Voorproefje

Ik kruip in je hoofd.

Een klein voorproefje van wat morgen als luisterverhaal op mijn podcast staat;

Maar is het daar niet donker dan? “ “Jij bent de baas in je hoofd. Dus zeg het maar.” “En kun jij in mijn hoofd kruipen dan? “ “Ja. Dat kan ik. Het doet geen pijn. Ik kijk met je mee. Ik weet de weg. Kom maar. “

Het was schemerig toen we aankwamen in zijn hoofd. Tom pakte mijn hand nog steviger vast. Ik wachtte. “Adem eens door je buik”, zei ik.  Hij werd rustiger en langzaam werd het lichter om ons heen. Ik gaf hem een klein vriendschappelijk duwtje. “Jij leidt. Ik volg.”

Hij deed aarzelend een stap naar voren.

“Ik ben hier nog nooit samen met iemand geweest. En ik weet niet of je het raar vindt hier.”

Ik glimlachte. “Maak je geen zorgen. Ik zie alleen wat jij wilt dat ik zie”.

Blijkbaar stelde het antwoord hem gerust want het werd nu helder licht. Het landschap was verlaten, op ons na. Maar wel een chaos aan tegenstellingen. Uitgestrekt en toch vol. Terwijl we verder gingen kreeg alles meer kleur. Licht en kleur verschenen naarmate het vertrouwen van Tom in mij groeide. Een kleurige vuilnisbelt leek het met hier en daar een pad. Met dat verschil dat het niet stonk naar afval. Tom had inmiddels mijn hand losgelaten en keek alleen af en toe nog achterom om te zien of ik nog volgde. Ik kon niet anders. Dat legde ik hem uit.

“Ik loop hier alleen omdat jij dat wilt. Ik zie alleen wat jij wilt dat ik zie en kan alleen gaan waar jij gaat. “

“Maar jij wist de weg toch!?”

Zijn stem in mijn hoofd, -in zijn hoofd-, werd nu hoog en schel. Zijn ogen werden groot en angstig. Het was ineens donker, vol schaduwen. Ik stond al naast hem, schouder aan schouder en hield hem tegen. Hij zou zo in de kuil voor hem zijn gevallen. Zijn ogen keken schichtig van mij naar de kuil en naar de donkere schaduwen en weer terug. Ik ging op de rand van de kuil zitten. Zijn adem werd rustiger en de schaduwen krompen.

“Door je buik hè”, zei hij met het begin van een  glimlach op zijn gezicht.

En met elke diepe  ademhaling werd de omgeving  weer langzaam zichtbaar. Zwaar steunend op mijn schouder kwam Tom tenslotte naast mij zitten.

“Hier ben ik al vaak in gedonderd.”

Luister morgen verder.

Geplaatst in Beelddenken, Podcast | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Zie ons spelen

Laat ons spelen, laat ons opgaan in ons spel, laat ons bewegen, laat ons zelf ontdekken.

Wanneer heb jij voor het laatst gespeeld?

Podcast over het belang van spelen, voor beelddenkers en voor jou.

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen

Hou hem vast

Ik dacht alleen maar steeds; Hou hem vast. Hou hem nou vast.

Laten we hem Jorgo noemen. Hij deed een brandweerwagen na. In een oorverscheurend volume op hysterische toonhoogte. Zijn moeder had zich allang teruggetrokken in haar telefoon met oortjes in. Vader was met rollende ogen en vlekken in zijn nek naar zijn werk gegaan. Oma stond met haar handen in haar zij te kijken. Ze had tegen hem geschreeuwd, op hem ingepraat, zelfs met haar zachte lage stem kon ze hem niet bereiken. Jorgo rende maar door, hij moest doodmoe zijn, zijn wangen nat van tranen.

Ik dacht maar steeds; Hou hem nou vast.

Op haar tijgerslippers slofte Oma een paar rondjes mee en evenaarde hem in volume. Hij stopte voor twee seconden en keek haar verbaasd even aan. En door. Hij was niet te stoppen. Ze hief haar handen ten hemel en liep naar buiten. Het volume van Jorgo steeg zo mogelijk, werd wel klaaglijker van toon.

Hou hem nou vast.

Na een tijd draaide Oma zich om en liep kordaat naar binnen. Ze ving hem op midden in zijn zoveelste rondje, pakte hem beet en liep met de tegenspartelende schreeuwende Jorgo naar buiten. Ze ging op een stoel zitten en nam hem in een liefdevolle houtgreep zoals alleen Oma’s dat kunnen. Zijn rug tegen haar boezem, haar armen om hem heen, haar hoofd op zijn hoofd. De brandweerhelm gooide ze in de struiken achter haar.

Ze hield hem vast.

Hij kon geen kant op. Langzaam daalde zijn volume, hij stopte met spartelen, huilde even hartverscheurend. Na nog wat naschokken viel hij uitgeput stil in Oma’s armen. Ze bleef hem wiegen. Na een poosje liet ze hem los en draaide zijn gezicht naar haar toe. Ze veegde zijn tranen af en kuste hem op zijn voorhoofd.

Hand in hand liepen ze naar binnen en gingen samen aan tafel in alle rust zitten eten.

Hou hem maar vast. Meer niet. Soms is dat alles.

toddler with red adidas sweat shirt
Photo by mohamed abdelghaffar on Pexels.com
Geplaatst in Beelddenken | Getagged | 1 reactie

Notenbeeld 2

Nieuwe podcast aflevering over het belang van muziek voor het brein van beelddenkers. Een beelddenker kan prima noten leren lezen, alleen anders.

Geplaatst in Beelddenken, Podcast | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen