Beelddenker raakt

Hartstocht

korenveld-in-avondlicht.jpg(scroll down for english)Een paar keer in het jaar zing ik in een koor in plaats van dat ik er voor sta. Liefst korte intensieve projecten dan blijf ik geboeid, een typisch kenmerk van de beelddenker in mij. Een dusdanig groot project dat het bijna niet lukt om alle nootjes op zijn plek te krijgen in de korte tijd. Daarin ligt voor mij het grote plezier. In een periode van ongeveer 4 weken dompel ik mij geheel onder in de muziek van Bach, dit keer de Johannes Passie bij Madeleine Ingen Housz. Een ‘Operatorium’ over de winter waarin alles doodgaat en de lonkende lente, over de graankorrel die pas een nieuwe korenaar voortbrengt als de korrel in de grond verrot. En ja ook over een oud verhaal uit een ooit door mensen samengesteld boek, over een krachtige hoofdpersoon met een droom.

Muziekkamer

linker-vs-rechter-hersenhelft.jpgDe openslaande deuren van mijn muziekkamer in mijn hoofd staan wagenwijd open in deze tijd, 24 uur per dag. Tegen de rechterwand zijn de meesterlijke noten van Bach uit de Barenreiter uitgave op een multi- dimensionaal scherm (ook in mijn hoofd ga ik met de tijd mee) geprojecteerd. Links spelen voortdurend versies van de Johannes. Centraal hangt een soort digibord waarop ik loopjes schrijf en teken om ze als beeld te onthouden of tekstgroepen om de visueel lastige duitse teksten te kunnen madeleine ingen housz.jpgopslaan.

Uit het hoofd zingen is voor mij dan ook vooral van beeld zingen en als het beeld er even niet is kijk ik in mijn boek. Terwijl mijn ogen vastgekleefd zitten aan de dirigente speelt het notenbeeld zich vooral in mijn hoofd af. Het notenbeeld als het ware transparant tussen mij en mijn omgeving.

Totaalervaring.

Angel.jpgDe muziek in zijn totaliteit gebeurt in mijn hoofd, mijn hart, mijn rechterhersenhelft, voelt op mijn huid, onder mijn huid, wordt mijn hartslag. Het is zien, voelen, horen, beleven, soms schreeuwen met mijn ziel. Zelfs de geur van de oude instrumenten, de koude kerk, de harde banken, de zuurstofrijke adem van de zangers, de geur van de spanning, het speelt allemaal mee, het wordt allemaal beleefd. Alle schermen in mijn hoofd gaan op de dag zelf een voor een omhoog, panelen schuiven weg, alleen de muziekkamer lijkt er nog te zijn. Elke sluier en elk gordijn is open. Alle zintuigen worden op elkaar afgestemd zoals de instrumenten in het orkest. Zuiver evenwicht. Naakt en sterk. 

Maar je kunt toch niet zingen met al die emotie?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk wel. Sterker nog ik kan alleen maar zingen met alle emotie en gevoel in een voor mij compleet overzichtelijke chaos waar ik de scheidingslijn tussen volledige overgave en mezelf verliezen altijd goed in het oog heb. Toen gisteren in de sfeervolle Dominicuskerk in Amsterdam de gepassioneerde bas-solist Joost Schouten  ‘Mein Teurer Heiland’ zong en wij daardoorheen in een ander ritme een koraal vlochten, verdiepte zich mijn stem, de tekst kwam vanzelf op het juiste moment, volledige organische verbinding tussen zangers, orkest en dirigente. De ontroering bij mij op dat moment was niet gelinkt aan een herinnering want dan kun je inderdaad niet meer zingen. De emotie was er een diep vanuit mijn kern, in het hart van de muziek. 

Het raakte aan mij in mijn diepste wezen. 

N.B. Goede vrijdag mag ik nog een keer en no worries; mijn mascara is waterproof. Deze blog is in de loop van dit muziekproject bij elkaar geschreven want ja het duurt even voor de beelden zijn omgezet in voor jullie zinnige taal.

Every now and then I like to sing in a choir instead of conducting it. Preferaby short pretty intensive musical projects. That’s what keeps me focussed, typical me, typical visual spatial thinker. It gets really attractive when the project is as massive as to almost impossible to learn all the notes by heart. There the pleasure starts. In and about 4 weeks I plunge in Bach’s music. This time it is St John’s Passion with Madeleine Ingen Housz. An ‘Operatorium’ one could say about winter in which all nature dies and the flirting spring, about the grain only growing after its dead in the soil. And yes, about an old story from a book composed by humans, about a powerful man with a dream.

Musicroom

The folding doors of my musicroom in my head are constantly open these days, 24 hours a day. At the right hand site on a multi dimensional screen (child of my era) I see the masterly musical notes of Bach from the Barenreiter edition. Opposite of it are playing all the versions available of the St Johns Passion. In the centre a kind of digital board so I can write down parts of the staves, draw difficult parts for a better memory. Drawing parts of the german text so I can store them in a visual way.

Singing by heart for me is singing from images. When that fails I look in my book. My eyes are glued to the movements of the conductor while the moving images of the notes are playing in my head. The visual notes transparent in between me and my settings.

Adventure.

This intense adventure of music happens mainly inside my head, my heart, my right hemisphere. I can feel it on my skin, even under my skin, becomes my heartbeat. It is seeing, feeling, hearing, participate, sometimes even the screaming of my. Even the scent of the old instruments, de chill in the church, the harsh chairs, de breath of the singers, the scent of the tension it is all equal important. Alle my fences open at the day of the concert, panels glide away leaving me aware of only my musical chamber. Every veil, every curtain drawn open. All senses tuned in like an orchestra. Pure balance. Naked and powerful.

But, you cannot possibly sing with all this emotions?! 

I can. Indeed it is the only possibly way for me with all the emotions and feeling in a to me detaild overview of musical chaos where I draw the line between surrender and losing myself. Yesterday in the church of Dominicus in Amsterdam when the talented Bas soloist Joost Schouten sang  ‘Mein Teurer Heiland’ and we interweaved in a different rythm a beautiful choral, my voice deepened, the words came at the right moment. A complete organic connection between singers, orchestra and conductor. My compassion at that moment was not linked to any memory. Then indeed I could not have sung anymore. My emotion came from deep inside my heart, my core, the centre of the music.  

I was touched in my soul. 

N.B. Next friday I will sing one more time this spring. No worries; my mascara is waterproof. This blog is written during the period of this musical project. It takes time you know to translate the pictures in my head into readabe text. 

Over Maarten Smit

De veluwe is mijn achtertuin. De wereld mijn regio. Beelddenken mijn missie. Trainer Ik leer anders bij beelddenker.com | Voor kids en andere mensen, individueel en voor Teams. CREFMethode | Access Bars Practitioner, voor de rust in je hoofd | Dirigent van mijn koor Fluent | Hakselseweg 34, 6713 KW, Ede 0318 614132, 06 871 96 508 [UA-39119863-1]
Dit bericht werd geplaatst in Beelddenken en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Beelddenker raakt

  1. I love your blog! So do you want to follow this blog:

    http://www.gossipgirlnetherlands.wordpress.com

    THAT WOULD BE AWESOME! 
Follow my blog for a free shoutout

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s