Beelddenker en blauwe vlinders

Img_4862-w399-h510Linea recta loopt het kind naar het graf met de grootste blauwe vlinder tussen de kleine kindergraven die bijna allemaal wel een vlinder in alle kleuren van de regenboog hebben. ‘Dit is de mooiste’, zegt ze beslist. Ik beaam het. De blauwe kleuren in het Tiffany achtige geheel schitteren in de zonnestralen.

‘Wat zijn er toch veel begrafenissen’, zucht ze. Haar woord voor grafstenen. ‘En al die mensen zijn dood’. Er valt weinig te ontkennen op het stille kerkhof.

‘Nou heeft mama verteld’, babbelt ze onafgebroken verder terwijl ze naar het volgende boslaantje met nog meer “begrafenissen” huppelt, ‘dat er dan wel iets overblijft als je dood gaat. Wist jij dat?’

Ik mompel bevestigend, bijna zeker van de volgende vraag.

‘Je bent niet helemaal weg als je dood bent, dat is dan wel fijn. Want je hoe-heet-dat-ook-alweer, blijft er wel’.

‘Je geest?’, aarzel ik. ‘Ja, dat was het, maar wat is dat nou, je geest?’

Daar kon ik op wachten bij een zes-jarige. Ik vind een antwoord in de volgende blauwe vlinder die prijkt op een groot wit graf. ‘Waar komt de vlinder vandaan?’, vraag ik.

‘Die klimt uit de rups’, zegt ze, ‘ehm uit zijn huisje zeg maar’.

‘Dan kun je ook zeggen dat de rups het lichaam is en de vlinder de geest.’

‘Ok’, is het korte antwoord dat ze tot mijn opluchting geeft.

‘Wanneer ga jij dood?’, is de volgende volkomen onverwachte richting die haar levendige geest kiest.

‘Ik weet het nog niet’, probeer ik er onderuit te komen.

‘Nee’, zegt ze hoofdschuddend, ‘ik ook nog niet. Dat zien we nog wel. Het duurt in elk geval nog langer dan dat ik tellen kan.’

Ha, een uitnodiging aan mij om de volgende vraag te stellen; ‘En tot hoever kan jij dan tellen?’ Ze telt tot 40.

‘En nog steeds ga ik dan niet dood.’

Bij de volgende blauwe vlinder, wat zijn er toch altijd veel op een kerkhof, zegt ze; ‘En jij ook nog lang niet, want je bent niet meer klein maar ook nog niet heel groot zoals de grote mensen want je bent een beetje net als ons maar dan wel iets groter.’ Met een glimlach van oor tot oor laat ik haar dit thema van vanmiddag afsluiten. Ik ben wel groot maar nog niet heel echt! Ik beschouw dat als een groots compliment. 

Img_1120

Het is wel een thema deze week trouwens die blauwe vlinder. Ik kom hem tegen in Sante Montefiore (in de schaduw van het palazzo), ik zie hem op de cover van het nieuwe boek van Karin Slaughter (Gevallen), er fladdert een klein blauwtje in mijn tuin en dan nu al die blauwe vlinders op al die ‘begrafenissen’.

Ik hou het er op dat de vlinder staat voor verandering en de kleur blauw voor het uiten van mijn gevoelens. Mijn ei is gelegd al weet nog niet iedereen dat. Al enige tijd ben ik mij aan het ontpoppen waarbij ik steeds meer ballast kwijt raak. Nog even en ik ben de lichtvoetige blauwe vlinder die ik wil zijn. Ik ben niet meer klein maar nog ook niet heel groot als de grote mensen. Die vlinder wil ik worden, dat kind wil ik blijven. Hand in hand met het universum huppelend van de ene vraag naar de ander. 

Reactie (1)

  • Maarten Smit| 10 maart 2015

    Dit is op Beelddenken herblogden reageerde:

    Vandaag begonnen met spitten in het gedeelte waar de aardbeien staan. Het oude eruit. Splitsen. Snoeien. Verpoten. En spitten in mijn blogarchief. Het oude verbeteren, linkjes herstellen, soms wat verwijderen. In platte tekst (toen nog posterous en hyves) gaat terug tot 2005 en in wordpress vanaf 2007. Is mooi om mijn reis zo nog eens te bekijken. Hier nog een keer een van mijn favorieten. Bloggen doe je tenslotte ook voor jezelf 🙂

  • Geef een reactie