Beelddenker en het is toch niet normaal dat mijn kind zo normaal is?

Aan de keukentafel

De vader, in de weer met de koffiemachine, kwam op mij onzeker over. De moeder was beweeglijk onder een waterval van aaneengeregen zinnen. Ik kwam weer binnen na een kennismaking met hun zoon die buiten bleef spelen met de hond. Blakend van zelfvertrouwen, speels, ondeugend, vrolijk en open. We dronken koffie aan de keukentafel in een Ikea landschap. Ik liet haar taal over me heen komen, luisterde meer naar de boodschap er onder dan naar de betekenis en keek naar het buitenspel van de jongen en zijn grote kameraad. De vader deed af en toe zijn handen omhoog in wat een zwakke poging leek haar te onderbreken. Keek dan naar mij een schudde haast verontschuldigend zijn hoofd. 

Inmiddels was de moeder opgestaan en ging tussen mij en het beeld buiten staan. We betraden de arena. “Luistert u wel?” Ik knikte bevestigend. “Dan begrijpt u dat wij ons ernstig zorgen maken.” Ze hield even in en keek mij vorsend aan. Een hand met opgestoken vinger op mij gericht. “Op grond waarvan”, riposteerde ik? Ik had niets alarmerends gehoord, dacht ik. Niets problematisch gezien. Had ik iets gemist in haar zoon? Had ik iets niet gehoord in de brij van woorden? Haar ogen werden groot en een rode nagel kwam vervaarlijk dichtbij. Ze telde op haar vingers af; “Hij heeft nog nooit een onvoldoende gehaald. Hij maakt nooit ruzie, is altijd vrolijk, eet en slaapt goed.  Hij heeft veel te veel vriendjes naar mijn zin, hij is altijd buiten en zijn kleren zijn altijd vuil en meestal ook nog stuk. Hij is zo ontzettend ondeugend, altijd. Als hij je aardig vindt dan kan hij heel beleefd zijn maar berg je als hij je niet mag. Maar hij is nooit ziek. Nou, dat kan toch allemaal niet goed zijn?”

Jongens leren en leven anders

In een wervelwind aan geluid en beweging kwamen hij en zijn hond op dat moment de keuken in gedaverd. De hond maakte zich meteen meester van mij. Hij smeet zijn laarzen in een hoek en kwam naar me toe. Rode wangen en een zeldzaam open en vrolijke blik. “Skip vindt jou aardig.” Ik kon niets anders dan het beamen vanonder de prachtige wolbaal. Met een kordaat ‘Skip, laag!’ zorgde hij er voor dat de hond onmiddellijk naast me op de vloer gleed. Hij ging voor me staan, half tegen de tafel aan. “Zo doet mijn moeder altijd hoor”, lachte hij ontwapenend, “maar weet je al of je mij kunt helpen?” Ik schudde ontkennend mijn hoofd en zei; “Nee. Ik zou het niet weten. Hoe denk jij dat ik jou zou kunnen helpen?” Hij haalde zijn schouders op en keek naar de modderige gaten in zijn broek. “Misschien hoe ik mijn kleren niet kapot kan maken?” Zijn hoofd schuin, zijn ogen schitterden van plezier, terwijl het leek of hij uitdagend naar zijn moeder keek.

De moeder zeeg op haar stoel neer en trok haar klauwen in, voor even niet bestand tegen de overweldigende charme van haar zoon. Zelfs de vader waagde een kleine glimlach en leek opgelucht. 

Advies

“Ik hoop dat je nog heel veel meer kleren verslijt met buiten spelen dus ga vooral zo door.” Hij grinnikte en knikte. “Ik ga helemaal niets doen aan uw zoon”,  richtte ik mij weer tot de ouders. “Hij heeft geen enkel probleem. U daarentegen wel”, ik had tot mijn verrassing zelf ineens ook een opgestoken vinger in haar richting, “het grote probleem van een heerlijk, gezond en vrolijk kind. Daar kan ik u wel bij helpen want ik begrijp dat zoiets zwaar drukt, maar uw zoon zelf heeft geen enkele hulp nodig”. 

Terwijl de vader, zijn zoon en de hond met mij naar de voordeur liepen steunde de moeder aan de keukentafel; “Maar u kunt mij toch wel iets aanraden?” Het kwartje was nog niet gevallen. “Jazeker”, zwaaide ik haar gedag; “er nog een hond bijnemen.” 

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en een reis door mijn muziek in december.

Muziek is voor mij een levensbehoefte. Zowel het maken er van met mijn koor, als het beleven en luisteren er naar. Het heeft mij als kind met leren altijd geholpen. Het verbindt de beide hersenhelften, muziek is een ‘wholebrainer‘ en kan je in kind dus ook helpen betere verbindingen te maken in het brein waardoor leren en bewegen beter gaat.  In mijn blogs heb ik het daar regelmatig over. Dit keer vooral een muzikale reis door mijn muziek in december. Voor de lol, omdat het kan. Wie weet zitten er voor jou nog onbekende juweeltjes tussen. Wees gerust, het gaat niet alleen om klassieke muziek. 

In de weken rond de kerst mag ik graag de 6 cantaten van het Weihnachts oratorium van Bach beluisteren en zo ongeveer in mijn hoofd meezingen. De bladmuziek valt uit elkaar en staat vol met potlood aantekeningen, zo vaak gezongen. De vertrouwde Bach-wendingen en barokke herhalingen zijn balsem voor mijn ziel. Het verveelt nooit. Mijn favoriet is de uitvoering van dirigent Peter Dijkstra. Hij doet iets met deze oude muziek, met name qua dynamiek, waardoor ik nieuwe dingen hoor. 

In alle uitbundigheid, veel trompetten en pauken, last hij een moment van rust in door een koraal: ‘Ich steh an deiner Krippe hier’,  a capella uit te voeren. Heel zacht ook. Wonderschoon. 

Tweede in de rij is de Messiah van Haendel. Waar ik Bach eindeloos kan herhalen, is de Messiah meestal eenmalig zo rond de kerst. Wel vaak gezongen, minder vaak beluisterd. 

Als grote fan van Sting, om zijn stem, maar ook vooral omdat hij graag werkt met grote orkesten, is A Winters Night te vinden op mijn speellijst. Kerst  in een nieuw jasje. 

Waar ik natuurlijk mateloos van geniet is de a capella groep Voctave, zelfs hun Disney klassiekers. Elk jaar brengen zij een nieuwe kerstopname uit. 

Anne Sophie von Otter. Haar CD met Elvis Costello is voor een ander jaargetijde ook heel aangenaam. Vooral omdat haar stem niet in een hokje te stoppen is. Ze zingt net zo makkelijk een opera als jazz. 

Wat bij mij ook niet mag ontbreken zijn de Christmas Carols van het Kings College Choir, Cambridge. Hier met Nativity Carol van mijn favoriete hedendaagse componist John Rutter. 

Ook topper op het gebied van a capella muziek is Pentatonix. Alle geluiden maken ze zelf. 

Nog een knaller om mee af te sluiten; Carol of the Bells of Notre Dame, ook weer door Voctave.  En ja, de dames kunnen erg hoog. 

Een stukje van mijn muzikale voorkeuren in deze tijd. Om de donkere dagen wat zachter te maken. Zodra de oliebollen van tafel zijn en de dagen langzaam gaan lengen komen bij mij onmiddellijk de passies van Bach op het programma, zowel om te zingen als om te luisteren. Maar dat duurt nog even. Eerst dapper door de dennentakken heen bijten. 

Wat is jouw favoriete muziek in deze tijd?

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en 10 tips voor de rust in jou.

In de winter mag ik de wereld graag buitensluiten. Niet de realiteit, wel de schreeuwerige buitenwereld. Als ik het nieuws al volg is dat via koppen, zonder beelden. In elk geval geen tv. Nooit tv. Het liefst laat ik de actualiteit achteraf duiden door het lezen van een rustige krant op zondag. Zodat ik wel weet wat er speelt en het een beetje begrijp maar er niet elk uur mee om mijn oren wordt geslagen. Scheelt overigens ook een hoop tijd en het geeft rust in mijn hoofd.

Ritme

Het ritme van de natuur volgen, denk ik. Uitrusten, mentaal, zoals het buiten allemaal in rust is. Opladen voor de lente. Vooral niet meegaan in de december hectiek. Boodschappen doe ik het liefst op maandagochtend om 08.00 uur. Dan zie ik alleen wat slaperige vakkenvullers, een verveelde kassamevrouw en de lieve verkoopster van het straatnieuws.

Geloof me, ik geniet van samen eten en drinken met vrienden, een concert, een voorstelling. Toch hou ik vooral van mijn winterslaap. Mateloos genieten van een zondag niksen. Met een dekentje op de bank, kopjes thee, beetje lezen, beetje schrijven. Het donker en de stilte van de vroege ochtend. Later op de dag met muziek van Bach of van Sting, net wat op dat moment bij me past. 

In de lente en de zomer slaap ik ook minder. Word ik met de zon wakker, heb ik een tomeloze energie. Als het licht mindert in oktober, verander ik mee. Keer ik naar binnen. Geef ik mijn brein rust. Vanuit mijn tevreden stilstaan kan ik verder en ontstaan mooie dingen. Noem het introvert, als je het wilt duiden. Noem het hoogsensitief, als je het wilt labelen om mij beter te begrijpen. Prima. Ik ben daarin vooral mij, door de jaren heen zo geworden. Straks, als de dagen weer gaan lengen krijg ik vanzelf weer behoefte aan prikkels. 

Kies

Natuurlijk lukt het niet altijd. Er moet ook bij mij brood op de plank. Ik kan niet onder alle afspraken uit. Maar juist in deze wintermaanden bewaak ik mijn agenda heel goed met veel blauwe dagen er in. Ik kies zorgvuldig, beter dan in de zomer waarin zelfs mijn agenda bruist en overloopt. Makkelijk praten vanuit mijn riante seniorenflat, 6 hoog, een oase van rust en uitzicht. Ik hoef geen kinderen op te voeden en van muziekles naar voetbal te vervoeren, ik heb geen mantels meer te verzorgen. Het zijn allemaal keuzes zoals ik ze al dan niet gemaakt heb. 

Hoe jij je leven ook hebt ingericht, mijn rust zoals ik het hier beschrijf, zit vooral van binnen. Welke hectiek jij ook om je heen schept, je hebt daar zelf keuzes in. Meestal zit hem dat in het doen waarvan je denkt dat anderen dat van je verwachten. Dingen doen of laten omdat je denkt dat anderen er iets van vinden. Er een (negatief) oordeel over hebben. Je verregaand aanpassen aan onuitgesproken verwachtingen die zich vooral in jouw hoofd bevinden. 

Als jouw basisbehoeften goed gevuld zijn ga je andere keuzes maken. Dan ga je goed voor jezelf zorgen, neem je meer tijd voor jou. Verrassend genoeg kun je dan juist meer voor de ander betekenen. 

Hoe zou het zijn om daar nu mee te beginnen? 

10 Tips voor meer rust in jou.

  1. Schrijf 3 dingen op waar jij op dit moment het meest behoefte aan hebt. Alles mag. Je kunt dit ook prima met je gezin doen op zondagochtend aan de keukentafel. Tekenen kan ook. 
  2. Maak uit deze individuele behoeften je eigen of een gezins top drie en hang dat op de koelkast. 
  3. Hoe ga jij, hoe gaan jullie deze behoeften vullen, bewaken? 
  4. Plan in jouw agenda, of jullie gezamenlijke agenda, duidelijk zichtbare rustmomenten in en houd je er aan.  Geef het een kleur. Geen bezoek, geen activiteit, alleen maar jouw tijd. 
  5. Sta iets eerder op. Daar kun je aan wennen. En doe dan iets helemaal voor jou alleen. Voor de een is dat een rondje joggen, voor de ander mediteren of gewoon in alle stilte met een kop koffie bij de kachel. 
  6. Misschien moet deze op nummer 1: Eerst zelf je zuurstofmasker op zetten!
  7. Kijk eens eerlijk en kritisch naar je afspraken. Zijn ze allemaal wel zo leuk en nodig? Durf te schrappen. “Nee”, is een volledig grammaticale zin. 
  8. Ga eens offline. Telefoons, Ipads, laptops, tv’s. Uit! Spreek zo’n offline moment af met jezelf of met je partner, je gezin. Laat maar gebeuren wat er dan ontstaat. 
  9. Verveling is broodnodig. In de pruttelstand wordt dat deel van ons brein actief wat zich bezighoudt met het oplossen van problemen. Met als effect een verhoogde creativiteit.
  10. Doe wat bij je past, wat bij jullie past. Je bent genoeg zoals je bent. Je hoeft niet rond te blijven rennen om aan ieders verwachting te voldoen. 

De manier waarop je al dan niet rond stuitert in deze december maand is, net als al je gedrag van nu, beïnvloed door jouw allerprilste begin. Prenataal is de blauwdruk gemaakt. Daar kan de oorzaak liggen van problemen zoals je ze in het hier en nu ervaart. Op een zeker niveau in je lichaam is al deze informatie bewaard. Je kunt daar als het ware weer naar toe. Het bekijken en ervaren hoe het toen was. En vooral het beleven van hoe je had gewild dat het was en van daaruit herstellen. Wil je meer informatie over het werken aan de rust in jou, de rust in je gezin? Neem contact met me op en we kijken samen naar jouw behoeften. 

Ik wens je van harte mooie feestdagen op de manier zoals jij dat wilt. 

Kerst 2018
Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en de kunst van het vertellen

                                 De jongen en de draak vliegend op een boekOp weg naar school stopte Tim even bij het zwarte meer. Het lag daar inktzwart te wezen. Geen leven , geen beweging in te bekennen. Met zijn hoofd gebogen, zijn ogen nog half dicht ging hij even zitten. Op de tak van de verdorde donkerboom met zijn toppen in de zware wolken. Het was weer vreselijk geweest vannacht. Hij had gedroomd. Zo naar, zo eng, zo echt. Dat mocht helemaal niet in Wakkerland. Nachtmerries waren verboden, dromen mochten niet bestaan. Er over praten betekende de doodstraf. Hij was de enige, dat wist hij zeker. Niemand droomde. Als hij het nu maar aan iemand kon vertellen dan zou het niet zo erg zijn. Een traan ontsnapte aan zijn oog, rende over zijn wang en drupte op een verdord blad.

Je in beelden denkende kind is een verhalenverteller. Wij kunnen verhalen vertellen als geen ander. De beeldende taal en het andere tijdsbesef maken het tot een film met vooruitblikken en flashbacks. Alleen bij óns is de film beter dan het boek. Als ons geleerd wordt enige structuur aan te brengen dan zijn wij in staat om iedereen aan onze lippen te laten hangen. 

                               “Zeg, zo erg kan het toch niet zijn?” De vogel tjilpte heen en weer wippend in zijn felle kleuren voor zijn ogen. “Hoe kom jij hier?” Tim was oprecht verbaast. Hij kende vogels alleen van plaatjes in een oud verboden boek van zijn Opa over Dromenland. Dat ze echt zouden bestaan had hij nooit durven dromen. De grens met Dromenland was al eeuwen gesloten; streng verboden toegang. “Ik kan vliegen, weet je, mij houden ze niet tegen”. De vogel fladderde door de boom heen en weer terug. “Maar vertel?” Tim keek om zich heen. Er was niemand te zien in de wijde omgeving. Wat kon hem het schelen. Hij vertelde over zijn nachtmerrie. Over grote stenen wachters en dat hij niet van ze kon winnen. “Ja en? Vertel het aan de dromenvanger en het is over”. De vogel wipte onrustig heen en weer. “Maar waarom huilde je nou?” “Dromen mag niet hier”, legde Tim uit. Er over praten is bij de wet verboden. De vogel zat ineens helemaal stil. “Vandaar dat het zo’n dooie boel is hier”, zei ze tenslotte. “Wij komen hier niet graag. Alleen als het nodig is. Zoals nu.” Ze sprong op zijn schouder en vertelde over Dromenland waar ze woonde, over dagdromen en luchtkastelen, wensdromen en toekomstdromen. “We dromen wat af en vertellen onze dromen aan elkaar. Daar worden ze nog mooier en groter van. We slapen er ook beter door. Nare dromen vertellen we net zo lang aan de dromenvanger tot ze verdwenen zijn.” Het leek Tim te mooi om waar te zijn. “Misschien dat daarom bij ons altijd de zon schijnt”, fluisterde ze in zijn oor, “en de bomen lichtgroen zijn?” Het zou zomaar kunnen.

Verhalen vertellen en naar verhalen luisteren is voor je kind een belangrijke manier om de wereld om hem heen te kunnen ordenen. Doordat je kind luistert naar verhalen en zelf leert ze te vertellen, ontwikkelt hij zijn  luistervaardigheid. Hij krijgt een grotere woordenschat. Het vergroot zijn concentratie vermogen. Zodra je kind een verhaal wordt ingetrokken wordt zijn denken over hoe je een probleem aan kunt pakken gestimuleerd. Je geeft zijn verbeeldingskracht een boost terwijl en passant zijn gevoel voor taal en spreekvaardigheid wordt bevorderd. Het zal later een belangrijke vaardigheid voor ze zijn gezien het steeds groter wordende belang van storytelling. 

                                     “Maar hoe kan dat dan?” De ketel vulde de theekopjes, de schilderijen kuchten ongeduldig, de smeulende houtblokken verwisselden van plaats waardoor het vuur oplaaide. “Daarvoor moet je eigenlijk weten hoe het werkt in je hoofd”, legde Mees uit. “Alles wat je meemaakt op een dag komt binnen als het ware in een klein kamertje in je hoofd, een soort halletje. Dat kan soms een rommeltje worden. Door te dromen ruim je de hal op zodat er de volgende dag weer van alles in kan. Je kijkt nog een keer naar alles wat er gebeurt is die dag. Of je het wilt bewaren of niet. Daardoor voel je je ook uitgerust als je wakker wordt. Als je niet meer droomt, tja, dan puilt de hal op een gegeven moment uit, er kan niets meer bij. Je word moe en humeurig en alles om je heen verliest zijn kleur.”

Wanneer je je kind de ruimte geeft om zijn fantasie en creativiteit de vrije loop te laten, kan dat zijn verbeelding, verwondering en andere vaardigheden prikkelen. Bij het luisteren naar en het vertellen van verhalen ontdekt je kind hoe het zijn zintuigen kan gebruiken om het verhaal en de beleving te kleuren. Verhalen vertellen, in alle vormen, is de belangrijkste vaardigheid om je kind mee te geven. Het is de motor van zijn creativiteit. En laten we eerlijk wezen, dat wordt niet veel gestimuleerd op veel scholen, gezien de uniforme zelfgemaakte zwarte pieten en exact dezelfde sinterklazen die ik tegenkwam in de klassen waar ik observeerde. 

                      “Jij”, gromde hij, “Jij koninginloeder dat je er bent”. De draak brieste. Vurige rook stoof uit zijn trillende neusgaten en verschroeide haar kapsel. Het hele paleis schudde. Koninklijk porselein viel overal in scherven. Ze durfde zich niet te bewegen. Mercy richtte zich op en sprak, iets vriendelijker nu; “Jij gaat nu de wet aanpassen. Je neemt mij en de Meesterdromenvanger weer in dienst. Zo niet, dan heb ik aan 1 hap genoeg om heel uwe majesteit te verzwelgen.” Hij boog langzaam zijn kop weer in de richting van haar angstige gezicht. “Ja”, piepte ze en deed het in haar koninklijke broek. 

the libraryBegin in deze overprikkelde feestmaand eens met het vertellen van verhalen. Elk verhaal is goed. Ga offline, dim het licht, doe de kaarsen aan en vertel je kind verhalen. Stimuleer ze zelf verhalen te vertellen. Je zult verteld staan en genieten van deze momenten met elkaar. En wees gerust, op enig moment schuift ook je puber aan. Wees niet bang dat je het niet zou kunnen, of niet goed zou doen. Het vertellen van verhalen zit in onze genen. Eeuwenlang hadden we geen andere mogelijkheid om onze geschiedenis te onthouden dan door het doorgeven van verhalen. Je hoeft dat talent alleen maar aan te boren.

****

N.B. De fragmenten komen uit ‘Dromenland’, één van de verhalen waaraan ik werk.

 

 

 

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en je kind zien voor wie het is

Test Maarten Smit Meten

Testen, onderzoeken, controleren, toetsen, analyseren, inspecteren, taxeren, observeren. Hup in het desbetreffende hokje, sticker erop, handleiding erbij, strik erom en klaar zijn we het probleemkind. Zodra het afwijkt van het hanteerbare gemiddelde komen we in actie. We testen net zo lang tot we het kind niet meer zien. Het probleem, in de ogen van de omgeving, is in dan elk geval duidelijk. Aan de slag met van te voren bedachte algemene handleidingen. Lees de gebruiksaanwijzing voor het gebruik.

En dan blijkt de diagnose niet te kloppen. De dyslect blijkt niet dyslectisch maar is een beelddenker, om maar eens wat te noemen. De onderpresteerder heeft geen stoornissen uit het autisme-spectrum maar blijkt hoogbegaafd. De o zo overprikkelde ‘gevoelige’ leerling blijkt juist onderprikkeld.  Dan past het probleemgedrag ineens niet meer in het plaatje wat wij bedacht hebben. Je zult maar twee jaar een dyslexie traject moeten volgen terwijl je een TOS hebt. De martelgang is niet voor te stellen.

Handelingsverlegen

Daar hebben we de prachtige term handelingsverlegen voor bedacht. Met andere woorden; hij voldoet niet aan de verwachtingen zoals wij getest en getoetst hebben dus wij trekken onze handen er van af. Al te vaak begint dan de lange reis naar speciaal onderwijs, jeugdzorg of zelfs naar thuis-zitten.

Hoe zou het zijn als we niet bij elke oplossing een passend problemen hoeven te vinden? Hoe zou het zijn als we aan de andere kant beginnen en kijken en zoeken naar eventuele oorzaken?

Hoe zou het zijn als we je kind zien voor wie het is?

Wat wij zien als probleem, is het probleem van de omgeving, niet van je kind. Vaak is het juist een van zijn grootste ongeziene talenten. In plaats van je kind in allerlei onmogelijke trajecten te stoppen zouden we zijn (leer) en thuisomgeving kunnen aanpassen aan zijn behoeften. Van onze verwachtingen naar zijn basisbehoeften.  Van ons probleem naar een voor hem passende omgeving.

Volg als ouders, opvoeders, verzorgers, leerkrachten je intuïtie in plaats van de standaard protocollen. Ga vooral niet doe-het-zelven qua diagnose. Kijk waar de behoefte vandaan komt. Een goede start om je af te vragen wat je kind spiegelt dat jij nog te leren hebt.  Verdiep je eens in de prille start van je leven en dat van je kind. Wat er vanaf het moment van conceptie tot en met de geboorte gebeurt is grotere impact dan je misschien denkt op je gedrag van nu. Hoe zou het zijn als daar een verklaring voor bepaald gedrag zou kunnen liggen? En dat je het van daaruit kunt gaan oplossen, helen, herstellen? Een fascinerende wereld van mogelijkheden opent zich dan. Hoe jij verwekt en gedragen bent en elk hechtingsmoment heeft zijn invloed op wie je nu bent. Als je daar met het hele systeem (gezin) eens naar zou kijken gebeuren er verrassende dingen. Dan zou je maar zo ieders basisbehoeften kunnen vervullen.

Fingerpirnt Maarten Smit

Ik kijk trouwens zelden naar diagnoses, rapporten, verslagen en behandelplannen. Eerst ga ik met de ouders in gesprek en dan zie ik al veel. Ik zie je voor wie je bent. Waar nodig zie ik dan je kind, voor wie het is.

 

Geplaatst in Beelddenken, IKEV CREF | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen