Lars en het kerst kado dat te vroeg kwam

christmas eveLars keek naar de lampjes in het schilderij op de muur in de woonkamer. Het haardvuur knapperde en glinsterde goud op de groene takken. Op de geur van de dennenboom dreven zijn gedachten weg naar de komende kerst. Het zou natuurlijk sneeuwen en hij zag zich al op zijn slee met zijn vader van de heuvel in het bos achter hun huis glijden. De zon prikte in zijn ogen en hij kon de sneeuw ruiken, voelen. En dan gingen ze kadootjes uitpakken bij de open haard en vast wel lekker eten en heel vroeg de kaarsjes aan. Fijn met een nieuw boek op zijn crashkussen. Een duw tegen zijn schouder haalde hem uit zijn beeldende binnenwereld. “Hoorde je me weer niet?” Zijn moeder liep ongeduldig terug naar de keuken. “Je kunt me best even helpen met boodschappen opruimen. Hier. Breng dit naar de badkamer en neem de vuile sokken mee die daar op de grond liggen.” Met drie flessen badschuim klom Lars de trap op. Halverwege ging hij zitten en opende 1 van de flessen. ‘Met dennengeur’, stond erop. Hij rook er aan. Nou, echt niet. Het rook zoet en in de verte wel naar bos maar lang niet zo lekker als een echte kerstboom. Hij liet de andere 2 flessen op de trap staan en nam een paar sprongen naar zijn kamer. Om de grote glazen deur naar het balkon had vader een lang snoer lampjes aangebracht. Ze gingen automatisch aan als het donker werd en ’s ochtends weer uit. Het schemerde alChristmas prep. Hij ging op bed liggen en wachtte tot ze aanfloepten. Als hij dan zijn ogen tot spleetjes dichtkneep dan waren het net fonkelende sterretjes. Ach, was Einstein er nog maar. Zijn dik besnorde kater was in September doodgegaan. Anders zou hij nu naast hem liggen op zijn bed, spinnend en warm. Einstein had hem altijd als enige begrepen vond hij. En opa dan. Maar die zag hij niet zo vaak. Hij miste zijn kat nog dagelijks. Soms zag hij hem, alsof hij even gedag kwam zeggen. Dan kon hij hem ruiken of dacht hij hem te horen. “Lars!” O, zijn moeders stem klonk nu wel erg hoog en schel. Hij sprong op en rende naar beneden. “Je zou de flessen naar de badkamer brengen en, nou ja, laat maar, ik doe het zelf wel.” Zijn moeder stoof langs hem heen naar boven met allerlei pakjes in haar armen. Wat had hij nu weer verkeerd gedaan? Hij ging op de onderste tree zitten. Na flink wat heen en weer gestamp kwam zijn moeder naar beneden en zette zich met een zucht naast hem neer. “Zo Lars, christmas lightseven knuffelen? Hebben we nog helemaal geen tijd voor gehad he?” Hij kroop tegen haar aan. Vertrouwd en veilig. Ze wiegde hem heen en weer. Zonder iets te zeggen, dat was vooral zo fijn. Zou hij haar dat vertellen? “Ik heb een verrassing voor je”, zei ze na een paar minuten. “We gaan met de kerst naar Opa en Oma. Oma heeft haar heup gebroken dus ze kan niet hier komen. We gaan al met kerstavond en blijven dan tot tweede kerstdag.” Hij rukte zich los. “He, jasses”, riep hij, “moet dat nou?” En weg was hij naar zijn kamer. Hij wist zelf niet zo goed waarom maar de tranen stroomden over zijn wangen. Het beeld in zijn hoofd klopte weer eens niet met de werkelijkheid en dat was altijd lastig. Waarom vroegen ze hèm nooit wat hij wilde. Opa was wel leuk, maar Oma was zooo netjes. Ze wilde altijd dat hij stil zat, juist op momenten dat hij eens flink wilde gaan springen of rennen. En het was ook nog eens een rot eind rijden, ingeklemd tussen zijn zussen Mette en Noor.

Teddy christmasZijn moeder kwam er niet meer op terug. Hij was inmiddels aan het idee gewend en had zich er soort van mee verzoend. Op een lange fietstocht met zijn vader hadden ze het er samen over gehad. Zijn vader had met Opa afgesproken dat Lars groot genoeg was om op de grote zolder te slapen en dan mocht hij ook al zijn spulletjes mee nemen, als het maar in de auto zou passen. Aan dat beeld begon hij nu te wennen terwijl hij uiterst nauwkeurig alles inpakte wat hij nodig had voor de logeerpartij. “Het is echt ongelooflijk”, zei zijn moeder vol verbazing, “je verbaast me elke keer weer. Ik ben al dagen bezig met pakken en jij heb alles in een uurtje bij elkaar, zonder ook maar iets te vergeten.” Lars haalde zijn schouders op. Tja, hij legde eerst alles klaar in zijn hoofd, zodat hij niks kon vergeten en dan hup de koffer in. Zoiets. In zijn rugzak moesten morgen alleen nog de verse wortels, voor Baxter, het paard van Opa.

Morgen 24 december 2015 deel 2 

Over Maarten Smit

De veluwe is mijn achtertuin. De wereld mijn regio. Beelddenken mijn missie. Trainer Ik leer anders bij beelddenker.com | Voor kids en andere mensen, individueel en voor Teams. CREFMethode | Access Bars Practitioner, voor de rust in je hoofd | Dirigent van mijn koor Fluent | Hakselseweg 34, 6713 KW, Ede 0318 614132, 06 871 96 508 [UA-39119863-1]
Dit bericht werd geplaatst in Beelddenken en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s