Meesterlanterfanteraar gaat pionieren

Meesterlanterfanteraar reuzenpandaAls meesterlanterfanteraar start ik morgen met 10 pioniers de pilot van de online training lanterfanten. Per 1 juli is deze dan voor iedereen beschikbaar. De training is er omdat ik ondernemers om mij heen zie worstelen. Ze zijn zo druk met de verkeerde dingen. Ze stellen uit wat werkelijk belangrijk is. In 6 modules leer ik ze het nieuwe lanterfanten. Veredeld onthaasten, je brein en je lichaam tot rust brengen om productiever en creatiever te worden. Bij de start van dit plan, deze droom van mij, vertelde ik live een verhaal. Ik heb hem hier voor je uitgeschreven.

Er was eens, in een land hier ver vandaan, maar dichterbij dan je zou denken, een boer met twee zonen. Eigenlijk was het een tweeling. Maar de tweede zoon was een dag later geboren dan de eerste. Daarom had hij de eerste ‘Vandaag’ genoemd en de tweede zoon ‘Morgen’. Ze deden hun naam eer aan. De boer had hen allebei de helft van zijn land gegeven.

Vandaag bewerkte zijn land altijd vroeg in de ochtend. Hij ploegde en zaaide en oogstte dat het een lieve lust was. Als hij ‘s middags thuis kwam maakte hij plannen voor de volgende dag, de volgende week, de volgende maand en zat ’s avonds tevreden op zijn schommelstoel bij de open haard.

Morgen was ook heel druk. Met, ja met wat eigenlijk? Hij vergat te ploegen, zaaide te laat en had weinig te oogsten of vergat het gewoon. Altijd maar bezig met het opruimen van de schuur, met het plannen maken en uitwerken en opnieuw maken. Het was nooit goed genoeg of het deugde niet. Tot ’s avonds laat was hij in de weer en kon uren voor zich uit zitten staren maar er stond niets op zijn land.

De boer maakte zich grote zorgen. Omdat maar de helft van het land een goede opbrengst had, hadden ze ook maar een half inkomen. Er waren dagen dat er nauwelijks eten op tafel stond. Op een dag riep hij zijn oudste zoon bij zich. ‘Vandaag’, zei hij peinzend, ‘wat is dat toch met Morgen? Hij werkt hard maar het lijkt wel of er niets uit zijn handen komt. Wat echt belangrijk is stelt hij telkens maar uit. Kan jij daar niet eens verandering in brengen?’

Vandaag keek zijn vader aan, dacht lang na en zei toen; ‘Ja, vader, dat zou ik kunnen doen. Geef mij je vertrouwen en al het land en ik zorg dat het goed komt.’ Zijn vader aarzelde even maar stond het wel toe.

Vandaag ging naar zijn broer en vroeg hem al zijn plannen te laten zien. Morgen kreeg een kleur en zei dat zijn plannen nog niet klaar waren. Na lang aandringen haalde hij toch de stapels plannen uit zijn kamer en gaf ze schoorvoetend aan zijn broer. Vandaag ordende de stapel papieren, knikte af en toe, schreef er iets bij of streepte iets door en zei toen: ‘Dit is geweldig wat je gedaan hebt. Met deze plannen kan ik al het land in mijn eentje bewerken en kun jij zorgen voor de machines, het gereedschap en de schuur. Je zult zien dat we tijd overhouden om de stal weer te vullen met vee.’

Morgen glimlachte en zei, daar was ik al bang voor, dat het een succes zou kunnen worden.

De volgende dag gingen ze samen aan het werk. Al het land werd bewerkt, het gereedschap en de machines onderhouden, de schuur zag er piekfijn uit en ’s avonds maakten ze samen de stallen schoon. Daarna zaten ze allebei in hun schommelstoel tevreden hun plannen voor de volgende dag te bepraten.

Je begrijpt, ze leefden en werkten nog lang en gelukkig.

Meesterlanterfanteraar Ben jij ook bang voor succes? Stel je daarom uit wat er echt toe doet? Verzin je van alles om je succes maar uit te stellen? Dan heb ik iets voor je. Je hoeft er de deur niet voor uit. Als meesterlanterfanteraar ben ik een online training aan het maken om je eigen uitstelgedrag voor eens en voor altijd aan te pakken. Zodat je kunt gaan doen wat echt belangrijk is. Hoe? Door meer te lanterfanten. Dat klinkt tegenstrijdig maar het werkt. Vanuit de werkelijke rust, zonder oordeel en zonder schuldgevoel, durven kijken naar wat je uitstelt en waarom. Om dan samen door te pakken. Zodat jouw unieke talenten eindelijk over het voetlicht komen. Zodat jij en jouw missie om de wereld een stukje mooier te maken gezien worden.

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , | 1 reactie

Beelddenker en het lanterfanten live en online

 

 

Het kan je bijna niet ontgaan zijn dat ik een pilot aan het lanceren ben. Een online training om als ondernemer je uitstelgedrag aan te pakken, juist door bewust te gaan Lanterfanten. Je stelt wat belangrijk is uit omdat je bang bent voor succes. Ik doe er maandelijkse workshops over maar er is nog zoveel meer over te vertellen. Ik zie zoveel ondernemers worstelen in mijn omgeving en dat kan ik niet langer meer aanzien. Ik noem het een pilot omdat de inhoud nog niet helemaal vastligt. Integendeel. Ik zal keuzes moeten maken. Maar ik wil het niet langer uitstellen. Jij kunt daarbij helpen door met de pilot mee te doen. Door jouw feedback vanaf de eerste webinar ontwikkelt de training zich verder. Daar zal ik je eeuwig dankbaar voor zijn.

De training start op 30 april met 3 weken elke week een webinar. Dan volgt een Lanterfanterige pauze om op 4 juni weer verder te gaan. Je krijgt ontspannende oefeningen en uitdagende opdrachten, stappenplannen en de PANDA methode. Je zult verstelt staan hoe ontspannen en productief je bent na deze training.

JE KUNT JE ALLEEN VANDAAG, 15 APRIL,  NOG AANMELDEN VOOR DE PILOTPRIJS VAN 392 €. ER ZIJN NOG 6 PLEKKEN.

Luister en kijk hieronder naar de boodschap van mijn missie voor jou.

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen

Beelddenker en labeltjes zijn er alleen voor de leerkracht

Labeltjes

Ze zijn er alleen voor leerkracht. De vele bedachte labeltjes. Elk kind in een hokje dat is lekker makkelijk en overzichtelijk. Het is raar en verontrustend tegelijk hoe we dat met zijn allen pikken. Labeltjes en cijfers daar lijkt het onderwijs uit te bestaan. Met het kind als slachtoffer. Voorbijgaand aan het feit dat het zich in zijn eigen tempo, op zijn eigen manier wil ontwikkelen. 

diagnose

Dromen

Hij kijkt naar buiten. Zijn benen wiebelen een eigen leven. Er zingt een vogel. Hij hoort hem maar kan hem niet ontdekken. Morgen mag hij ook zingen. Alle jongens in zijn koor. Het heeft met Pasen te maken. Het is prachtig, hij hoort het voortdurend in zijn hoofd. Juf haalt het ruw uit zijn dagdroom. Hij ziet alleen de rimpel boven haar neus. Dan is ze weer boos. Hij probeert niet naar haar ogen te kijken maar staart naar het bord. De dirigent is nooit boos. Als ze iets fout zingen dan doen ze het gewoon over. Kon hij maar zijn meester zijn hier in de klas. O, hij moet iets gaan doen aan de anderen te zien. Daar staat de juf al voor zijn tafel. Misschien gaat ze hem vertellen wat hij moet doen, dat zou fijn zijn. Maar ze schudt alleen haar hoofd en zucht diep. Nou, dat gaat weer lekker vandaag. Zijn buurman laat hem zien wat hij moet doen en hij buigt zich over de sommen. Dezelfde van gisteren. Doodsaai. Hij vult gedachteloos de antwoorden in en staart naar buiten. 

Juf dringt aan op een onderzoek. Ze weet zeker dat hij ADD heeft. ‘Hebt u psychologie gestudeerd dan’, reageert zijn vader. Hij tilt zijn zoon op zijn schouder en rent met hem het schoolplein af. Ik ondersteun de ouders bij hun weigering hun kind te laten labelen. 

paardenbloem 1000 dromen

Wiebelen

Ze wipt heen en weer op haar wiebelkussen. Volgens de juf zou ze dan eindelijk stil zitten. Nou, mooi niet. Het zit wel lekker zacht maar ze moet wel bewegen. Haar voeten tikken tegen de tafelpoot. Haar potlood valt. Haar etui gaat er achter aan. Ze springt van haar stoel. Het wiebelkussen schuift weg. Iedereen lacht. Dat scheelt haar niks. Ze raapt haar spullen op. Stoot haar hoof. Raapt een gum van de grond en brengt hem naar haar vriendin, achter in de klas. O, dat was natuurlijk niet de bedoeling. Ja, ja, ik zit al, voor de juf nog bozer wordt. Maar ze zit al de hele morgen. Boven haar taalschrift pulkt ze aan een splinter in haar vinger. Ze bouwt met papa een boomhut. Het liefst was ze de hele dag buiten. Gelukkig is het woensdag en heeft ze de hele middag om buiten te spelen. Haar schrift schuift van tafel, haar stoel schuift gewoon uit zichzelf onder haar weg. Oeps, daar had je het al. Ze moest in de hal gaan zitten werken. Nou, dat is prettig. Had niemand last van haar en kon ze tenminste af en toe heen en weer lopen. 

De leerkracht dringt aan op een onderzoek. Ze weet zeker dat ze ADHD heeft. Met medicijnen is daar prima mee te leven. Moeder glimlacht en knikt. Ze neemt haar dochter bij de hand. ‘Kom, we gaan lekker lunchen in je boomhut.’ In een lang gesprek met de leerkracht geef ik de ouders rugdekking. Geen diagnose, geen medicijnen. 

oordelen

Oordeel

Zo is er net iets te vaak en te makkelijk een oordeel als kinderen zichzelf zijn, hun eigenheid laten zien in het knellend onderwijs. Gelukkig zien de ouders hun kind vaak voor wie hij is en gaan niet mee in de labelterreur. Hoog tijd voor een tegenbeweging. Een commissie van deskundige kinderen gaat labels toekennen aan leerkrachten. Er zijn al profielen opgesteld. Zoals de leerkracht die de hele dag maar door de klas loopt en niet stil aan het bureau kan zitten, bijvoorbeeld. De leerkracht die geen enkele variatie aanbrengt in de lesstof. De leerkracht die afgeleid wordt door elke beweging in de klas. Ouders zullen sneller aandringen op onderzoek bij de minste of geringste afwijking. Tegenspraak wordt niet geduld. De farmaceutische industrie heeft haar medewerking al toegezegd en ontwikkelt medicijnen om de leerkracht chemisch uit de comfortzone te duwen. Je moet wat in deze tijd.

*****

Even rust om dichter bij je doel te komen.

Lanterfanten vrijdag 13 april

panda lanterfanter

 

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen

Beelddenker en een ontmoeting in de supermarkt

Ontmoeting

In de grote supermarkt in mijn wijk was het rustig. Weinig kans op een ontmoeting. Wat vakkenvullers en hier en daar een enkeling met een mandje. De rest van het dorp zat aan tafel of was nog onderweg naar huis. De vrouw groette vriendelijk, ik vluchtig. Mijn kaart voor de scanner weigerde weer eens. Later bij de grote tafel aan de koffie ziet zij mij opnieuw, ik haar eigenlijk voor het eerst. Donkerblauwe kleding, inclusief de panty’s. Dik grijs opgestoken haar.

Gezichten

bewogen ontmoetingZe begint het gesprek. Dat ze het zo leuk vindt mij weer te ontmoeten. Of ik in de buurt woonde? Ik beaamde dat en mijn hoofd draaide overuren om te bedenken waar en wanneer ik dit gezicht eerder had gezien. Dan zie ik haar weer binnenkomen met haar donkerblauwe collegae zo’n 9 jaar geleden op één van mijn lezingen over beelddenken. Het klopte gelukkig.

Beelddenken

Ze deed er nog steeds aan. Aan beelddenken, bedoelde ze. Elk nieuw schooljaar wist ze binnen een week hoeveel ze er in de groep had. Daar maakte ze dan plaatjes voor. Voor tijdens de instructie. Tijdens het voorlezen mochten ze tekenen.

Betrapt

Voor het dagelijkse bijbel verhaal maakte ze elke avond bijpassende printjes. ‘Ja’, ging ze door, ‘ik zie u wel kijken. Ik heb boven een werkkamer en daar heb ik een laptop staan met een printer. Dat weet school niet. Dat blijft ook zo.’ Ze keek daarbij aan zoals al mijn schooljuffen destijds deden en ik knikte geconditioneerd meteen ja terug.

Aan

Op dat moment ging geheel onverwacht, mijn lichaam ‘aan’. Licht ongecontroleerd trillen en gerommel in mijn buik. Gelukkig zat ik. Stevig. Op een stoel.

‘Welke plaatjes gebruikt u dan zoal voor het bijbel verhaal?’ Ik dook er zomaar in.

Beeld

‘Ik wist wel dat het u zou interesseren’, reageerde ze opgetogen. Ik begon meteen te twijfelen. Het was er warm ineens. Ze haalde het stof van door mij vergeten verhalen af en noemde de onderwerpen. Een dikke map uit 1 van haar tassen showde wat ze er dan aan beeld bij had gedaan. Prachtige beelden. Een soort Pinterest in boekvorm. De aarde vanuit de ruimte. Een leeuwenfluisteraar. Het fascineerde me. Hoe ze met wat simpele handvatten, ooit door mij gegeven, het dagelijks leren van haar beelddenkers makkelijker maakte.

Weerzin

Niet de makkelijkste weg

Mijn lijf voelde echter weerzin.  Door de inhoud van de oude verhalen. In mijn jeugd waren de verhalen er om er mij de mond mee te snoeren toen de speen niet meer werkte. Ik ben er zo ongeveer mee dood gegeseld. Dus wat deed ik hier? Vrijwillig me laten kwellen? Het zweet kwam op mijn voorhoofd. Ze ging maar door.

‘Vandaag hadden we het over de wedergeboorte’, ze bladerde naar achterin het boek. Een golf misselijkheid kwam omhoog. Wat gebeurde er hier? Wat gebeurde er met mij?

Tadaa

‘U weet wel: Het is gemakkelijker voor een kameel om door het oog van de naald te gaan dan voor een zondaar om in de hemel te komen.’

‘En het vervolg?’ Het kon me nu niets meer schelen. Ze keek me vragend aan. ‘De tekst gaat door toch?’

‘Ja’, knikte ze peinzend, ‘alleen die gebruiken we minder in de onderbouw.’

‘Dat kan me niet schelen,’ ze deed een stap terug, ‘ik wil weten hoe het vervolg ook alweer was!’

Het is gemakkelijker dat een mens terugkeert naar de moederschoot dan….

Bingo

Ik knikte. Bingo. Dat was hem. Daardoor ging ik aan. Het was blijkbaar de maand van de verdrongen herinneringen en actuele triggers. Jezus zou merkkleding hebben gedragen hoorde ik vorige week. Nu werd de oorsprong van mijn weerzin tegen het herbeleven van mijn geboorte even opgediend tijdens de gratis koffie in een supermarkt. De ‘wedergeboorte’ was zo’n issue geweest in een ander leven. Vergeten en weggedrukt. Zelfs het woord riep walging op.

Rebirth

Een echtpaar deed aan rebirthing van homo’s om ze te genezen. Ik zal je de details besparen. Wat me het meest bij is  gebleven is dat ik op een mat werd geworpen terwijl ze met de bijbel in de hand de hele tijd schreeuwden. Dingen als; ‘Je bent een zondaar’ en meer van dat soort mishandeling. Jaren later zijn ze aangeklaagd en kwamen er mee weg omdat een kerk ze de hand boven het hoofd hield.

Helen

GraanWat maakt dat ik je dit vertel? Het delen van mijn verhaal is helpend voor mij. Het zou zomaar helpend kunnen zijn voor jou. Om naar oude pijn toe te gaan, bedoel ik. De pijn zit er toch al. Je kunt er last van hebben. Ga er dan maar naar toe, kijk er na, doe er iets mee en deel het met iemand. Het delen van wat je ten diepste heeft geraakt is helpend. Weer een onbewuste blokkade weg, zou je kunnen zeggen. Het delen van een geheim waarvan je al niet eens meer wist dat je het met je meezeulde is helend. Het is niet de makkelijkste weg. Wel eentje waardoor ik anders in mijn lijf ben gaan zitten. Stukje bij beetje mag het er allemaal zijn.

 

*****

Kom lanterfanten. Ervaar de rust om productiever te kunnen zijn

Agenda

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen

Beelddenker en ik kan nix

Ik kan nix

Ik kan nixTijdens een observatie, op mijn manier, in een angstig stille klas schreef ik aan hem; ‘Wat doe ik hier?‘ Hij schreef; ‘Ik kan nix!’ Ik stopte de observatie en nodigde hem uit met me mee te komen. Zijn gezicht klaarde op. Hij frommelde zijn sommen in zijn kastje, smokkelde zijn broodtrommeltje mee en bijna huppelend kwam hij achter me aan. Natuurlijk onder de verstoorde blik van de leerkracht. De schoolleider bood me zonder enig commentaar haar kantoor aan en liep zelf de personeelskamer in. Ik legde het briefje voor hem neer en vroeg; ‘Jij kan niks?’ Terwijl hij het smaakvol ingerichte kantoor rondkeek ratelde hij; ‘Nee, ik kan nix. Ik schrijf niet goed, spelling kan ik niet, ik kan niet rekenen en lezen kan ik al helemaal niet en ook iets met tempo.’ Het kwam er allemaal opgewekt uit. Als een feit waar hij tevreden mee leek.

Je bent een kanjer

Geheel op zijn gemak opende hij zijn lunchtrommel en at het laatste stukje brood. Vol trots liet hij een vettig briefje zien. In krullerige letters stond er; Je bent een kanjer. ‘Van me moeder’, straalde hij, ‘doet ze wel vaker. Lief hè?!’ Ik beaamde het. ‘Vind je moeder ook dat je nix kan?’ ‘Nee joh’,  hij schudde lachend zijn hoofd, ‘van me moeder ken ik alles en de rest is niet belangrijk zegt ze altijd.’ ‘Ah’, knikte ik begrijpend, ‘volgens mij heb jij een hele leuke moeder.’ Zijn hoofd ging schuin en hij knikte; ‘Superleuk. Misschien wil je haar een keertje zien, want ik heb nog geen vader.’ We lachten samen de pijn van deze ontboezeming weg. Voer voor een ander blog. 

Jij kunt alles

‘Je moeder zegt; Jij kunt alles. Wat is dat dan?’ Hij keek me verbaasd aan, ‘Nou eh, gewoon. Ik kan met de bijen en de vogels praten, nou ja, soort van dan, als ik in mijn tuin plantjes kweek. En ik heb me eigen plantenboek. Dan teken ik de plantjes als ze groeien en zoek de naam op met de laptop en zo.’ Hij keek me afwachtend aan. Toen mijn wenkbrauwen blijkbaar genoeg omhoog waren ging hij verder. ‘Ik kan heel goed de bijen tekenen, alle soorten. En ik kan heel goed mijn hond kunstjes laten doen en ik bouw Lego racewagens, zelf, uit mijn hoofd.’

Internet

‘Als je iets op internet opzoekt dan kun je dus wel lezen.’ letters dansen

Hij keek me aan. ‘Ja natuurlijk! Maar niet zoals de juf en niet uit een boek als het snel moet. Dan lopen de letters door de war, zeg maar.’

‘Om race wagens te bouwen moet je soms wel eens iets berekenen toch?’

‘Ja’, knikte hij, ‘maar dat doe ik dan met de rekenmachine en met potlood op grote oude stukken behang. Niet in die stomme kleine hokjes.’ 

Anders

Hij leerde gewoon anders, om een lang verhaal kort te sluiten. De kanjer van een alleenstaande moeder had hem zoveel basisvertrouwen meegegeven dat hij de hele wereld leek aan te kunnen. Hij kon alles, alleen niet op school. Maar de voortdurend negatieve (mis)behandeling van de leerkrachten leken geen vat op hem te hebben.  Hij kon alles en de rest, school dus, was niet belangrijk. Sinds hij naar de oogarts was geweest op mijn advies kon hij trouwens wel lezen op school. Zijn ogen werkten niet goed samen. Hij kreeg ineens de cijfers wel in de aangepaste grotere hokjes en schreef stukken beter, met potlood. 

Meten

We meten op school wat we al denken te weten, vanuit vooronderstelling. Kijken naar het kind, wat het vertelt met zijn lichaam, met zijn gedrag, hoort helaas te weinig tot de vaardigheden van de leerkracht. Dat het niet al te traumatisch is geworden voor hem lag vooral aan de onvoorwaardelijke liefde van zijn moeder; ‘Je bent helemaal goed zoals je bent.’ Van onschatbare waarde. Wat school je ook probeert op te leggen wat er fout is aan je kind, geloof ze niet. Als er iets fout zou zijn aan je kind, betekent het dat de leerkracht ergens last van heeft in het rigide onderwijssysteem. Dat is nooit het probleem van het kind. Bovendien, jij weet wel beter als ouder. Dus blijf af en toe dat briefje schrijven en verstop dat in zijn broodtrommeltje, hij is immers hoe dan ook jouw kanjer. 

 

*****

Kom je lanterfanten?

Geplaatst in Beelddenken | 4 reacties