesprekken bij een kop thee en de vele andere ontmoetingen.

In de gesprekken, lang of kort, altijd intens, werden zo eerlijke dingen gezegd, werd zoveel onzegbaars besproken dat het voor mij in elk geval de noodzaak ontnam om mijn eigen uitvaart te gaan regisseren. Het idee ligt op de plank. Omdat het leven lonkt.

Mirtos beach


Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

Meesterlanterfanteraar gaat pionieren

Meesterlanterfanteraar reuzenpandaAls meesterlanterfanteraar start ik morgen met 10 pioniers de pilot van de online training lanterfanten. Per 1 juli is deze dan voor iedereen beschikbaar. De training is er omdat ik ondernemers om mij heen zie worstelen. Ze zijn zo druk met de verkeerde dingen. Ze stellen uit wat werkelijk belangrijk is. In 6 modules leer ik ze het nieuwe lanterfanten. Veredeld onthaasten, je brein en je lichaam tot rust brengen om productiever en creatiever te worden. Bij de start van dit plan, deze droom van mij, vertelde ik live een verhaal. Ik heb hem hier voor je uitgeschreven.

Er was eens, in een land hier ver vandaan, maar dichterbij dan je zou denken, een boer met twee zonen. Eigenlijk was het een tweeling. Maar de tweede zoon was een dag later geboren dan de eerste. Daarom had hij de eerste ‘Vandaag’ genoemd en de tweede zoon ‘Morgen’. Ze deden hun naam eer aan. De boer had hen allebei de helft van zijn land gegeven.

Vandaag bewerkte zijn land altijd vroeg in de ochtend. Hij ploegde en zaaide en oogstte dat het een lieve lust was. Als hij ‘s middags thuis kwam maakte hij plannen voor de volgende dag, de volgende week, de volgende maand en zat ’s avonds tevreden op zijn schommelstoel bij de open haard.

Morgen was ook heel druk. Met, ja met wat eigenlijk? Hij vergat te ploegen, zaaide te laat en had weinig te oogsten of vergat het gewoon. Altijd maar bezig met het opruimen van de schuur, met het plannen maken en uitwerken en opnieuw maken. Het was nooit goed genoeg of het deugde niet. Tot ’s avonds laat was hij in de weer en kon uren voor zich uit zitten staren maar er stond niets op zijn land.

De boer maakte zich grote zorgen. Omdat maar de helft van het land een goede opbrengst had, hadden ze ook maar een half inkomen. Er waren dagen dat er nauwelijks eten op tafel stond. Op een dag riep hij zijn oudste zoon bij zich. ‘Vandaag’, zei hij peinzend, ‘wat is dat toch met Morgen? Hij werkt hard maar het lijkt wel of er niets uit zijn handen komt. Wat echt belangrijk is stelt hij telkens maar uit. Kan jij daar niet eens verandering in brengen?’

Vandaag keek zijn vader aan, dacht lang na en zei toen; ‘Ja, vader, dat zou ik kunnen doen. Geef mij je vertrouwen en al het land en ik zorg dat het goed komt.’ Zijn vader aarzelde even maar stond het wel toe.

Vandaag ging naar zijn broer en vroeg hem al zijn plannen te laten zien. Morgen kreeg een kleur en zei dat zijn plannen nog niet klaar waren. Na lang aandringen haalde hij toch de stapels plannen uit zijn kamer en gaf ze schoorvoetend aan zijn broer. Vandaag ordende de stapel papieren, knikte af en toe, schreef er iets bij of streepte iets door en zei toen: ‘Dit is geweldig wat je gedaan hebt. Met deze plannen kan ik al het land in mijn eentje bewerken en kun jij zorgen voor de machines, het gereedschap en de schuur. Je zult zien dat we tijd overhouden om de stal weer te vullen met vee.’

Morgen glimlachte en zei, daar was ik al bang voor, dat het een succes zou kunnen worden.

De volgende dag gingen ze samen aan het werk. Al het land werd bewerkt, het gereedschap en de machines onderhouden, de schuur zag er piekfijn uit en ’s avonds maakten ze samen de stallen schoon. Daarna zaten ze allebei in hun schommelstoel tevreden hun plannen voor de volgende dag te bepraten.

Je begrijpt, ze leefden en werkten nog lang en gelukkig.

Meesterlanterfanteraar Ben jij ook bang voor succes? Stel je daarom uit wat er echt toe doet? Verzin je van alles om je succes maar uit te stellen? Dan heb ik iets voor je. Je hoeft er de deur niet voor uit. Als meesterlanterfanteraar ben ik een online training aan het maken om je eigen uitstelgedrag voor eens en voor altijd aan te pakken. Zodat je kunt gaan doen wat echt belangrijk is. Hoe? Door meer te lanterfanten. Dat klinkt tegenstrijdig maar het werkt. Vanuit de werkelijke rust, zonder oordeel en zonder schuldgevoel, durven kijken naar wat je uitstelt en waarom. Om dan samen door te pakken. Zodat jouw unieke talenten eindelijk over het voetlicht komen. Zodat jij en jouw missie om de wereld een stukje mooier te maken gezien worden.

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , | 1 reactie