Beelddenker en de ervaring van een schooljongen

Je hoofd opruimenIn het kasteel in mijn hoofd zijn wat kamers achterin. Goed opgeruimd en geordend. Ze gaan vanzelf open elke keer als ik een cliëntje en zijn gezin bezoek. In deze kamers liggen al mijn ervaringen als schooljongen opgeslagen. Ze brengen mij dichter bij jou. Daarom ken ik jou als geen ander. 

Concentratie

Als echte Hollandse jongen had ik minstens 3 gevulde broekzakken waarin altijd waardevolle schatten bewaard werden. Een touwtje, een glanzend papiertje, schroefjes, een schelp, een steen. In de klas dienden ze als frutsels waarmee ik mij beter kon concentreren. Als ze een voor een waren afgepakt en weggegooid door de leerkracht ging ik wiebelen. Inmiddels weten we hoe dodelijk stilzitten is, maar jdagdromena, dat soort nieuws dringt maar langzaam door in onderwijsland. Zodra mijn beweeglijkheid voldoende was afgestraft verloor ik mezelf in dagdromen. Eenmaal weer ‘wakker’ kon het goed zijn dat de taalles was overgegaan in de rekenles en moest ik bij mijn buurman proberen te achterhalen wat de bedoeling was. 

Totaalplaatje

Tafels kende ik niet uit mijn hoofd (wel in mijn hoofd maar dat wist ik toen nog niet). En wat spelling met spelen te maken had begreep ik al helemaal niet. Als de leerkracht een geschiedenisverhaal vertelde vanaf een schoolplaat maakte ik er mijn eigen verhaal van wat dichtbij de waarheid was. Maar een vraag erover beantwoorden binnen de korte-lontjes-response-tijd van de leerkracht dat was een ander verhaal. Ik zag, begrijp ik nu, het totaalplaatje en vertelde dat ook. Als ik de tijd kreeg kwam ik vanzelf, maar niet noodzakelijk chronologisch, bij het juiste antwoord. En, oh boy, wat werd ik driftig als ik onderbroken werd. Dan maar weer de grijs-gelige gang op, waar het stonk naar de sigaren van de bovenmeester. 

En de vragen die ik stelde.

Wie stelt hier de vragenWaarom moet dat zo want het kan toch veel makkelijker zo? Dit antwoord is toch goed dus wat maakt het dan uit? Waarom is het donker in het heelal? Van wie is de zon? Nu weet ik dat het vooral de toon was en het moment waarop ik de vragen stelde wat irritatie veroorzaakte. Het kwam uiterst brutaal over, zeker in die tijd. En ik had nooit geleerd mijn vinger op te steken, laat staan op mijn beurt te wachten. De vraag, de opmerking drong zich als een beeld aan mij op en moest onmiddellijk geuit worden anders had zich alweer iets nieuws aangediend. 

Tijdsbesef

Tijd is relatiefDe minuten gingen soms uiterst traag voorbij maar een dagdroom kon zomaar ongemerkt een kwartier in beslag nemen. Schooldagen leken een eeuwigheid te duren, het spelen op de boerderij met de vaste vriendenclub vloog voorbij. En ja, ik was standaard te laat thuis. Op weg naar school had ik een soort veiligheid ingebouwd. Als bij een bepaald huis de kinderen nog aan tafel zaten had ik nog ruim tijd om mijn eigen route te lopen langs de huizen met honden buiten, langs de schapen en door het park. Als bij een ander huis de kinderen hun jas aantrokken dan kon ik beter maar gaan rennen om nog op tijd in de rij te staan. 

Mijn waarom

Beelddenken en luisterenDit waren maar een paar van de vele obstakels, nu mijn grootste talenten, omdat ik na jaren worstelen eindelijk de logica begreep van hoe ik in elkaar steek. Daarom ken ik jouw in beelden denkende kind als geen ander. Daarom doe ik wat ik doe. Natuurlijk met een erkende methode en praktische handvatten. Maar vooral in het zien en horen van je kind, binnen het gezin, de school, het hele systeem met al zijn mogelijkheden. Iemand met wie je kind zich meten kan, misschien wel voor het eerst. 

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en kleur eens samen buiten de lijntjes

vlinderWelk labeltje ze ook hebben, ze lopen uit de pas, mijn cliëntjes. Ze denken, leren, leven, reageren en voelen net even anders als de grote grijze middenmoot in het onderwijs. Als dit talent er mag zijn, thuis en in de klas en als het kind anders, niet beter of slechter maar anders mag zijn dan is dat een verrijking voor de omgeving, als je het wilt zien. 

WaaromWe halen je voortdurend uit je vaste patroon met onze dromen, beelden en de verwarrend onverwachtse vragen. We verrassen je met onze ongebruikelijke ideeën en onverklaarbare oplossingen. We overrompelen je altijd weer meteen volledig totaalplaatje op het moment dat jij de eerste stap slechts hebt verwoord. We laten je vaak haarscherp zien wat je bewust ontweek. We laten je lachen op momenten dat het volkomen opgepast lijkt. We bewijzen meer dan eens dat meerdere juiste antwoorden op een vraag mogelijk zijn. We confronteren je met veelzijdige vormen en kleuren waar jij alleen een grijs vlak ziet. We geven je onverwacht terug waarvan we allang weten dat je het voelt.

the magic withinMaar wil je deze magie behouden dan is het belangrijk hoe je reageert. Want jouw af- dan wel bestraffende reactie op het gedrag van deze kids kan ervoor zorgen dat we onze magie zorgvuldig opbergen in ons hoofd. Voor ooit of vaker; nooit. Want de middenmoot spiegelt jou maar al te graag en zal wat jij afkeurt, onmiddellijk glashard afstraffen en dat noemen we dan pesten. En wie is er dan mee begonnen? 

Ga eens mee in onze verhalen, hoe wonderlijk ook. Stap in onze helikopter en probeer te zien wat wij zien. Bereid een les top down voor, vanuit het geheel, in plaats van te beginnen bij stap 1. Geef eens een toets aan het begin van een nieuw onderwerp en bekijk dan welke informatie nog crayonsontbreekt. Ga samen op onze manier leren, belevend en bewegend, spelenderwijs leren sluit trouwens bij de meeste kinderen aan. Laat je confronteren met jouw wereldbeeld wat zou kunnen verschillen met dat van ons. Laat je verleiden tot het uitputtend beantwoorden van onze waarom-vragen, het nut van iets uitleggen kan ons verrassend intrinsiek motiveren. Luister eens echt naar ons onsamenhangend verhaal in plaats van te corrigeren en je te irriteren. Je zou mee kunnen tekenen om samen daarna het verhaal in logische volgorde te zetten. Het brengt rust in ons hoofd en brengt jullie dichter bij elkaar. Kleur samen lekker buiten de lijntjes en zie wat het je brengt.

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en het lef om in de spiegel te kijken

mirrorsMijn cliëntjes beelddenkers, of ze nu hoogbegaafd zijn, of hoogsensitief, of faalangstig, ze zijn altijd een spiegel. Voor vader of moeder of voor allebei. En oh boy wat laat ik ze spiegelen. Nu eens verleid ik ze speels er een blik in te werpen, dan weer duw ik ze liefdevol de spiegel onder hun neus. De schijnbare leerproblemen van beelddenkers kunnen opgelost worden, faalangst bestreden, handvatten zijn er om ongekende talenten ontwikkelen.

Het meest effectief echter wordt het pas als een ouder het lef heeft om in die spiegel te kijken en te leren van wat ze nog te leren hebben van hun kind. Altijd is het cliëntje van dat moment, derde-groeper of brugpieper, ook mijn spiegel. 

Inmiddels heb ik geleerd dat hoe deskundig ik het ook kan ontwijken, voor een tijdje, de spiegel komt altijd terug. Tot ik er van geleerd heb. Eigenlijk is elke ontmoeting een kans om in de spiegel te kijken. Wat laat jij mij zien dat ik nog te leren heb? Telkens weer.

Wat ik zoal zie?  

LibelleIneens kijkt mijn oude perfectionist mij weer aan door de ogen van een faal-angstig cliëntje. Ah, de metafoor is weer onverbiddelijk. “Goed of fout bestaat niet bij mij”, roep ik immers altijd tijdens de eerste sessie, wat me meestal een ongelovige maar dankbare blik oplevert. Is dat dan omdat ik zelf eigenlijk geen fouten durf te maken? Of is dat oprecht, omdat ik echt besef dat je alleen maar kunt leren door fouten te maken?

Onaangepast

Geen groter compliment bestaat er voor mij als iemand mij onaangepast noemt. Wil graag het verschil maken. Wat maakt dat ik niet meteen de wanhopige blik herken waarin met neonletters spiegelt:  Ik wil vooral niet opvallen ! 

Ook al is het er niet meer, ik wilde op die leeftijd immers ook niets liever dan ondergaan in de grijze massa, niet gezien worden, alsjeblieft, vind me normaal. De spiegel herinnert me zodat ik jou aan de hand kan meenemen uit het groene- mannetjesland naar de veelkleurigheid, waar jij jou mag zijn. 

De spiegel die het meest voorbijkomt?

Mirrors, spiegelenHa, ook ik ben hardleers, of wil het blijkbaar telkens opnieuw leren. Welke training je ook geeft, hoe prachtig het coach-traject ook. Eigenlijk is er maar 1 les te leren, 1 spiegel waar je in hoeft te kijken;

Het is niet aan mij om van jou te houdendat is jouw taak. 

Het is niet aan jou om van mij te houden; dat is mijn taak.

Deze spiegel komt zo vaak voorbij, niet omdat ik het niet wil leren maar omdat hij de basis is voor alles en iedereen. Zodra je van jou houdt om wie je bent kun je alles leren. Leren lezen, leren leren, leren leven. Dan ben je klaar om alles te kunnen.

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en de rust in je gezin is een ontdekkingsreis

Waar ik kom breng ik vaak het landschap in het hoofd van beelddenkers in kaart. Soms woest en ledig, soms overvol. De weg te weten komen in je eigen hoofd, hoe je denkt, hoe je in elkaar steekt. Ontdekken hoe de ander daarin verschilt van jou. Het zet de boel in eerste instantie aardig op zijn kop om uiteindelijk rust te brengen in het gezin, de klas, het team, het bedrijf. Een blog over rust in je gezin. 

Huishouden van Jan SteenWat voor de een chaos lijkt kan normaal zijn voor de ander. Chaos en rust mag je dan ook niet vergelijken met goed of slecht. Bij elke ontmoeting kijk  ik welke behoefte er is bij de cliënt en vervolgens hoe dat kan matchen met de behoeftes in het systeem, of dat nu een gezin of een team is. Ik heb hier geen vaste blauwdruk of stappenplan voor. Het is een kwestie van ontdekken wat bij jou, bij jullie past. 

Het ene gezin ontdekt met elkaar dat ze rust ervaren door samen een strakke structuur aan te brengen in de dag, met duidelijke afspraken. Het andere gezin kan, hoe tegenstrijdig dat ook lijkt, juist de rust ontdekken in het loslaten van de structuur, het elkaar meer vrijlaten.

Hoe bepaal je nu wat je gezin werkt?

Ook hier geldt dat er geen blauwdruk te geven is. Wel wat punten waar je rekening mee zou kunnen houden. 

  • rustVraag elkaar eens of er behoefte is aan (meer) rust in de dag, de week. Wat betekent het voor jou? Wat betekent rust voor de ander? Daar heb je elkaar waarschijnlijk nog nooit naar gevraagd, zoals met meer dingen die gaan zoals ze gaan in de dagelijkse routine. Vertel elkaar vooral wat je wel zou willen. Haal ‘niet’ en ‘moeten’ even uit je woordenboek. 
  • Heb je een beelddenker, of meer, in je gezin, vraag dan, in alle rust waar je kind behoefte aan heeft. Luisteren naar een beelddenker neemt tijd en vereist jouw volle aandacht. 
  • Zijn er momenten voor je zelf in het dagdagelijkse drukke gezinsleven? Als jij goed voor jezelf zorgt daarin, kun je ook beter voor de ander zorgen. Het kan handig zijn om deze momenten, voor elk gezinslid, bijvoorbeeld in een weekplanner te zetten. 
  • Het maken van heldere afspraken met elkaar kan zomaar zorgen voor rust. 
  • Durf eerlijk naar jezelf te kijken. Als jij voortdurend en onmiddellijk reageert op elk geluidje van je telefoon heeft eigenlijk niemand je aandacht. Welk voorbeeld geef je daarmee? Ga eens ontdekken wat hierin werkt voor je gezin. Brengt het misschien rust om telefoonloos samen te eten?
  • SpiegelenKinderen spiegelen jou. Als je goed naar ze kijkt leer je veel over jezelf. Loop jij elke ochtend te rennen en te vliegen? Dan is het niet zo gek dat er weinig rust is aan het ontbijt. Het kan soms werken een kwartier eerder op te staan en je in alle rust voor te bereiden op de dag. Dat straal je dan ook uit, dat weerspiegelt zich in de mensen om je heen. 

Rust in je gezin is een ontdekkingsreis, die je samen met elkaar maakt. Ontdekken en uitproberen wat werkt en wat niet. Soms is het voldoende om te weten dat jij en je beelddenkende kind op geheel eigen wijze communiceren. Dat begrip voor elkaar alleen al brengt rust. 

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en het luisteren in beelden

Ear“Je bent ‘vi-su-eel’, toch? Dat heeft niks met je oren te maken, wel dan? Maar jij kunt luisteren als de beste. HOE KAN DAT?! Kun je mij dat ook ff leren?” Ik had de puber blijkbaar uit de tent gelokt, gezien deze bijna vurige vraag. Ja, je kunt het leren. Luisteren naar een ander. 

Ik zie wat je zegt

Voorwaarde is dat mijn hoofd leeg is, de kamers dicht, lekker rustig op de gang. In mijn hoofd is er dan niets dat af kan leiden. Mijn gevoel, om het hele scala maar even zo te noemen, is begrensd. Daardoor weet ik precies wat van mij is en wat van de ander. Ik registreer alles wat je zegt en meer nog; wat je doet. Met elke beweging, elke verandering van houding, elk uitgesproken woord,  je stemgebruik, en met elke klank stel ik een beeld samen. En dat beeld verandert al naar gelang je verder praat en vertelt. Het plaatje wordt steeds meer ingekleurd met alles wat je uitzendt. Bijna alsof ik in een volkomen donkere bioscoop zit en jij bent de film. Dat is een typisch voorbeeld van gebruik maken van mijn hyperfocus als talent; Ik zie wat je zegt. 

Mijn eigen constante beeldenstroom is tijdens een gesprek onder de horizon, zeg maar, bewust ‘verbannen’ naar het onderbewuste. Mijn bewegingen zijn rustig. Dat nodigt uit tot vertellen. Vaak zal ik wel tekeningetjes maken tijdens het gesprek. Dat helpt mij om nog meer te focussen. Ik leg dat dan ook uit. Net zo goed als dat de ander soms beter kan nadenken door te friemelen met zijn handen. 

Luister om te horen, te begrijpen. Niet om te antwoorden. 

  • Als je bedenkt wat je volgende vraag zou moeten zijn dan is er al geen sprake meer van luisteren. 
  • Durf stilte te laten zijn voor wat het is; stilte, ruimte. 
  • Hoe iemand iets zegt is vaak belangrijker dat wat.
  • Luister zonder oordeel, vanuit je neutraal, doe geen aannames. 
  • Twee ogen en twee oren, dat zijn je belangrijkste instrumenten om te luisteren, daarom heb je ook maar 1 mond.
  • Stel vragen waar de ander niet met ja of nee kan antwoorden, open vragen dus. Ze beginnen altijd met; Wie, wat, waar, wanneer, hoe, welke. Blijf stil na het snel gegeven; ‘Weet ik niet’ als antwoord. De ander denkt ongetwijfeld toch na over de vraag en heeft misschien meer tijd nodig. Ik geef mijn clientjes altijd een quotum van 3 ‘weetikniets’. 
  • Een vraag beginnend met ‘Waarom’ is ook een open vraag. Wees daarbij wel bewust van de toon waarop je de waarom-vraag gebruikt. Hij kan oordelend of zelfs beschuldigend overkomen. In onderwijs en opvoeding zijn waarom-vragen meestal gelinkt aan iets wat niet goed ging. 
  • Wellicht een open deur maar zet je telefoon en andere apparatuur uit, als je een goed gesprek wilt.
  • Bij een lang gesprek kan het goed zijn om af en toe samen te vatten wat de ander heeft gezegd. Bovendien dwingt je dat tot heel goed luisteren. Je kunt ook af en toe checken of je het goed begrepen hebt wat de ander zegt en bedoelt. 
  • Het is mijn ervaring dat een wandeling in de natuur kan helpen, zeker bij lastige onderwerpen. Je hoeft elkaar niet voortdurend aan te kijken. Het is rustgevend dat samen lopen. Samen door een bos struinen geeft een andere dimensie aan het gesprek en je kunt de natuur bovendien als metafoor gebruiken. 
  • Neem er de tijd voor. Heb geen haast. Kijk niet op de klok. Simpel maar wel een van de fundamenten van goed luisteren. Je kunt een gesprek beter uitstellen dan afraffelen. 
  • Het kan soms helpen om de juiste ‘luister-stand’ te komen door van te voren 5 minuten in alle rust met je ogen dicht naar je favoriete muziek te luisteren. Niets doen verder, alleen ademen en luisteren. 
  • Dagelijks braingymen kan betere verbindingen leggen tussen de linker- en de rechterhersenhelft, helpen bij het wakker maken van je brein en je communicatie vaardigheden positief beinvloeden.
  • Ik leerde pas echt goed luisteren naar een ander toen ik naar mezelf leerde luisteren.

Veel doen

Luisteren is vooral een kwestie van doen, vaak, veel, bewust oefenen en voor jezelf terugkijken. Wat heb ik van dit gesprek geleerd? Als iemand jou vragen stelt, wie het dan ook is, merk eens op bij jezelf wat de houding van de ander, doet bij jou. Wat roept de manier van vragen stellen bij je op en leer daar van.  Ik ben ooit een luisterschrift begonnen waarin ik een schat aan ervaringen verzamelde puur en alleen over wat ik ontdekte over luisteren.  

Je raakt nooit uitgeleerd. Er is nog zoveel meer over te vertellen ook. Jij en je omgeving hebben er baat bij. Een kind zal jouw luistergedrag overnemen, imiteren. Echt luisteren betekent echte aandacht en daar is veel behoefte aan in onze dagdagelijkse race tegen de zelfbedachte klok. Ik denk zelfs dat als de mensheid zou beginnen met spelend leren luisteren in plaats van met leren lezen en rekenen de wereld er nog mooier uit zou zien. 

P.S. Als je mensen groots en meeslepend luid ziet communiceren in half afgemaakte zinnen elkaar onderbrekend expressief en wild gebarend alle regels hierboven aan hun laars lappend, maak je dan geen zorgen, probeer het ook niet te volgen, dan zijn het ongetwijfeld beelddenkers onder elkaar 🙂 

Luisteren naar een spreker

If your audience isn't listening, it's not their falt, it's yoursOok dan richt ik mij volledig op de spreker, of er nu 100 of 10 mensen in de ruimte zitten. Ik heb een bubble om mij heen waarmee ik mij met name afsluit voor de energie van anderen. Ik maak ruimte voor mijzelf. Ben dan ook niet al te benaderbaar, mensen ervaren dat ook als afstand. En dat is precies de bedoeling. Eigenlijk zit ik met de spreker(s) in mijn eigen privé-ruimte. Zodat ik ook weer alles kan zien in mijn hoofd wat er gezegd wordt, verbaal en nonverbaal. En ik heb geleerd dat ik beter luister, zowel individueel als bij een lezing als ik zoveel mogelijk filters uitzet. Geen oordeel, geen aannames, zoveel mogelijk neutraal zonder verwachting,

Ik teken in hele kleine simpele pictogrammen de kernwoorden van wat ik hoor. Beeldend samengevat. Als het onderwerp zich ervoor leent en ik zit aan een tafel dan maak ik er meteen een mindmap van. Daardoor blijf ik bij de les. De zich aan mij opdringende beelden, opgeroepen door wat de spreker zegt, blijven zo op afstand. Vaak zijn de door mij getekende plaatjes precies wat ik mis in het verhaal. Je wilt niet weten hoeveel sprekers nog steeds met weinig beeld presenteren. Louter taal (auditief) en saaie powerpoints  (zo 2012) dus nog meer tekst.

Komt er een afleidende gedachte en kan ik hem wegblazen als een veertje dan belandt hij vanzelf in de daarvoor bestemde kamer. In dat geval kan ik mij erg goed concentreren en is de spreker mateloos boeiend. Is dat laatste minder het geval dan schrijf ik de afleidende gedachte of het idee onmiddellijk op kleine kaartjes, dan is het uit mijn hoofd. 

De plaats waar ik zit is belangrijk. Altijd overzicht willen hebben en het liefst niemand achter me. De zijkant is een goed alternatief. Als je aan de zijkant zicht of achteraan kun je redelijk ongemerkt even de benen strekken om de hersenen van wat zuurstof te voorzien (Bij een concert mag ik juist wel graag vooraan zitten)

Op de stem van de spreker heb ik geen invloed, wel op mijn reactie bij de klank, de intonatie, de manier van praten. Zijn woorden vonden weerklank is niet voor niets een uitdrukking. Want ook al is het zinnig wat er gezegd wordt, de manier van praten en het gebruik van de stem zijn beide belangrijke voorwaarden of de boodschap ‘resoneert’. 

Zelf beweeg ik veel tijdens een lezing of presentatie en workshop. Dat zie ik ook het liefst als ik zelf luister. De spreker die het hele podium, de hele ruimte gebruikt moet ik wel volgen met mijn ogen, dus ook met mijn oren. Bij iemand die stilstaat en van papier opleest dwaal ik af omdat ik nu eenmaal luister in beelden.

daydreamerIn vergaderingen probeer ik altijd tijd te krijgen om het door de spreker uitvoerig in taal uitgedrukte probleem te mogen samenvatten in een paar tekeningen. Als ik het kan tekenen en daarmee de kern raak, heb ik het begrepen en onthoud ik het ook. Dat is handig om te weten als je studeert. Kun je na een uur les of college de stof in een paar tekeningen samenvatten? 

En soms zit het er gewoon niet in. De spreker is niet interessant, het onderwerp boeit niet, je komt op de een of andere manier niet in de luister-stand, er is teveel onrust in de zaal of in je hoofd. Wees dan mild voor jezelf. Ga even de zaal uit, loop een rondje, drink wat en probeer het later nog eens opnieuw.

Wat soms ook helpt is je even helemaal overgeven aan een dagdroom. Daarna lukt het meestal wel om te luisteren en ontdek je dat je niet eens zoveel hebt gemist. Of ik begin aan een ingewikkelde Zentangle en kom dan ongemerkt wel tot luisteren. Of ik speel, friemel met iets, een stressbal of een pen. Als we kinderen willen leren luisteren, laat ze dan bewegen, friemelen, doodle-en, krabbelen, staan als ze dat willen. Helaas hangt nog in teveel klaslokalen op een te prominente plek een poster met afspraken rond luisteren; Onze monden zijn dicht, voeten stil, alles uit onze handen, armen over elkaar. Het zegt waarschijnlijk niets over het luisteren maar meer over de leerkracht die er anders haar aandacht niet bij kan houden. Luisteren is immers (inter)actief tweerichtingsverkeer, dan komen spreker en luisteraar goed tot hun recht. 

Luisteren met je hart

Beelddenken en luisterenJe kunt het leren. De nog niet getrainde gehoorspier van een beelddenker kun je trainen. Het is vooral een combinatie van luisteren met je hart en praktische oefeningen. Dat heb ik voor je samengevat in een handig E boek

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en spelen is een geboorterecht net als lopen en praten

Soldaatje spelenIk ben 8 en mijn vader is een held. Hij is soldaat en ik hoop dat het maar gauw oorlog zal worden dan gaat hij vechten en krijgt nog meer medailles. Mijn vriendjes en ik gaan hem daar natuurlijk bij helpen. We oefen met stokken op het veld tegenover mijn huis. Als we erg avontuurlijk zijn maken we een verkenningstocht door de weilanden. Overal kan de vijand zich verstoppen. Als we een brandgang vinden spelen we onze favoriete scene compleet met explosies en gruwelijk verminkte lijken. Van de vijand natuurlijk. Wij zijn de winnaars. Altijd. In gevecht met de verzonnen vijand, staan daar ineens heel echte jongens uit een ander dorp. Er vallen rake klappen, we verliezen en vluchten met pijnlijke blauwe plekken. Een week later liggen we in hinderlaag, onze stokken zijn zwaarder, vegen schoensmeer op onze fanatieke gezichten. We overvallen de echte jongens en winnen deze keer. Onze heldhaftige avonturen zijn voer voor weken. Tot we overgaan op draken, of rolschaatsen of zwemmen. 

OorlogsgeheimenOns rechterbrein was in die tijd volop in beweging. Doen, spelen, nieuwsgierig de wereld buiten school ontdekken. Ons spel, het verhaal maakten we zelf. We activeerden onze innerlijke verteller. We dachten met onze handen, bouwden wat we zagen in ons hoofd en verbeelden ons wat we nodig hadden voor de voortgang van ons spel. Het verloop van ons bedachte verhaal activeerde ons werkgeheugen. Afspraken en regels over wie er hoe en wanneer zou sneuvelen, daar moesten we ons wel aan houden. Als iemand eerder weer opstond dan was afgesproken dan stopte het spel even en vochten we dat uit of sloten snel een compromis. We leerden spelenderwijs chronologisch een verhaal te maken zonder onze fantasie daarmee te beperken. We leerden zo communiceren, ruzie maken, vrede sluiten. We ontdekten oplossingen voor zelf bedachte en werkelijke problemen en obstakels. We leerden empathie voor elkaar, luisteren, geduld. Daarmee compenseerden we onze slechte prestaties op school en overleefden toetsen en testen. Het hele leven was een groot spel waarvan wij de regels goed kenden en waar nodig aanpasten. 

21 century skillsIn de wereld van de volwassenen raakten we langzamerhand verstrikt in regels en voorschriften, protocollen en verwachtingen. Raakten we elkaar en, erger nog, onszelf uit het oog.

Want, zeg eens eerlijk, weet jij nog hoe dat moet? Spelen?

Ik merk het bij mijn clientjes dat ze vaak al in groep 4/5 het spelen verleerd wordt. Enerzijds door het drukke schema in veel gezinnen, anderzijds omdat er veel huiswerk is. Daarboven op moet er nog extra geoefend worden vanwege het label dat je hebt gekregen en wat alles zou verklaren. Voor spelen is in het onderwijs maar weinig plek. De enige in de klas die mag bewegen is de leerkracht. Voor ‘wild’ doen op het schoolplein krijg je straf en zelf de wereld ontdekken mag alleen nog gecontroleerd met een ouder of verzorger naast je. 

Toch is spelen een geboorterecht, net als lopen en praten. 

Toch is spelen een biologische behoefte net als dromen en slapen.

Toch is spelen de hoogste vorm van wetenschap waardoor werkelijke veranderingen plaats kunnen vinden. 

Toch is spelen een natuurlijke stand van ons brein. 

Toch is spelen door de natuur bepaald, we zijn zo ontworpen en gemaakt om ons leven lang te spelen. Zonder spel geen evolutie. Spelen is universeel. 

volwassen?Het tegenovergestelde van spelen is depressie, de vijand van spelen is angst. Van beiden is veel aanwezig in ons hoge welvaartssysteem. Toch weten we het wel. Er zijn heel veel populaire onderzoeken op het moment en niet te tellen TED talks die door miljoenen worden bekeken. Maar we zijn zo gewend aan gebaande wegen, uitgestippelde stappenplannen, de bedrijfsprotocollen dat we steeds minder zelf denken. We zoeken voortdurend de bevestiging; Doen we het wel goed zo? Zoals het hoort? Het evenwicht tussen serieus en spel is ver te zoeken. 

Zelf nadenken, zelf voelen, laat staan spontaan spelen daar is blijkbaar meer voor nodig. Spel is echter het cement van de samenleving, voorwaarde zelfs om mee te kunnen veranderen naar de toekomst die op ons afsnelt. Ik wens je toe, zoals ze er gelukkig zijn in mijn leven, dat er mensen op je pad komen die af en toe zeggen;  ‘He joh, ga eens doen, ga eens spelen.’ 

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en gelukkig regent het vaak in nederland

Regende het maar, zodat zij met elkaar, lopen konden, onder moeders paraplu. (Herman van Veen) 

Ooit brak ik met geweld uit de zwaar beveiligde antieke kast. In militaire dienst was het Roze Front net aan zijn eerste jaar bezig. Ik was uitschot en vond dat heel normaal. Je werd er hard van, zeiden we tegen elkaar. De blauwe plekken staken mooi af tegen het legergroen. Eretekens. Mijn eerste roze zaterdag in Amersfoort eindigde op de eerste hulp. Men gooide openlijk stenen naar het groepje homo’s wat demonstreerde om het recht er te mogen zijn. Als we in Apeldoorn hand in hand uit de kroeg rolden om of de nachtbus te halen of een taxi te nemen belanden we regelmatig in de parkvijver. Het hoorde er zo bij. Waren we met veel dan sloegen we terug, was ik alleen dan was ik blij dat ik goed kon rennen. In Amsterdam, tot zo’n 10 jaar terug, werd het iets makkelijker. Size matters. We waren daar met veel, altijd en overal. Zichtbaar, strijdbaar, trots. Ons eigen monument. We waren daar met veel, altijd en overal, alert, kwetsbaar, behoedzaam. Aangifte doen? Ha, ze zagen je komen op de Warmoes. Dus, hup, met z’n allen aan de zelfverdediging. Lichaamshouding, lichaamstaal, daar waren we dan wel weer goed in. Maar als je dan weer eens je mond niet kon houden en op straat tegen een ‘echte’ vent zei dat die schoenen echt niet meer konden, tja, dan incasseerde je of je trok een sprintje. Valse loeders werden we, met vaak dodelijke humor, om te overleven en dat werkte wel, inclusief onze goddelijke lichaamstaal natuurlijk. 

homophobiaEr is niet zo heel veel veranderd. In veel plaatsen in Nederland mag je op zondag nog steeds niet homoseksueel doen, laat staan zijn. Als je het dan wel mag zijn, dan liever maar niet doen en al helemaal niet zichtbaar. We blijven een ieder voor zich volkje waarin afhankelijkheid, oei, vies woord is. Vooral niet de verbinding aangaan. We blijven een calvinistische cultuur, waarin sowieso uitingen van affectie op straat niet op prijs worden gesteld van wie dan ook. Tenzij je een schattige on-gelabelde kleuter bent van liefst een jong ambitieus blank hetero stel, dan wil men nog wel eens vertederd glimlachen. Zolang Tante Bep driehoog achter schreeuwt dat we zulke lieve jongens zijn en mensen om het hardst roepen dat ze ook homo’s onder hun vrienden hebben is er sprake van een rare schijntolerantie. Het heeft nog steeds geen bodem en daarom gebeurt er wat er gebeurt en herhaalt de geschiedenis zich keer op keer.  

– By the way, ik heb hele lieve aardige hetero’s onder mijn vrienden hoor. O, en bi’s ook, ja voor ik iemand beledig. Ja, trans-genders ook trouwens. Zijn ook reuze lief. En leuk. Dat we daar even duidelijk over zijn he. Ik accepteer ze allemaal hoor. Dat je dat weet. –

Zolang ze niet op straat lopen tongen dan natuurlijk.

Maar als ik jouw hand pak, mag je hopen dat het pijpenstelen regent, zodat wij ongezien kunnen lopen onder moeders paraplu. Wel een flinke dan, kun je er altijd nog mee meppen, mocht het nodig zijn. Met de punt? Of juist met het zware handvat? Decisions, decisions. Laat ik wel m’n Gucci-parapluie thuis, ook zo zonde als daar tandafdrukken in komen te staan. 

Geplaatst in Maatschappij | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Beelddenker en muziek beoefenen als zingtuiglijke ervaring

Albert Einstein on musicKlassieke muziek luisteren en/of, nog beter, beoefenen helpt ons beter te concentreren en meer informatie op te kunnen nemen in kortere tijd doordat het beide hersenhelften tegelijk activeert. Op deze manier zet je de auditieve en sensorische kanalen wagenwijd open.

Luisteren naar klassieke muziek betekent dat hele complexe gebieden in de hersenen samenwerken. Ik denk dat klassieke muziek mij als beelddenker, in de tijd dat de term nog niet bekend was, geholpen heeft. Ik had muziekles van de de vierde klas lagere school tot aan mijn negentiende. En later, veel later, opnieuw, in de koormuziek. Steeds meer onderzoeken wijzen ook in de richting dat als kinderen klassieke muziek beoefenen ze het beter doen op school, lezen en rekenen gaat beter. Ze zouden beter samenwerken en een hoger zelfbeeld hebben. Er wordt zelfs onderzoek gedaan naar het beschermende effect van klassieke muziek op bepaalde delen in de hersenen verantwoordelijk voor bijvoorbeeld Parkinson en Alzheimer.

Als ik mijn blogs maak staat er eigenlijk altijd wel Bach of tijdgenoten op, het zet enerzijds mijn hyper-focus aan (heel erg nodig om alle beelden te vertalen naar taal die jij begrijpt) maar het haalt, voor mij althans, de bijbehorende onrust weg

Als dirigent van mijn koor Fluent maak ik optimaal gebruik van mijn beelddenkers talent. Zingen is een meervoudige zintuiglijke ervaring. Je hoort je zelfgeproduceerde klanken, de resonantie in je lichaam, het geluid wat weerkaatst. Je leest de noten en de tekst. En tegelijkertijd luister je naar elkaar, naar de harmonie, de boventonen. Het gevoel wat het bij je oproept als je zingt. De ademhaling wordt gelijkmatiger en je wordt als zangers één geheel in adem en hartslag. 

dirigentDirigeren is zo mogelijk nog zintuiglijker. Wat mijn zangers produceren, resoneert in mij. Als dirigent heb je de beste plek hiervoor. Ik hoor, voel waar het goed gaat. Elke individuele stem en tegelijk het geheel. Ik zie in 3D waar we naartoe gaan met het stuk en zie, voel, hoor, beleef waar we zijn, onderweg. Elke individuele emotie en het gezamenlijke gevoel. Ik beweeg met ze mee, geef aan, leid, dien. 

Dirigeren is wat dat betreft ook visionair. Als ik een stuk uitkies wat ik met ze wil zingen dan heb ik er meteen een volledig drie-dimensionaal bewegend beeld bij, uiteraard met geluid zodra ik de noten zie. Dan weet ik meteen of het wat is voor ons of niet. Het eindresultaat sla ik op, de interpretatie van de muziek kan gaandeweg bijgeschaafd worden maar waar ik met ze naar toe wil is helder voor mij en anders gaan we het niet zingen. De vertaling van beeld en geluid naar logische organische stappen in de repetities dat is nog het meest lastige voor mij als beelddenker. Vergt heel veel discipline. Vraagt heel veel nadenken ook hoe beeld en geluid en noten te vertalen naar taal zodat mijn zangers met mij mee kunnen gaan. Een nieuw stuk komt dagenlang in mijn hoofd voorbij, net zolang tot elke partij, de tekst, elke nuance in een prachtig palet is opgeslagen en ik het beeld tijdens repetities zo kan oproepen, vanuit mijn ruime muziekkamer in mijn hoofd. Vanuit het totaal naar de delen, top-down. Dan staan al mijn zintuigen op scherp, schuift de muzikale werkelijkheid over het beeld dat ik al had en corrigeert zichzelf, bevestigt zichzelf als een optreden goed gaat.

De zintuigen van een beelddenker, of hij nu dirigeert of niet, geven altijd het sterkste signaal af aan de rechterhersenhelft, in directe verbinding met het hart. 

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , | 1 reactie

Beelddenker en als we kinderen niet leren zichzelf te zijn, worden ze ons

labels slecht voor je zelf

Weerstand

Hij zat verkrampt voor me. Schouders omhoog. Zelfs zijn stem klonk geforceerd, benauwd. Een diepe frons tussen zijn ogen. Geen glimlach op zijn gezicht, geen lach in zijn ogen. Zijn hele 9 jarige lijf als een gespannen boog stil op de stoel. De antwoorden waren uiterst bedachtzaam en kwamen mij gekunsteld over. Het was niet de bekende uitgebreide woordenschat van een hoogbegaafd kind. Het leek wel of de woorden niet van hem waren. Een nuance verschil. En toch. Op dat moment nam mijn intuïtie het over. Hij sprak de taal van zijn opvoeders. Hij zei wat hij dacht dat wij wilden horen. Hij verkrampte om gedrag te laten zien waarvan hij gemerkt had dat het gewaardeerd werd. Door anderen. Hij gedroeg zich zoals hij ontdekt had dat van hem verwacht werd. Door anderen.

Spiegel

Toen ik hem voldoende gespiegeld had, het deed zelfs pijn in mijn eigen lijf, ging ik me gedragen als beelddenker, als mezelf en dan uitvergroot. Heen en weer lopend met veel gebaren vertelde ik hoe je als beelddenker alles wat er gebeurt omzet in plaatjes. Dat je tussen de beelden zoekt naar het juiste antwoord op een vraag en dat dan eerst moet vertalen naar woorden. Dat je vanuit een helikopter de wereld bekijkt en daardoor snel overzicht hebt maar wel hier en daar details mist. Dat bewegen onze manier van concentreren is en dat we zo ook beter leren en onthouden, door te bewegen, te doen, te voelen met al onze zintuigen. Dat we op een andere manier luisteren. Dat we soms van de hak op de tak springen als een nieuw beeld ons afleidt. 

Mask offIk ging weer zitten en keek hem aan. Met glanzende ogen, ondanks de afkeuring op het gezicht van zijn moeder, keek hij terug en vroeg; “En ik zou dat ook allemaal zijn?”

“Je mag je linkervoet wel bewegen”, zei ik alleen maar.

Hij ontspande, even, met een glimlach. “Hoe wist je dat?” Hij schudde zijn been heen en weer, wiebelde op zijn stoel, keek naar zijn ouders en schoof weer terug in de kramp. 

“Hoe gaat het op school?” Ik vroeg het in het algemeen. 

“Goed”, antwoordde moeder. “Slecht”, antwoordde hij. Tegelijkertijd. 

“Hoe slaap je?

“Goed”, antwoordde moeder. “Slecht”, antwoordde hij. Tegelijkertijd. 

Ze keken elkaar verbaasd aan. 

Loyaliteit

“Sorry”, fluisterde hij, “het gaat eigenlijk best goed natuurlijk”. 

“Dat wou ik ook zeggen”, bromde de verontwaardigde moeder, “wij houden niet van klagen.” Vader probeerde het nog; “Hij slaapt wel onrustig als hij bij mij is en komt wel eens erg verdrietig uit school.” Moeder keek omhoog, haar mond een strakke streep, de armen over elkaar. Hij keek van zijn vader naar zijn moeder en naar mij, niet wetend of hij partij zou kiezen en besloot naar het toilet te vluchten. 

“Het is duidelijk dat u niets voor onze zoon kunt doen”, sprak moeder tenslotte terwijl ze opstond en mij een hand gaf. De vader beloofde nog contact op te zullen nemen. 

Terwijl ik mijn fiets van het slot haalde kwam hij op zijn kousen nog even naar buiten. Gaf me een lange handdruk en zei; “Ik denk dat mijn moeder gewoon niet zo van beelddenkers houdt. Kom je nog wel een keertje terug?” Ik beloofde het. “Dag hoor”, en weg was hij. 

Keep the mask offBeelddenkers hebben uiterst nauwkeurige ontvangers waarmee ze feilloos registreren wat de ander voelt. Hoewel het lang niet altijd gezien en al helemaal niet begrepen wordt, thuis en op school, zoekt de beelddenker vanuit zijn beeldende binnenwereld verbinding met ons op zijn manier. Als we dat niet willen zien, ontzeggen we hem de verbinding met zichzelf en wordt hij ons, een vals evenbeeld waar hij op latere leeftijd heel veel last van kan hebben. Vanuit ons patroon om onze verwachtingen op te leggen in plaats van zijn uniekheid  te zien, te horen en te erkennen. Zodra er dan ook nog een loyaliteitsconflict speelt is de maskerade compleet en gaat hij steeds meer van zichzelf af. Maar de omgeving is tenminste tevreden….

We dragen de grote verantwoordelijkheid om moedig onszelf te durven zijn en een veilige omgeving te maken waarin het kind dat ook mag en kan. We zullen ons moeten verdiepen in de rijke binnenwereld van de beelddenkers om contact te kunnen maken. Uiteindelijk is dat makkelijker dan al die volwassenen te repareren. 

N.B In overleg met de vader is er alsnog een traject gekomen en mocht ik na een nieuw lang gesprek met alleen zijn moeder haar doorverwijzen.

Geplaatst in Beelddenken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Aquariumbaby’s? Geen goed idee.

Dinsdag 22 maart vertelden gynaecoloog Dick Schoot en auteur Wim Daniëls in de uitzending van #RTLLateNight over hun boek De Baarmoeder. Daarin hebben ze alle feiten op een rij gezet over dit bijzondere orgaan. We hebben het boek nog niet gelezen, maar hebben een sterk vermoeden dat cruciale informatie ontbreekt.

“Wat was voor jou de grootste openbaring van de baarmoeder?” vroeg Humberto Tan aan Wim Daniëls. Toen vertelde Wim enthousiast over de mogelijkheid van een leenbaarmoeder en over kunstmatige baarmoeders waarin aquariumbaby’s kunnen groeien. Een ontwikkeling die tot de verbeelding spreekt, maar die traumatische gevolgen heeft!

Net als kunstkunstmatige baarmoedermatige inseminatie en IVF is het creëren van een kille, kunstmatige baarmoederomgeving vragen om problemen als hechtingsproblematiek, autisme, ADHD, depressies en andere klachten. Talloze onderzoeken naar hechtingsstoornissen hebben uitgewezen hoe groot de invloed van problemen bij de conceptie en in de baarmoeder zijn op een (ongeboren) kind.

In mijn boek Levensbelang leg ik uit dat emotionele verbinding met de moeder boven factoren als voeding, toxische stoffen (roken of drinken), stress en andere emoties die de moeder ervaart, tijdens de zwangerschap van cruciaal belang zijn voor de ontwikkeling van het kind. Een omgeving die wordt nagebootst, kan nooit die emotionele verbinding evenaren, ook al is de chemische samenstelling nog zo gelijkend.
Zelfs IVF en kunstmatige inseminatie hebben al grote gevolgen voor de ontwikkeling van het kind.

CrefmethodeDeze gevolgen worden met behulp van de CREF-Methode behandeld, maar het zou nog beter zijn als ze worden voorkomen.

Geplaatst in IKEV CREF | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen