Beelddenker en de glijbaan naar je hart

tiny people slideIn vol vertrouwen staan cliëntjes vaak toe dat ik, als het ware, met ze mee op reis ga in hun hoofd. Ze de weg wijs in het landschap daar. Dat levert voor beiden visuele avonturen op. In workshops (zoals in de zandbak) vertaal ik ze naar vertelbare verhalen. 

Na een bocht kwamen we op een strand aan een rimpelloos zwart water. Nu en dan een kleine golf, een zachte ruis. Deze had zelfs ik niet verwacht. Het zou zich wel wijzen. “Waar zijn we hier Tom?” vroeg ik. “Eh, oh, eh, jij weet het ook niet? Lekker dan!” Hij struinde door het zand. Stond ineens stil en riep: “De glijbaan. Waar is de glijbaan?” Ik had geen idee waar hij het over had. “Ja, ik weet het ook niet precies”,  zei Tom, “maar hier hoort de glijbaan.”

beachHij plofte naast me in het zand en liet de korrels door zijn handen gaan. “Als ik hier ben is het altijd maar voor even. En het is altijd fijn. Als er iets heel erg mooi is of prettig. Of als ik moet huilen maar het toch goed is. Snap je?” Ik knikte. “Maar waar is de glijbaan?” Ik kon het hem niet vertellen. Hij moest hier blijkbaar zelf iets vinden, zonder mijn hulp. “Misschien kun je vertellen wat er gebeurt op het moment dat de glijbaan in beeld komt?” Hij stond weer op en liep bij me weg. Begon toen te vertellen, dromerig, uitkijkend over het water. “Het gebeurt altijd als er iets, eh, heel heftigs is. Mooi, meestal. Dat wel. Dat er iets echt naar binnen komt. Wat, zeg maar, ook echt van mij is. Want dat weet je immers niet altijd. En dan kan het dus heel erg fijn zijn. Erg mooi of erg verdrietig dat maakt niet uit. En dan ineens zit ik bovenop de glijbaan, wordt het water helderblauw en ga ik kopje onder…..”

Hij stokte. Ik wachtte. Dat is soms het enige wat ik hoef te doen. Wachten en luisteren. Kijken naar wat er niet gezegd wordt. “Het is heerlijk als het gebeurt maar het duurt altijd zo kort”. Hij liep op zijn blote voeten naar het water. “Het gebeurt soms ook als jij en ik gronden, of als ik op de trampoline spring. Ja, dan is het er ook. Soms. Alsof ik even, heel even, soort van uit mijn hoofd ben, mag, kan, of zo.” Hij stond nu half naar mij toegedraaid. Zijn handen hingen in de lucht. Zijn hoofd iets schuin. “Brengt de denker bij zijn lichaam?”

It's wonderful to see you again, GandalfHij zei het een paar keer hardop. Alsof hij nog niet helemaal tevreden was met het antwoord. Tenslotte knikte hij een paar keer langzaam met zijn hoofd. Hij liep op me af, liet zich op zijn knieën in het zand zakken, keek me helder aan en zei: “Het is een glijbaan naar mijn hart, het brengt de denker bij zijn hart!” “Goh”,  zei ik alleen maar. “Ja. Precies!. De Goh-glijbaan. Ik vond dat zo’n stom verhaal van jou, dat Goh-model, maar nu snap ik hem ‘Gandalf’.

Over Maarten Smit

De veluwe is mijn achtertuin. De wereld mijn regio. Beelddenken mijn missie. Trainer Ik leer anders bij beelddenker.com | Voor kids en andere mensen, individueel en voor Teams. CREFMethode | Access Bars Practitioner, voor de rust in je hoofd | Dirigent van mijn koor Fluent | 06 3404 59 62 [UA-39119863-1]
Dit bericht werd geplaatst in Beelddenken en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s