Beelddenker wacht op het licht

In het stikdonker om 04.00 uur op mijn fiets zitten en bij elk bospaadje denken; “Toch fijn dat mijn lamp het doet!”. Blij zijn met mijn thermo-ondergoed en handschoen, in juni nota bene. Mijn hart dat minstens twee keer overslaat als in het zwarte donker nog zwartere wilde zwijnen vlak voor mijn wielen het pad overdenderen. Gelukkig zien ze niet zo best opzij….. Bij de rand van het bos gekomen gloort nog niet eens een sprankje licht in het oosten. Op de tast de wildtoren opklauteren, op de tast mijn camera aan de temperatuur laten wennen, op de tast mijn thermoskan zoeken en op de tast “au!” koffie inschenken. Adem in, adem uit. Het is bloedspannend om in het donker hier alleen deel uit te maken van de stilte die zijn adem inhoudt tot, zonder nadere aankondiging de kakafonie van vogelgeluiden losbarst. De zon gehoorzaamt, zij kan niet anders als de aarde neigt en roept. Langzaam toont zij haar gezicht.  

Img_4215

Mijn koffie wordt koud, mijn camera klikt, mijn ademhaling is diep en traag. Om mij heen zie ik de wereld ontstaan, het donker krijgt vorm en licht en kleur.  Zo onderdeel van mijn omgeving dat ik er bijna in op ga. Dieren naderen mij zo dicht dat ik alleen maar kan kijken en niet eens mijn telezoomlens verwissel om al dit prachtigs dichtbij vast te leggen en in niets lijk te verschillen van de boom waartegen ik leun. Ik zou willen dat iedereen dit meemaakt op deze manier, doodalleen, volledig opgaan in de natuurlijke omgeving. Ik laat het opnemen in de universele verklaring van de rechten van de mens; minstens 1 keer in het leven voor het nemen van een belangrijke beslissing en voor elke nieuwe levensfase zou ieder mens in de natuur op zo’n ijskoude juni-nacht het licht moeten afwachten met alleen zichzelf.

Img_4222

Het doet mij geloven dat de wereld er anders uit zou zien. Puur en even ongeschonden als de dag die hier ontstaat onder mijn ogen.

Img_4253

Als het eerste crescendo van de juichende vogelgeluiden is afgenomen en het licht nog steeds toeneemt, schenk ik opnieuw warme koffie in en eet een broodje terwijl de dieren om mij heen hoorbaar hun kostje op scharrelen. Ik pel een laag kleding af en koester mij in het gouden licht. Uren zit ik daar in de betrekkelijke stilte in himmlische Ruhe tevreden met mijn bestaan. Toch wel fijn dat nog niet ieder mens dit wil en kan meemaken, het bankje en de thermoskan zouden te klein zijn, grinnik ik in mezelf. Teken dat het tijd wordt mij weer onder de mensen te begeven. Ik kan er weer tegen, klaar voor mijn derde schreeuw.

Img_4269

De telelens (300 mm) laat mij dingen zien die ik met het blote oog niet zou zien. De macrolens toont mij details die ik anders zou missen. Dit bijna meditatieve fotograferen moest ik maar eens opnemen in mijn coaching. Zodat meer mensen dit groeimoment mee kunnen maken. Het lijkt mij een bijzondere ervaring als coach en client zonder Macro gras in zonlichteen woord te zeggen de dag zien ontstaan, samen, helend alleen. 

Over Maarten Smit

De veluwe is mijn achtertuin. De wereld mijn regio. Beelddenken mijn missie. Trainer Ik leer anders bij beelddenker.com | Voor kids en andere mensen, individueel en voor Teams. CREFMethode | Access Bars Practitioner, voor de rust in je hoofd | Dirigent van mijn koor Fluent | Hakselseweg 34, 6713 KW, Ede 0318 614132, 06 871 96 508 [UA-39119863-1]
Dit bericht werd geplaatst in Beelddenken en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s