Beelddenker en labelen of luisteren?

Learning judgements

Oordelen

We vinden al heel snel iedereen maar druk, onrustig, ongeconcentreerd. Of te stil. Onbeleefd, overenthousiast, te nieuwsgierig. Of te mat. We noemen ze niet slim, of juist heel erg knap, niet sociaal, snel of alert genoeg. Zoveel oordeel over hoe wij denken te moeten vinden dat een ander zou moeten zijn. Ook al is die ander je kind. Wie heeft deze standaard gezet? Waarom willen we daar met zijn allen aan voldoen?

Het is nooit goed en al helemaal niet genoeg als je ons zo hoort als leerkracht, trainer, baas, collega, ouder, familie. In het nieuws, op de sociale media, op het sportveld weten we met zijn allen heel goed wat er niet deugt. Aan de ander. En dus hoor je dat ook terug op het schoolplein. Kinderen onder elkaar nemen dat over van ons. Ze weten perfect wie welk stickertje geplakt kreeg en zijn er bijna blij mee. Stel je voor, dat je niks hebt! 

Labelen

Does school kill creativity?Bovendien hebben we talrijke instanties gemachtigd om te diagnosticeren, want geen labeltje betekent immers geen geld en geen behandeling. Wat zijn we druk met het zetten van een passend probleem bij elk kind. Als we niet uitkijken zien we het kind zelf niet meer. We duwen en trekken net zo lang tot het in een door ons bedacht hokje past. En laten ondertussen nog steeds een aantal onderwijsmethodes op ze los daterend uit de tijd van de industriële revolutie, terwijl deze tijd meer en een beroep zal doen op hun grote, zo weinig aangeroerde creativiteit.  

En wat als we nu eens zouden vragen wat hij er zelf van vindt? Zou dat mogen? In plaats van vooral te horen wat de omgeving aan oordelen heeft? In plaats van conclusies te trekken en te labelen, een vraag stellen? Meer inspirerend en krachtiger dan het antwoord al klaar hebben is de vraag zelf.

Luisteren

Luisteren

Al luisterend en vragend op zoek naar het verhaal achter het gedrag dat wij als problematisch hebben geclassificeerd. Daarvoor heb je eigenlijk maar 3 dingen nodig: De juiste omstandigheden, een gevoel van oneindigheid en luisteren.

Luisteren is een enkele oprechte nieuwsgierige open vraag stellen. En dan je mond houden. Soms heel lang je mond houden. Misschien heeft je kind een andere verandering nodig dan je bedacht had en dat ontdek je alleen maar door te luisteren. Het antwoord is ook minder belangrijk dan de vraag stellen.

Een gevoel van oneindigheid krijg je niet door je kind even wat snelle effectieve vragen te stellen in de vijf minuten die je nog hebt als je je van de sport naar de volgende hobby hebt vergaloppeerd voordat ze moeten gaan slapen zodat jij bij die extra vergadering kunt zijn. Dus de factor tijd. De tijd nemen en tijd hebben en dat ook uitstralen. 

No one can hurt me Byron Katie

De juiste omstandigheden zijn dat in jij in elk geval offline bent en niet gestoord wordt door bliepjes en piepjes van buitenaf. En het besef dat als je kind morgen de eerste spreekbeurt heeft dat niet de meest ideale omstandigheid is voor een goed gesprek, ook al komt dat jou nu goed uit. 

Bedenk dat je kind niet zijn van buitenaf opgelegd label is. Je kind is niet zijn diagnose, zijn (leer) stoornis, zijn gedrag.

Hij is wie hij is.

En dat is een totaal ander uitgangspunt. Dan wordt dat in aanvang lastige luisteren ineens het horen en zien van je kind, voor wie hij is.  

*****

Op 24 december verschijn hier weer een nieuw kerstverhaal.

christmas in the country

*****

 

Over Maarten Smit

De veluwe is mijn achtertuin. De wereld mijn regio. Beelddenken mijn missie. Trainer Ik leer anders bij beelddenker.com | Voor kids en andere mensen, individueel en voor Teams. CREFMethode | Access Bars Practitioner, voor de rust in je hoofd | Dirigent van mijn koor Fluent | Hakselseweg 34, 6713 KW, Ede 0318 614132, 06 871 96 508 [UA-39119863-1]
Dit bericht werd geplaatst in Beelddenken en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Beelddenker en labelen of luisteren?

  1. saskianumentum zegt:

    Mooi Maarten om dit “Kip of ei verhaal” op een andere manier te beschrijven. Met mijn eigen kids, zijn we gegaan voor een “label” voor de compenserende maatregelen op school en thuis vooral gaan kijken naar het kind zelf om samen oplossingen te bedenken voor de dingen die anders of moeilijker gaan. En dit vraagt, zoals je zo prachtig omschrijft: tijd, ruimte en je volle aandacht.

    Een dit tijd maken en luisteren, is een “blijvertje”!
    Zelfs “grote beelddenkers” klaar om het nest te verlaten, hebben elk op hun manier nood aan je volle aandacht en tijd als ouder, bij voorkeur in een persoonlijk gesprek zonder anderen (ook al zullen ze dat nooit in het openbaar willen toegeven). Een gaatje vinden in ieders overvolle agenda, dat blijft een lastige 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s