Beelddenker en ik ben de enige hier die nooit iets voelt

absent presentHij zat met een diepe frons aan de grote houten keukentafel. Hand onder zijn kin. Zijn begroeting was een grom achter uit zijn keel. Ik keek hem aan terwijl ik aan de kop van de tafel ging zitten. “Ik vind het niet leuk dat papa er is!” Zijn lange, slungelachtige vader verontschuldigde zich; “Let maar niet op hem” en frommelde zich in een stoel tegenover zijn zoon.  Terwijl ik naar zijn vader keek die onhandig met zijn grote handen wapperde vroeg ik hem; “Wat vind je er niet leuk aan dat papa er is?” Hij keek zijn vader onderzoekend aan. “Nou, hij is zo streng. Mama is veel leuker, die maakt altijd grapjes.” Zijn vader kuchte, ging eens verzitten en mompelde; “Ik maak heus wel grapjes…..toch?” Zijn zoon zuchtte. “Ja. Maar die snapt niemand.” 

Op verzoek van de moeder en vooral de leerkracht zou ik in het traject ook veel aandacht besteden aan taal. De werkwoorden moesten nu toch echt aan de orde komen, was mij verzocht maar ik had zo maar het idee dat dat niet vandaag zou zijn. Ik was blij de vader nu te ontmoeten bij deze sessie, al dacht zijn zoon daar dus anders over.

“Pak jij die grote zitzak uit de kamer dan ga ik je weer met mijn handen op je hoofd.” Hij sprong al op.

“Yes, dat is fijn!”

running bars

“Oké, geen taaloefeningen dus vandaag?” Vader keek van zijn zoon naar mij en weer terug. Ik schudde mijn hoofd. Zijn zoon lag inmiddels al op zijn rug op de zitzak en ik zocht naar de eerste punten waar ik mijn vingers neer zou zetten. De energie begon al bijna meteen te stromen. Hij ademde rustig door en zou zelf met 1 hand aangeven wanneer ik door kon naar de volgende. Kon ik ondertussen eens met zijn vader praten. Ik hoefde alleen maar af en toe mijn vingers van positie te laten wisselen en zodra de energie stroomde ging het verder vanzelf. Vrijwel onmiddellijk zakte zijn ogen dicht en schoof hij in een lichte ontspannen slaap. Vader keek met grote ogen toe en trommelde af en toe wat ongemakkelijk op het tafelblad.

“Hoe is dat zo voor u?”

“Tja, ach, ik ben hier de vreemde eend in de bijt, hè, zal ik maar zeggen.” Hij stond op. “Ik zal voor ons een echte espresso zetten, dat praat makkelijker.” Terwijl de bonen maalden draaide hij zich om: ‘Zullen we trouwens jij zeggen?”

bij de koffie praat het makkelijkerZijn zoon lag nog steeds ontspannen onder mijn handen. Af en toe deed hij zijn ogen open, meestal als ik mijn vingers verplaatste, haalde diep adem en zakte weer rustig weg. Zijn vader rommelde met kopjes en praatte ondertussen, in stukjes bij beetjes, met zijn rug naar me toe verder.

“Mijn vrouw en kinderen zijn allemaal, eh, nogal sensitief, zal ik maar zeggen.” De koffie werd nauwkeurig afgemeten, gladgestreken en nog eens aangestampt. “En ik voel nooit wat.” Hij boog zich over de vaatwasser en viste er twee kopjes uit. “Dat eh, communiceert wat lastig. Snap je? Ze zeggen dat ik ze nooit begrijp.” Hij inspecteerde zorgvuldig hoe de koffie pruttelde en in de kopjes druppelde. “Ik ben boekhouder. In de randstad. Dus lange dagen van huis.” Zijn handen leidden een compleet eigen leven. “Als ik dan thuis kom is het, lijkt het, alsof ik, tja, van een andere planeet kom.” De koffie rook verrukkelijk toen hij ze voorzichtig inschonk. Hij zette zijn handen op het aanrecht. “We houden wel van elkaar, natuurlijk. Maar ik kom dan binnen en dan hangt de emotie zwaar in de lucht lijkt het wel. Tastbaar. Kan het niet anders uitleggen.” Hij balanceerde de dampende kopjes naar de tafel. “En dat heb ik dus niet. Helemaal niet. Zal wel niet in me zitten. Nooit gehad ook.” Hij proefde de koffie en leunde tevreden achterover. Ik tikte even kort op de schouder van zijn zoon om aan te geven dat we klaar waren. Hij knikte slaperig en bleef liggen met zijn ogen open. Zonder te weten waarom legde ik mijn hand op zijn hoofd en liet hem daar.

Dandelion

In stilte dronken zijn vader en ik onze koffie. “Wanneer heb je voor het laatst iets gevoeld? Hij keek me langdurig aan over de rand van zijn brillenglazen. Hij slikte een paar keer, schraapte zijn keel en zei: “Dat weet ik niet meer.” Zijn ogen zwommen. “Hoe is dat nu dan? Volgens mij voel je nu iets, toch?”

Hij knikte langzaam. Haalde zijn bril van zijn neus en streek over zijn ogen. “Ja, een soort verdriet. Door jouw vraag. En dat ik het gewoon niet weet.” Zijn zoon draaide zijn hoofd een halve slag en keek stil op naar zijn vader bij wie de tranen nu over de wangen stroomden.

“En mag dat? Mag dat verdriet er zijn?”

Aarzelend knikte hij; “Ja, ik geloof het wel.” Hij vertelde rustig verder met af en toe een diepe zucht. Hij was gewoon anders. Ze noemden hem wel een binnenvetter. ‘Laat nu eens zien wat je voelt’, had zijn vrouw vroeger wel eens geroepen. “Maar als je niks voelt hoe kun je dat dan laten zien? Hoe moet dat, je ‘gevoel’ laten zien, als je niks voelt?”

Zijn zoon stond op en liep naar zijn vader toe. “Papa, je huilt.” Hij veegde de tranen van zijn vaders gezicht. Ze sloegen de armen om elkaar heen. “Dat doe je anders nooit Pap. Zo vind ik het wel fijn dat je er bent hoor”, zei zijn zoon. Ze keken elkaar in de ogen. “Dus als ik maar huil dan is het goed?” De vraag bleef tussen hen in hangen.

vallen of voelenHij was ooit bij een psycholoog geweest op aandringen van zijn vrouw. “Zo’n HBO+ gekwalificeerde hulpverlener.” Hij spoog de woorden er uit. ‘U bent een beetje gevoelsarm’, had ze gezegd tijdens de intake, ‘daar is niets mis mee. Maar wat is nu uw werkelijke hulpvraag?’ Hij was nooit meer teruggegaan. Zijn zoon liet hem los, pakte mijn stiften en ging rustig zitten tekenen. Felle kleuren, een landschap met mensen er in. “Wij voelen met onze buik”, zei hij opeens in een van de stiltes. Hij keek mij aan ter bevestiging. Ik knikte. “Dat kan Maarten je zo leren hoor.” Zijn grenzeloze vertrouwen in mij was ontroerend. “Misschien moest ik dat dan maar eens doen”, knikte zijn vader hem toe. Met een grote grijs op zijn gezicht besloot zijn zoon: “Dan doe ik wel iets minder aan taal hoor.”

Bij het afscheid gaven we elkaar alle drie een flinke knuffel, niet gehinderd door enige professionele afstand. Terwijl ik al op de fiets zat zei hij; “Misschien heb ik wel ergens onderweg ooit besloten niet meer te willen voelen?” Ik knikte en liet hem achter met deze vraag en de belofte dat we samen de reis terug zouden gaan maken om te herstellen, te helen, wat we onderweg ook maar tegen zouden komen. 

Het is jaren geleden, deze ontmoeting. Soms duurt het even voor mensen er aan toe zijn dat ik er over schrijf, ook al zijn de details zo aangepast dat de privacy gewaarborgd is. Mij heeft het heel erg bevestigd in de manier waarop ik het liefste werk, zonder vooropgesteld plan, met wat er is, altijd vanuit de behoefte die zich aandient. 

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Beelddenker en zet het brein van je kind in de vakantie stand

Vakantie kan heerlijk zijn, een zee van vrije tijd. Tegelijkertijd kan het ook heel spannend zijn. De kunst is er samen met je kind optimaal van te genieten. Eenvoudige tips om valkuilen te vermijden. Na de schoolvakanties is er weer een nieuw blog. Fijne zomer!villa mertiza

 

 

 

Structuur

Misschien wel de belangrijkste voorwaarde om ons van vrije tijd te laten genieten is het bieden van een bij je gezin passende structuur. Bijvoorbeeld met een vast ochtend- en avondritueel. Het tijdstip is niet belangrijk wel dat je het altijd doet, thuis, op de camping, in het hotel, onderweg op reis. Dat geeft ons veiligheid en zekerheid. Tussen al het andere en nieuwe is het begin en het einde van de dag tenminste vertrouwd.

Laat, op welke visuele manier dan ook, zien wat gezinsactiviteiten zijn en wat tijd voor jezelf is. Bespreek dat in het gezin en in elk geval met je in beelden denkende kind. Markeer de vertrekdatum. Geef aan hoe lang de heenreis duurt of het nu een uur is of 2 dagen. Plan ook eventuele voorbereidingen zoals het (samen) inpakken van koffer of rugzak. 

 

 

 

 

Onverwacht

Wij kunnen heel erg genieten van het op vakantie zijn. Vooral als je de verrassingen beperkt. Bespreek met elkaar wat je de volgende dag wilt gaan doen, waar het is, hoe lang de reis duurt. En wissel actieve dagen af met rustdagen. Het kan ook zijn dat je kind tijdens het dagje uit, het bezoek van een stad of museum, overprikkeld raakt. Laat hem dan zelf kiezen waar en hoe hij zich wil opladen. Misschien betekent het dat je eerder dan gepland terug gaat naar de tijdelijke verblijfplaats. Dat is dan zo. Als je koste wat kost het uitstapje wilt afmaken duurt het alleen maar langer voor de rust is teruggekeerd in ons hoofd en daar win je niks mee. 

Dagboek
Het dagelijks opruimen van ons hoofd kan ons helpen om alle beelden van een vakantiedag te ordenen. Het schept ruimte. Neem daar juist in de vakantie ook de tijd voor. Soms kan het helpen om in welke vorm dan ook een dagboek bij te houden. Een klein schriftje waar we in onze eigen taal dingetjes van deze dag in mogen krabbelen. Zonder op taalvoutjes te letten uiteraard. Een schetsboek met elke avond een tekening. Een fotodagboek in onze Ipad. Of met het hele gezin in een mooi schrift bijhouden wat er die dag gedaan en gezien is. 

 

 

 

 

 

Voorbereiding
Het helpt om samen de reis voor te bereiden. Welke route gaan jullie nemen? Breek de reis op in blokjes. Welke stad of bezienswaardigheid zie je na een uur bijvoorbeeld. Zorg dat ze mee kunnen lezen op een eigen routeplanner of papieren kaart. Dat geeft houvast. Ga je met een vliegtuig neem dan eens alle stapjes door voordat je op de plaats van bestemming bent. Er gebeurt bijvoorbeeld nogal wat op de luchthaven voordat je daadwerkelijk in het vliegtuig stapt. Ook de route van het vliegtuig kun je samen bekijken. Je hoeft niet ver te googlen om een app voor Iphone of Android te vinden waarmee dat kan. En na een lange vlucht is het voor iedereen slim om niet meteen met een vol dag programma te beginnen. 

Bestemming

Eenmaal op je vakantieplek aangekomen laat dan je kind op zijn eigen manier de omgeving verkennen. De een doet dat razendsnel en weet nog eerder dan jij waar de lokale supermarkt is. De ander wil eerst vertrouwd raken met de tijdelijke woonplek en slaapkamer. Geef die ruimte.

En elk kind zoekt en vindt op zijn eigen manier en op zijn eigen tijd eventueel aansluiting met vakantie vriendjes. Laat dat maar los, ze weten zelf wat goed voor ze is. 

 

 

 

Natuur

Over het algemeen leggen beelddenkers makkelijk contact met dieren. En ze genieten daarvan. Ineens kan dan je stuiterende kind vol aandacht en rust zijn. Geef ze de tijd daarvoor.
Het is voor ons een van de manieren om rust te krijgen in ons hoofd. Verbinding leggen met de natuur om ons heen en daar intens van genieten is een talent. Misschien spiegelt je kind hiermee wel een manier om als ouder te onthaasten. 

In de koffer

  • Laat je kind (deels) zelf bepalen wat het wil meenemen aan een beperkt aantal vertrouwde dingen. Ook al betekent dat wat extra bagage. 
  • Natuurlijk gaat de knuffel mee.
  • Soms is een kussensloop met de vertrouwde geur van thuis fijn om op te slapen en neemt niet veel ruimte in. Of dat ene oude vest, ook al ga je naar een warm land.
  • Check vooraf of de nieuwe vakantiekleding echt wel lekker zit.
  • Stop het vertrouwde voorleesboek in je handbagage.
  • Gebruik je een bepaalde geur in de huis- of slaapkamer, neem er wat van mee. 

 

 

 

 

 

 

Thuis

Als je thuis blijft geldt grotendeels hetzelfde. Met een klein beetje structuur kun je mateloos genieten van al die vrije dagen. En ga je dagjes uit binnen Nederland, bereidt het voor met je kind en plan een dag rust erna. Ga niet hard aan het werk als je kind zich lijkt te vervelen. Het is de natuurlijke stand van ons brein, om uit te rusten, voor de werkelijke creativiteit. 

Het is mijn persoonlijke mening en ervaring dat 6 weken rust in het hoofd voor ons beelddenkers broodnodig is. Ik ben niet bang voor de veel beschreven zomerse dip. Die bestaat voornamelijk in het hoofd van leerkrachten. Nergens voor nodig. Als je kind graag leest dan is dat meegenomen maar ga niet verplicht oefenen, spellen of rekenen. Leer je kind om het even los te laten. Dan heeft het twee handen vrij om nieuwe ontdekkingen te doen. Net zoals dat het voor jezelf goed is om een paar weken geen mail te checken, even niet met je werk of  je bedrijf bezig te zijn.  Gun het jezelf volledig in de ruststand te gaan. Je brein zal je verrassen!


 

 

 

 

 

 

 

Wil je een gedeelte van de vakantie aan de slag met mij voor de rust in je gezin? Boek een zomertraject

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en het tempo van het kind is belangrijker dan het tempo van de toets

We zitten samen in het lichte, ruime, rustige lokaal. Ik begeleid een rasechte prachtige beelddenker. Half uur voor de pauze en een half uur erna. Kamers in het hoofd worden opgeruimd en na de braingym gaat de concentratieknop aan. Na de leukere interactieve dingen, woordjes visueel opslaan en wat speelse taaloefeningen komt het rekenen. Mijn rust en mijn stem hebben altijd zijn weerslag op hem, dat weet ik. Ook al vindt hij het niet leuk hij haalt vertrouwen uit mijn benadering dat hij het kan. 

“Doe al je kamers dicht. Lekker rustig op de gang. Ga naar je rekenkamer en ga voor het 100-veld staan. Laat alle cijfers goed tot je doordringen. Maak dan de sommen op het werkblad. Lukt het niet in de rekenkamer in je hoofd dan gebruik je het werkblad. Kijk maar hoe ver je komt.”

ObservatieIk observeer. Zonder oordeel vanuit mijn neutraal. Hij zit rustig op zijn stoel, beide benen op de grond, de ogen helder. Een gelijkmatige diepe lage ademhaling. Zijn linkerhand friemelt met zijn spinner, met zijn rechterhand schrijft hij de antwoorden. Twee keer gebruikt hij zijn werkblad Halverwege heeft hij een wegdroompje. Na 4 minuut 30 heeft hij de 7 rijtjes sommen af. Foutloos. Dat gaat natuurlijk straks in zijn schriftje waar hij al het goede in verzamelt. Na uitgebreide complimentjes en een high-five geef ik de volgende instructie;

“Draai je werkblad om. Nu krijg je telkens 1 minuut. Als de minuut om is zal ik je dat vertellen en begin je met de volgende regel sommen. Lukt het niet in de rekenkamer in je hoofd dan gebruik je het werkblad. De minuut gaat nu in…”

Ik observeer. Zonder oordeel, vanuit mijn neutraal, met stopwatch. De spinner ligt nu vergeten op de rand van zijn tafel. Hij zit op het puntje van zijn stoel en zijn benen wiebelen voortdurend. De ogen schieten van zijn blad heen en weer naar mijn gezicht in wat mij overkomt als blinde paniek. Zijn ademhaling is onregelmatig en hoog. Zijn werkblad schuift heen en weer. Regelmatig staart hij naar het witte whiteboard voor hem. Telkens als de ene minuut is afgelopen en ik het startsein geef voor de volgende siddert hij en schudt onrustig met zijn armen. 

In 3 minuten iets meer dan 3 rijtjes sommen. Hij heeft ineens de 3 en de 9 allebei omgedraaid. Ik benadruk dat hij 7 van  de 15 sommen goed heeft.

In alle rust zijn er in 4 en een halve minuut, 35 sommen gemaakt, alle 35 goed.

Onder tijdsdruk zijn in 3 minuten 15 sommen gemaakt met omgedraaide cijfers, 7 goed. 

Ik heb geobserveerd. Waargenomen wat ik eigenlijk wel wist. Bepaalde deadlines kunnen ons beslist stimuleren maar wij beelddenkers gaan fysiek en mentaal vet in de stress onder deze specifieke tijdsdruk. Daar kan geen Poweradem of Faalangstsjabloon tegenop. Hoe hard kun je zwemmen in 1 minuut; Klaarrrr voor de start? AF ! Hoeveel sommen zijn er fout in 1 minuut? Klaarrr voor de start? HELP ! 

“Tja, leuk hoor wat je doet met hem maar het telt niet mee. Hij moet net als de andere kinderen gewoon tijdens de toets in de klas maar eens laten zien wat hij kan”, zegt de leerkracht, nauwelijks opkijkend van haar scherm waar ze het zoveelste verslag invoert. 

Geen kwaad woord over andere scholen waar ik binnenkom. Geen verwijt naar de gedreven leerkrachten die wel alles willen doen wat binnen hun vermogen ligt om anders lerenden te helpen. Maar ik fietste dit keer de 7,2 km naar huis in minder dan een kwartier, buiten adem, zonder een verkeerslicht te hebben gezien.

Gelukkig regende het onderweg.

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en ik heb het ook van mijn vader

Vader en zoonMeestal kom ik bij de mensen thuis. Voor korte of langere tijd mag ik deel uit maken van het gezin, hun systeem. Meestal leggen de moeders het eerste contact. Ze bellen me over hun zoon, een heel enkele keer over hun dochter. Vaak, niet altijd, maar wel vaak, zijn het de vaders waarbij uiteindelijk de kwartjes ratelend vallen bij de intake. Dat begint met; “Hij lijkt op mij!” Tot de soms onthutsende ontdekking; “Verrek, ik ben het ook!”  In met name het werkende leven heeft de vader dan simpelweg weten te overleven. In zijn tijd was er nog niets, je kon gewoon leren of je kon het niet. Vaak zitten ze wel in beroepen als projectleiders, reclame, de maak-industrie, ontwerpers, ingenieurs en architecten, muzikant of zelfstandig ondernemer.

vaders en hun zonen

Vaak ook niet. En dan is het nog meer overleven, onder presteren met een vaag idee dat het allemaal beter zou kunnen als… 

Wat vader en zoon hierdoor wel ontdekken is waarom ze altijd al zo goed communiceerden op hun eigen in beelden denkende manier. Of dat ze elkaar nu ineens veel beter begrijpen op een diepere laag. Hoe dan ook, het maakt heel veel los bij de beelddenkende vader.

De zoon leert in korte tijd van mij zijn hoofd op te ruimen, leert hoe hij leert, legt verbindingen tussen de beide hersenhelften, voelt zich lekkerder in zijn vel en gaat beter presteren op school. “Ik heb een ander kind in huis”, zeggen de moeders al snel. 

Vader en zoon

Generaliserend zijn de niet-in-beelden-denkende vaders zelden bij een sessie aanwezig, hoogstens bij de intake. De beelddenkende vader wil er altijd bij zijn wat het ook kost. Dat zijn de sessies waarbij ik multi taskend op 3 sporen draai, kan het niet anders uitleggen. Het eerste spoor is altijd voor mijn cliëntje, het tweede spoor is voor de auditief in gestelde moeder die haar kind (en dus vaak haar man) probeert te begrijpen en het derde spoor is voor de vader bij wie van alles op zijn plek valt waarbij veel stuiterende vragen vrij komen. Dat worden prachtige gesprekken na de eigenlijke sessie in onze eigen flipperkast-stijl, ontroerende herkenning en erkenning van wat er bij zoon en vader nu mag zijn. 

En ja, ik heb het ook van mijn vader. 

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , | 1 reactie

Beelddenker en het verlangen een grijs schaap te zijn

Net als jij wilde ik niet anders zijn dan de rest. Deed ik er alles aan om maar niet op te vallen. Net als jij probeerde ik mij wanhopig aan te sluiten bij de middelmaat, niet goed, niet slecht. Normaal zijn stond altijd boven aan mijn verlanglijstje. Om dat te bemachtigen had ik alles over. Net als jij werd ik daardoor voor eigenwijs versleten. Elke hulp wees ik af want dan zouden ze wel eens kunnen ontdekken hoe ik in elkaar stak. Net als jij was ik doodsbang dat ze de chaos aan beelden in mijn hoofd zouden zien en er achter zouden komen dat ik anders was. Deed er alles aan om niet te laten merken dat ik grootse dromen zag op klaarlichte dag zittend aan het raam in het klaslokaal. Als ik dan, net als jij, mijn mond weer eens niet kon houden en complimenten kreeg over een diepzinnig antwoord dan schoot ik onmiddellijk terug in mijn zelfgebouwde schulp want stel je voor, lag mijn anders zijn bijna open en bloot op tafel. 

verhalenvertellerNet als jij was ik in het speelkwartier de koning. Want het spel, het verhaal, het avontuur dat hing daar van mij af.  Ik kon dan misschien niet leren op de manier van de grijze middenmoot, maar fantaseren en verhalen vertellen dat kon ik als de beste, net als jij. Geen plan was te dol, ik zag het allemaal voor me en de groep deed gretig mee. 

De klas was te donker, de meester te saai, in de lesstof vond ik alleen maar hiëroglyfen. Weer datzelfde rijtje domme sommen. Weer diezelfde laffe letters, krul na krul. Bij biologie had ik alles kunnen vertellen wat ik wist als buitenkind. Dat mocht natuurlijk niet. De meester was aan het woord en hij las slaapverwekkend voor uit een nog saaier boek. Net als jij sloot ik ook daar weer een deur. 

Net als jij durfde ik na verloop van tijd geen fout meer te maken en maskeerde dat door de clown te zijn, de raddraaier. Ik zat meer op de gang dan in klas.

Net als jij wilde ik helemaal niet voelen wat de ander voelde, weten al voordat de ander het zelf kon weten en laveerde voorzichtig in de richting waar ik maar wind vermoedde. 

Net als jij op zoek naar mensen die datzelfde zagen, voelden, wisten. Met een hoofd zo vol beeld dat het een wonder was dat het niet uit zijn voegen barstte. Net als jij gaf ik al mijn grenzen op om een van de grijze schapen te mogen zijn. De middenmoot als heilige graal. Het was een lange reis om die weer los te laten. 

Met kop en schouders

Daarom begrijp ik je zo goed. 

Ik zal je helpen nog even onder te gaan in die grijze middenmoot tot je klaar bent om er met kop en schouders bovenuit te steken.

Net als ik. 

 

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en wie ben jij om te bepalen wanneer een leerling normaal is?

Liever luisteren dan lezen?

beelddenkenEr waren tijden dat ik mijzelf nogal eens omslachtig probeerde uit te leggen. Dat er zich in mijn hoofd voortdurend films afspelen. In kleur en 3-d. Dat er ook altijd plaatjes zijn. Sommige klein, vaag, in zwart wit, onscherp. Andere zijn groot, in kleur, helder. Dat het altijd beweegt. Dat ik vaak in mijn hoofd rondloop als in een kasteel. Hoe de muziek een rol speelt en altijd hoorbaar en zichtbaar aanwezig. Hoe ik een project, uitdaging of vraag eerst in mijn hoofd van alle kanten bekijk, er boven hang en vanuit dat totaaloverzicht reageer. Dan legde ik uit al pratend, bewegend en gebarend, hoe ik in mijn hoofd door de vele gangen op zoek kan zijn naar het juiste antwoord dat ergens in een kamer ligt opgeslagen. Het kasteel als een onmisbare zelf aangebrachte ordening om niet helemaal gek te worden. 

En dan denk je ook nog tussendoor?”

Werd er meestal gevraagd als ik uitverteld was…..

“D a t  Z I J N  m ij n  g e d a c h t e n ! ” 

Het was praten tegen de muur. Men keek wat glazig terug en reeg in snelle gedachten letters aaneen tot woorden en correct gespelde chronologisch opgebouwde oordelen. Die altijd op het zelfde neerkwamen; doe maar gewoon en vergeet die malligheid, je moet beter je best doen en, standaard; haal eerst maar eens betere cijfers. Dan mag je naar de plaatjes in je hoofd kijken. De arrogantie! 

uitsluitingDat was toen, lang geleden. Zou je denken. Laat het los. Doe ik. Alleen, het blijft bij maar terugkomen. Mijn hoogbegaafde, hooggevoelige, in beelden denkende kids op school worden nog steeds door leerkrachten weggezet als de ‘creeps’, met dezelfde woorden van toen.

De gemiddelde leerling, wat dat dan ook mag zijn, neemt klakkeloos dit oordeel over. Voor dat ze in groep 5 zitten weten ze haarfijn te vertellen wie er niet normaal is in de groep, wie erbij hoort en vooral wie niet. De ‘normalen’ negeren de creep, isoleren hem sociaal, sluiten hem buiten of gaan pesten. Dat heeft een enorme impact, al is dat misschien niet zichtbaar. Het buitensluiten, wat we dus op school leren en daarmee ons leven lang door gaan, is evolutionair gezien uitstoting, ‘de dood’. Hersenonderzoek toont aan dat afwijzing en buitensluiting dezelfde delen in onze hersenen activeren als fysieke pijn.

Als we een voorbeeld zijn, ongewild of juist bedoeld, is dat dus, in het licht van bovenstaande, een enorme verantwoording. Een lastige ook. Eerst bewust worden van je clichématige oordeel en dat vervangen door een oordeelloze benadering. Maar als je weet dat de gevolgen van uitsluiting en pesten gelijkstaan aan een ernstig trauma (PTSS) dan zou je er op zijn minst over na kunnen denken voor je de volgende keer aan een beelddenker vraagt om normaal te doen. 

CREFCongres

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | 3 reacties

Beelddenker krijgt regelmatig zo’n priemend vingertje van leerkrachten

Liever luisteren dan lezen?

“Ja, U heeft makkelijk praten; U bent nergens aan gebonden, U hoeft zich aan geen enkele regel te houden of verantwoording af te leggen en U hoeft geen scores te overleggen. Zo kan ik het ook!”  Bij elke ‘U’ priemde het onderwijsvingertje in mijn richting. “Dat klopt”,  glimlachte ik, “kan het u echt aanraden!”

De licht verwijtende uitspraken krijg ik vaker over mij heen. Het zijn natuurlijk goed verpakte complimenten. En af en toe wil ik er dan zelf weer eens naar kijken. Mijzelf toetsen, gevaarlijk woord natuurlijk in dit verband :-). 

Ben ik inderdaad nergens aan gebonden? 

bruggenbouwer.jpgIk hoop van niet nee. Ik verbind mij met mijn clientjes, hun gezinnen. Ik verbind mij met scholen waar ze de leerling willen zien voor wie hij is. Ik verbind mij vurig met mijn missie om de visueel ingestelde (zorg) leerling zoveel mogelijk te helpen. Maar ik ben niet door een instituut gebonden. Verbinden is actief, van mij uit. Zonder regels, protocollen, programma’s en subsidies. Niet gebonden is de enige manier om een verbindende bruggenbouwer te zijn. 

Hoef ik mij aan geen enkele regel te houden? 

Misschien niet nee. In elk geval niet aan een door het ministerie van onderwijs voorgeschreven regel. Of het moet zijn dat de methode ‘ikleeranders‘ is vrijgesteld van btw waar ik mij uiteraard graag aan houd. 

Hoef ik geen verantwoording af te leggen?whatsburstingoutofyourhead.jpg

Strikt genomen niet nee. Maar de verantwoording voelt misschien daardoor wel des te sterker. Het vertrouwen dat clientjes immers in mij hebben vanaf dag 1 is vaak ontroerend groot. Ik kruip in hun hoofd en leer ze daar de boel op orde brengen. “Jij denkt net als ik!” “Jij hebt dat dus ook?!” De eerste zijn waarmee je je kunt meten, dat is pure schoonheid en daar leg ik graag verantwoording voor af. Aan cliënt zelf dan en indirect aan het gezin. 

Hoef ik geen scores te overleggen?

amplifyingwhatisgreatinyou.jpgNee. Geen cito scores of tempotoetsresultaten in elk geval. Ik heb geen rode pen. Ik beoordeel niet wat fout is. En na het eerste contact vraag ik de ouders (en afhankelijk van de leeftijd cliënt zelf) mij een uitputtende lijst te sturen waar hun kind goed in is. Daar verbind ik dan geen scores aan maar het zegt mij oneindig veel meer dan wat ze allemaal niet zouden kunnen. 

En ja, met een beetje moed kunt u het ook. Er is altijd speelruimte binnen de regels. 

CREFCongres

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en de ervaring van een schooljongen

Je hoofd opruimenIn het kasteel in mijn hoofd zijn wat kamers achterin. Goed opgeruimd en geordend. Ze gaan vanzelf open elke keer als ik een cliëntje en zijn gezin bezoek. In deze kamers liggen al mijn ervaringen als schooljongen opgeslagen. Ze brengen mij dichter bij jou. Daarom ken ik jou als geen ander. 

Concentratie

Als echte Hollandse jongen had ik minstens 3 gevulde broekzakken waarin altijd waardevolle schatten bewaard werden. Een touwtje, een glanzend papiertje, schroefjes, een schelp, een steen. In de klas dienden ze als frutsels waarmee ik mij beter kon concentreren. Als ze een voor een waren afgepakt en weggegooid door de leerkracht ging ik wiebelen. Inmiddels weten we hoe dodelijk stilzitten is, maar jdagdromena, dat soort nieuws dringt maar langzaam door in onderwijsland. Zodra mijn beweeglijkheid voldoende was afgestraft verloor ik mezelf in dagdromen. Eenmaal weer ‘wakker’ kon het goed zijn dat de taalles was overgegaan in de rekenles en moest ik bij mijn buurman proberen te achterhalen wat de bedoeling was. 

Totaalplaatje

Tafels kende ik niet uit mijn hoofd (wel in mijn hoofd maar dat wist ik toen nog niet). En wat spelling met spelen te maken had begreep ik al helemaal niet. Als de leerkracht een geschiedenisverhaal vertelde vanaf een schoolplaat maakte ik er mijn eigen verhaal van wat dichtbij de waarheid was. Maar een vraag erover beantwoorden binnen de korte-lontjes-response-tijd van de leerkracht dat was een ander verhaal. Ik zag, begrijp ik nu, het totaalplaatje en vertelde dat ook. Als ik de tijd kreeg kwam ik vanzelf, maar niet noodzakelijk chronologisch, bij het juiste antwoord. En, oh boy, wat werd ik driftig als ik onderbroken werd. Dan maar weer de grijs-gelige gang op, waar het stonk naar de sigaren van de bovenmeester. 

En de vragen die ik stelde.

Wie stelt hier de vragenWaarom moet dat zo want het kan toch veel makkelijker zo? Dit antwoord is toch goed dus wat maakt het dan uit? Waarom is het donker in het heelal? Van wie is de zon? Nu weet ik dat het vooral de toon was en het moment waarop ik de vragen stelde wat irritatie veroorzaakte. Het kwam uiterst brutaal over, zeker in die tijd. En ik had nooit geleerd mijn vinger op te steken, laat staan op mijn beurt te wachten. De vraag, de opmerking drong zich als een beeld aan mij op en moest onmiddellijk geuit worden anders had zich alweer iets nieuws aangediend. 

Tijdsbesef

Tijd is relatiefDe minuten gingen soms uiterst traag voorbij maar een dagdroom kon zomaar ongemerkt een kwartier in beslag nemen. Schooldagen leken een eeuwigheid te duren, het spelen op de boerderij met de vaste vriendenclub vloog voorbij. En ja, ik was standaard te laat thuis. Op weg naar school had ik een soort veiligheid ingebouwd. Als bij een bepaald huis de kinderen nog aan tafel zaten had ik nog ruim tijd om mijn eigen route te lopen langs de huizen met honden buiten, langs de schapen en door het park. Als bij een ander huis de kinderen hun jas aantrokken dan kon ik beter maar gaan rennen om nog op tijd in de rij te staan. 

Mijn waarom

Beelddenken en luisterenDit waren maar een paar van de vele obstakels, nu mijn grootste talenten, omdat ik na jaren worstelen eindelijk de logica begreep van hoe ik in elkaar steek. Daarom ken ik jouw in beelden denkende kind als geen ander. Daarom doe ik wat ik doe. Natuurlijk met een erkende methode en praktische handvatten. Maar vooral in het zien en horen van je kind, binnen het gezin, de school, het hele systeem met al zijn mogelijkheden. Iemand met wie je kind zich meten kan, misschien wel voor het eerst. 

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en kleur eens samen buiten de lijntjes

vlinderWelk labeltje ze ook hebben, ze lopen uit de pas, mijn cliëntjes. Ze denken, leren, leven, reageren en voelen net even anders als de grote grijze middenmoot in het onderwijs. Als dit talent er mag zijn, thuis en in de klas en als het kind anders, niet beter of slechter maar anders mag zijn dan is dat een verrijking voor de omgeving, als je het wilt zien. 

WaaromWe halen je voortdurend uit je vaste patroon met onze dromen, beelden en de verwarrend onverwachtse vragen. We verrassen je met onze ongebruikelijke ideeën en onverklaarbare oplossingen. We overrompelen je altijd weer meteen volledig totaalplaatje op het moment dat jij de eerste stap slechts hebt verwoord. We laten je vaak haarscherp zien wat je bewust ontweek. We laten je lachen op momenten dat het volkomen opgepast lijkt. We bewijzen meer dan eens dat meerdere juiste antwoorden op een vraag mogelijk zijn. We confronteren je met veelzijdige vormen en kleuren waar jij alleen een grijs vlak ziet. We geven je onverwacht terug waarvan we allang weten dat je het voelt.

the magic withinMaar wil je deze magie behouden dan is het belangrijk hoe je reageert. Want jouw af- dan wel bestraffende reactie op het gedrag van deze kids kan ervoor zorgen dat we onze magie zorgvuldig opbergen in ons hoofd. Voor ooit of vaker; nooit. Want de middenmoot spiegelt jou maar al te graag en zal wat jij afkeurt, onmiddellijk glashard afstraffen en dat noemen we dan pesten. En wie is er dan mee begonnen? 

Ga eens mee in onze verhalen, hoe wonderlijk ook. Stap in onze helikopter en probeer te zien wat wij zien. Bereid een les top down voor, vanuit het geheel, in plaats van te beginnen bij stap 1. Geef eens een toets aan het begin van een nieuw onderwerp en bekijk dan welke informatie nog crayonsontbreekt. Ga samen op onze manier leren, belevend en bewegend, spelenderwijs leren sluit trouwens bij de meeste kinderen aan. Laat je confronteren met jouw wereldbeeld wat zou kunnen verschillen met dat van ons. Laat je verleiden tot het uitputtend beantwoorden van onze waarom-vragen, het nut van iets uitleggen kan ons verrassend intrinsiek motiveren. Luister eens echt naar ons onsamenhangend verhaal in plaats van te corrigeren en je te irriteren. Je zou mee kunnen tekenen om samen daarna het verhaal in logische volgorde te zetten. Het brengt rust in ons hoofd en brengt jullie dichter bij elkaar. Kleur samen lekker buiten de lijntjes en zie wat het je brengt.

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en het lef om in de spiegel te kijken

mirrorsMijn cliëntjes beelddenkers, of ze nu hoogbegaafd zijn, of hoogsensitief, of faalangstig, ze zijn altijd een spiegel. Voor vader of moeder of voor allebei. En oh boy wat laat ik ze spiegelen. Nu eens verleid ik ze speels er een blik in te werpen, dan weer duw ik ze liefdevol de spiegel onder hun neus. De schijnbare leerproblemen van beelddenkers kunnen opgelost worden, faalangst bestreden, handvatten zijn er om ongekende talenten ontwikkelen.

Het meest effectief echter wordt het pas als een ouder het lef heeft om in die spiegel te kijken en te leren van wat ze nog te leren hebben van hun kind. Altijd is het cliëntje van dat moment, derde-groeper of brugpieper, ook mijn spiegel. 

Inmiddels heb ik geleerd dat hoe deskundig ik het ook kan ontwijken, voor een tijdje, de spiegel komt altijd terug. Tot ik er van geleerd heb. Eigenlijk is elke ontmoeting een kans om in de spiegel te kijken. Wat laat jij mij zien dat ik nog te leren heb? Telkens weer.

Wat ik zoal zie?  

LibelleIneens kijkt mijn oude perfectionist mij weer aan door de ogen van een faal-angstig cliëntje. Ah, de metafoor is weer onverbiddelijk. “Goed of fout bestaat niet bij mij”, roep ik immers altijd tijdens de eerste sessie, wat me meestal een ongelovige maar dankbare blik oplevert. Is dat dan omdat ik zelf eigenlijk geen fouten durf te maken? Of is dat oprecht, omdat ik echt besef dat je alleen maar kunt leren door fouten te maken?

Onaangepast

Geen groter compliment bestaat er voor mij als iemand mij onaangepast noemt. Wil graag het verschil maken. Wat maakt dat ik niet meteen de wanhopige blik herken waarin met neonletters spiegelt:  Ik wil vooral niet opvallen ! 

Ook al is het er niet meer, ik wilde op die leeftijd immers ook niets liever dan ondergaan in de grijze massa, niet gezien worden, alsjeblieft, vind me normaal. De spiegel herinnert me zodat ik jou aan de hand kan meenemen uit het groene- mannetjesland naar de veelkleurigheid, waar jij jou mag zijn. 

De spiegel die het meest voorbijkomt?

Mirrors, spiegelenHa, ook ik ben hardleers, of wil het blijkbaar telkens opnieuw leren. Welke training je ook geeft, hoe prachtig het coach-traject ook. Eigenlijk is er maar 1 les te leren, 1 spiegel waar je in hoeft te kijken;

Het is niet aan mij om van jou te houdendat is jouw taak. 

Het is niet aan jou om van mij te houden; dat is mijn taak.

Deze spiegel komt zo vaak voorbij, niet omdat ik het niet wil leren maar omdat hij de basis is voor alles en iedereen. Zodra je van jou houdt om wie je bent kun je alles leren. Leren lezen, leren leren, leren leven. Dan ben je klaar om alles te kunnen.

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen