Beelddenker en de kleur van je stem

SoulMijn stem is mijn grote kracht. Mensen kunnen er rustig van worden, geboeid door raken of zelfs geïnspireerd. Hij draagt ver, meestal heb ik geen microfoon nodig als ik voor een zaal spreek. Als ik de beelden in mijn hoofd op de voor jullie meest logische volgorde weet te krijgen ben ik ook een geboren verteller. Mijn stem vertelt, als je het wilt horen, wie ik ben en hoe ik op dat moment in mijn vel zit. De kleur van mijn stem, vanuit rust en evenwicht en tegelijk vol passie en compassie is misschien wel meer een spiegel van mijn ziel dan mijn ogen. En altijd mijn verhaal ondersteunend met grootse gebaren van armen en handen. 

Diederik van VleutenZelden kijk ik meer dan een uur tv per maand. Maar toch. Naar de stem van Philip Freriks kan ik geen 2 minuten luisteren dan ga ik stuiterend aan de haal met mijzelf. Daar kan hij misschien niks aan doen, en zit het hem in mijn oren, in mijn hoofd. Er zijn stemmen waar ik, ook zonder er naar te kijken uren naar kan luisteren. Ze zijn op 1 hand te tellen, Henk van Ulsen, Jelle Brand Corstius en Diederik van Vleuten. Stemmen waar ik mij niet voor voor hoef in te spannen om ze te horen. Heel af en toe is er ook een spreker op congressen, lezingen of workshops waar ik blij van word en naar kan luisteren zonder al te veel visueel afgeleid te raken. Volgens mij was had de VPRO ooit een omroepster met een prachtige zware stem waar je onmiddellijk naar moest luisteren. 

Het zijn stemmen waarbij ik ondertussen gewoon kan blijven denken. Kan schrijven. Denkend doodlen. Terwijl ik toch aan hun lippen hang. Het is een combinatie waarschijnlijk van de vibratie, de stemsoort, de klank, de intonatie. Er is iets in het totaal van de persoon wat maakt dat ik naar ze kan luisteren. Noem het maar. En altijd, zoals ik een goed boek lees, de grote lijnen scannend, de verhaallijn van de spreker zien met mijn eigen beelden erbij qua sfeer, geur en kleur. 

ik leer in beeldenIk kan luisteren met heel mijn wezen naar mijn jonge cliëntjes, luisteren soms vooral naar wat niet gezegd wordt. Elke stembuiging intuïtief volgend. Ik kan doen alsof ik luister als een officiële situatie dat verlangt.

Ik kan gebiologeerd luisteren naar mijn koor, de klanken, de stemmen, de harmonie of juist het ontbreken ervan en ondertussen door dirigeren, tellen, kijken, alles waarnemen. Weten wanneer iemand zijn echte eigen stem vindt. 

Als een stem mijn aandacht vangt, mijn bewustzijn triggert dan is het meestal een (gevaarlijk woord) ‘authentieke’ stem. Een oprecht geluid vanuit evenwicht, een klank vanuit een prettig raising your voicezelfbewustzijn. Ik zeg er wel eens wat van, tegen leerkrachten, als de veiligheid van de situatie het toelaat. Of ze ’s avonds soms last hebben van hun stem? Of in het weekend? Zou het kunnen dat je geen last hebt van je stem als je als jezelf praat terwijl je voor de klas staat? Dan komt de toonhoogte waarop ze praten mij onnatuurlijk over, vaak te hoog, te hard of juist te zacht. Een aangeleerd patroon. Als ze dan hun eigen stemkleur weer gevonden hebben verandert de klank en de kleur en de energie. Kinderen voelen haarfijn aan of je met je hele bewustzijn praat of dat je maar doet alsof, dan doen zij dat ook. Met je stem van binnen naar buiten (en niet andersom wat we vaak doen) neem je de ruimte in en word je gehoord of eigenlijk; gezien. 

met grootse gebarenIk kan met een uitgestreken smoelwerk, nietszeggende ogen en gesloten lichaamstaal iets zeggen en dan nog is elke emotie te horen in de kleur van mijn stem, tenzij je kleurendoof bent.

Reactie (1)

  • Michiel Plazier| 2 mei 2016

    Beste Maarten,

    Jouw stem klinkt nog regelmatig. Ben daar heel blij mee. Maakt me inderdaad rustig en ja, het inspireert me. Dankjewel! Ook onze prachtige stiltes kan ik me nog goed herinneren. De kracht daaruit is indrukwekkend. Spreek met je prachtige bas, zwijg met je inspirerende stiltes!

  • Geef een reactie