Kort lontje

De wat sneue man stond in het gangpad. Normaal zou ik wachten tot hij was uitgekeken, corona proef als ik ben. Het vak van zijn belangstelling vertelde mij dat het lang kon duren, dus ik duwde mijn karretje naar voren, pakte wat ik nodig had en wilde doorlopen. De wat sneue man had mijn kar al met een driftig gebaar een paar meter verder geduwd.

Mijn gezicht sprak boekdelen.

Je ziet toch dat ik sta te kijken en jij gooit je kar er zo voor. Je moet eens aan je medemens denken.

Mijn volle wenkbrauwen bereikten mijn haargrens. Houd je mond, Smit, maar het was al te laat;

Ik snap dat je een probleem hebt, maar staren naar de vrouwen shampoos biedt voor die kale kop van je echt geen oplossing.

De wat sneue man had inmiddels vlekken in zijn nek en begon me te duwen. Ik dacht nog, lekker even matten en duwde terug. Oeps, waar komt mijn korte lontje vandaan?

Ineens waren daar de nationaal vertrouwen inboezemende beveiligers. Hun blik verraadde heimelijke vreugde om eindelijk te kunnen doen waar ze voor opgeleid waren. Gestimuleerd door het ons aangapende zondagmiddag publiek.

Daar stonden we dan, briesend, uit elkaar gehouden door de bewaking.

Wat is het probleem heren?

De wat sneue man keek naar beneden.

Hij kon niet kiezen tussen de shampoos voor zijn krullen. Dat duurde me te lang dus verstoorde ik zijn keuzeproces.

De beveiligers keken mij aan met enigszins open mond en vroegen zich af of ze mij serieus moesten nemen of dat ze me niet goed verstaan hadden.

Is dat wat er gebeurde?

De wat sneue man knikte even kort en bleef naar beneden staren.

De beveiligers haalden hun schouders op.

Jammer, niks aan de hand, leek de synchroon uitgevoerde beweging te zeggen.

Niet meer doen hoor, zei de ene terwijl hij wegliep, met zo’n typisch Hollands vingertje.

Nee mam, zei ik zacht en rolde met mijn ogen.

Dat wat minder sneue man, keek op dat moment op. In zijn ogen boven zijn zwarte mondkapje zag ik een glimlach.

Vriendjes? Proestte hij.

Vriendjes! Lachte ik.

Even later liep hij met verende tred naar de kassa met twee verschillende flessen dames shampoo. Hij zou thuis vertellen dat ze hem aangeraden waren door een medemens.

Over Maarten Smit

Maarten Smit woont tegen de Utrechtse heuvelrug aan. Hij is werkzaam als customer service medewerker voor het FD | Schrijft 'Jesse en de blauwe draak' | Dirigent van zijn koor Fluent | Blogger 06 3404 59 62 [UA-39119863-1]
Dit bericht is geplaatst in Beelddenken. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.