Beelddenker en als we kinderen vertellen wat ze niet kunnen dan wordt dat hun innerlijke stem

Hij deed het goed. In mijn ogen. Met een dikke rimpel, dat wel. Af en toe gromde hij als zijn ouders een opmerking maakten. Irritatie? Op gevoel vroeg ik hem hoeveel zinnen hij kon maken met het woord ‘niet’ er in. Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. “Hoeveel wil je er?” Hieronder een samenvatting van zijn haastige krabbels. 

faalangstUit: LEREN LEREN Methode -Illustratie Jan Zandstra

  • Dat kun jij niet 
  • Dat lukt jou toch niet 
  • Gaat niet werken 
  • Je moet toch wat, niet?
  • Je moet niet denken dat je alles maar kunt wat je wilt
  • Dromen is voor jou niet weggelegd
  • Het kan niet elke dag feest zijn
  • Je kunt niet allemaal handig zijn
  • Zat erin hè dat het niet ging lukken 
  • Doe maar niet, straks gaat je kop eraf

Schrikbarend, niet? 

Het was wat hij te horen kreeg van zijn omgeving. Langzamerhand was hij zijn ‘nieten’ geworden. Dat is wat er gebeurd als we kinderen vertellen waar ze allemaal niet goed in zijn en wat ze niet kunnen. Dat wordt hun innerlijke stem. We hebben ze samen 1 voor 1 om gedacht naar helpende gedachten. De volgende sessie deed ik zonder zijn ouders, zonder verwijten. Je doet wat je weet. 

Ik zat naast hem in de wei. Op twee tuinstoelen. In de late herfstzon. Paarden graasden om ons heen. We zaten daar maar. Zijn frons verdween, zijn uitdrukking ontspande. Met een diepe zucht zakte hij na een paar minuten achterover in de stoel, daalde hij in zijn lijf. “Kunnen we hier altijd blijven?” 

“Hoeveel paarden zie je?”

“Vier.”

“Mooi. Hebben we het rekenen voor vandaag ook gehad! Weet je de namen nog?”

Hij noemde ze na enig aarzelen. Konden we daarmee taal ook afsluiten voor deze keer. De stilte en ontspanning gingen door. 

“Ik denk dat paarden heel wijs zijn”, zei hij na verloop van tijd. 

“Zo wijs dat je ze om raad, om hulp kunt vragen?” 

“Ja, als ik met ze zou kunnen praten, dan wel ja”, zuchtte hij. 

“Dat kan hoor. Kies er maar een uit”. Hij schoot overeind. Schudde zijn hoofd. “Nee”, zei hij, “dat meen je niet!?” Ik knikte van wel. “Hoe dan? Hoe dan?” Hij wipte op zijn stoel. De kudde hield even op met grazen. “Je legt op jouw manier contact met ze en dan stel je je vraag.” Hij keek van mij naar de paarden, inmiddels in ruststand. Na wat vragen, zoeken en proberen, ontspande hij zich, haalde een paar keer diep adem en sloot zijn ogen. Na lange minuten deed hij zijn ogen open en stond de kudde om ons heen. Eentje snuffelde aan zijn hoofd. “Wow”, fluisterde hij. Zijn ogen zwommen. We konden samen in dat moment blijven tot ze weer verder gingen met grazen. 

Onrust in je hoofdIk vroeg hem over thuis. Onrust in de kudde, er werd wat heen en weer gerend. Ik vroeg hem over school. Helikopters raasden over. Ik vroeg hem over leren. Drie grote landbouw machines bonkten door de stilte. Werd hij niet gehoord? “Wat er in mijn hoofd gebeurd, dat begrijpen ze niet. Ik kan het niet goed uitleggen. Vaak. Dan word ik wel boos. Dan ga ik schreeuwen en dan snappen ze me helemaal niet meer.” 

“Hoe is dat nu, hier?”

De vraag bleef even hangen in de stilte. 

“Hier kan ik het zien. Omdat het dan rustig is in mijn hoofd, kan ik het uitleggen. Jij snapt me en de paarden volgens mij ook.”

horse eye

Hij had zijn favoriet uit de kudde gevraagd hem daarbij te helpen. In gedachten nam hij de grijze kleur als symbool met zich mee. Net als de vraag om over na te denken, na te voelen, wat hij anders zou willen doen op het moment dat hij het gevoel had dat ‘men’ hem niet begreep. Terwijl we door de wei terug liepen zag ik uit mijn ooghoek zijn favoriet ons volgen. Hij voelde het ook, draaide zich om en wachtte. Ze kwam rustig dichterbij, stond vlak voor hem stil, snuffelde aan zijn buik en duwde hem zachtjes vooruit.

Bij het hek draaide hij zich om, zwaaide naar de kudde en riep; “Tot de volgende keer!” Het gehinnik wat volgde had zomaar een antwoord, een groet kunnen zijn.  

 

 

Over Maarten Smit

De veluwe is mijn achtertuin. De wereld mijn regio. Beelddenken mijn missie. Trainer Ik leer anders bij beelddenker.com | Voor kids en andere mensen, individueel en voor Teams. CREFMethode | Access Bars Practitioner, voor de rust in je hoofd | Dirigent van mijn koor Fluent | 06 3404 59 62 [UA-39119863-1]
Dit bericht werd geplaatst in Beelddenken en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Beelddenker en als we kinderen vertellen wat ze niet kunnen dan wordt dat hun innerlijke stem

  1. micheline schmitz zegt:

    Dus ze bestaan wel. Mensen die kinderen echt in hun waarde laten, ze laten ervaren dat ze beslist niet dom of slecht zijn. Dank voor dit geweldig goed geschreven blog.

    Like

  2. Ik verzoek je dringend om de tekening van Jan Zandstra in je artikel te verwijderen of de auteursrechtelijke volgende vermelding erbij te plaatsen:
    Uit: LEREN LEREN Methode -Illustratie Jan Zandstra

    M. Van de Coolwijk
    Instituut Kind in Beeld


    https://polldaddy.com/js/rating/rating.js

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s