Beelddenker en december tips

Kerst stress

Feestdagen

Sint is alweer in het land en de kerstshows draaien volop. De feestdagen, ze komen er weer aan. Een aantal tips voor de beelddenkende, hoogbegaafde en hoogsensitieve mensen in onze omgeving. 

Plannen en structuur  Als je nog geen weekplanner hebt dan is het nu de tijd om er eentje aan te schaffen. Ga om de tafel en plan de feestdagen vooruit. Het geeft overzicht, rust en structuur. Je ziet meteen welke weken erg vol zitten en waar dus geschrapt kan worden. Plan vooral rust in, in deze overprikkelend gezellige weken. Neem je kids mee in de planning en beslissingen. Als je goed luistert zijn ze prima in staat te vertellen wat hun behoefte is. 

Mag het licht uit? Ons felle witte altijd brandende elektrische licht houdt ons uit onze winter slaapstand. Doe het licht uit. Steek bewust samen kaarsen aan. Geen geluid, geen activiteit. Alleen het zachte licht en de beweging van kaarsen, lichtjes en olielampjes. Ontspan, adem rustig en diep, staar in de vlammen. Hoe hyper je kind ook is in deze over gestimuleerde feestmaand, ze nemen als vanzelf jouw houding over. Volg de natuur. Winter is de tijd van reflectie, niet van hectiek. 

Kerstgeur, kerstkleur. Realiseer je dat de glimmende kerstkleuren en decembergeuren heftig binnen kunnen komen, hoe mooi en lekker ook. Kruidnoten, dennengeur, kaarsen, verse mandarijntjes, krentenbrood met spijs, net afgestoken vuurwerk. Het hele geuren- en kleurenpalet zal zich sowieso verbinden met sterke zich opdringende beelden en herinneringen. Bepaal samen met je kind welke meer neutrale geuren en kleuren hem tot rust brengen en gebruik deze op de slaapkamer. Wel eens gedacht aan een versierde kerstboom buiten? Dan kun je dit ook af en toe buitensluiten.

Zeg eens Nee ! Leer je kind juist in deze maand ‘nee’ te zeggen. Zijn alle feestjes nu echt zo leuk? En tegen welke prijs? Hoeveel sint- en kerstvieringen kan een mens aan? Kijk eens eerlijk naar jezelf of je nog wel geniet als je en kerstavond/nacht en eerste kerstdag en tweede kerstdag volop verplichtingen hebt? Bovendien, voor je het weet zijn de weken voor de kerst een uitputtingsslag voor je gezin. Pyjama-dagen zonder afspraken kunnen in deze weken dan heerlijk rustgevend zijn. Preventief ziek melden van je kind werkt ook heel goed. Doe, ook als gezin, wat je wil en niet wat je denkt dat er van je verwacht wordt. 

christmasoutside.jpgEn verder ? Hou ook in de kerstvakantie een structuur aan, al is het maar in de vorm van hetzelfde ochtend- en avondritueel. Als je echt een hele kerstdag bezoek krijgt of ergens verwacht wordt van vroeg in de ochtend tot laat in de avond durf dan tijd te vragen en te nemen voor jou en je kind. Neem een broodnodige pauze van het kerstgewoel. Een middagslaapje als je al 10 bent? Duh ! Toch kan voor elke leeftijd een uurtje alleen prettig zijn. Even geen prikkels ook al slaap je misschien niet, met name je geest rust ervan uit. Ik ken een gezin dat het liefst met de camper op bezoek gaat. Op deze manier hebben ze hun eigen time-out ruimte bij zich.

Welk weer het ook is, ga veel naar buiten. Vang elk sprankje licht op in deze maanden.

 

Geplaatst in Beelddenken, Maatschappij | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Jij komt toch zeker ook dansen op mijn uitvaart?

maarten smit ondraaglijk lijden?

Droomdenken

Ik weet niet eens meer of ik het gedroomd heb of bedacht. Maar in wat nu al bekend staat als de hete zomer van 2018, waren mijn dagen zo traag en zwart dat er misschien wel weinig verschil was tussen waken en slapen. Zo hevige pijn in mijn bekkenbodem dat ik nu denk te begrijpen waar de term ‘ondraaglijk lijden’ vandaan komt.

Ergens op de bodem, waar ik gewoon niet meer wilde, waar ik alleen maar pijn was en dat niet meer op afstand kon houden, wilde ik zomaar weten wie er op mijn uitvaart zou komen en wie niet, wie er zou spreken of juist niet. Wellicht bedacht mijn geest het wel om me af te leiden. Anyway, het werd een plan, een groots project. Ik zou mijn eigen uitvaart gaan beleven. Compleet met dramatische openingszinnen zoals: “Ik heb even getwijfeld tussen Gelredome en deze locatie”, waar dat dan ook zou zijn.

In elk geval een fikse zaal, goede catering en veel sponsoren zoals uitvaartondernemers, steenhouwers en rouwcoaches. Het mocht wat kosten maar dan zou er ook opbrengst zijn. Er zou natuurlijk veel muziek zijn, dus er zou een strijkje komen nu ik het voor het zeggen had en iets luchtiger voor de drank na afloop. Griekse muziek, bedacht ik. Als Kreta een brug te ver zou zijn dan wilde ik toch op mijn eigen uitvaart de door mij zo geliefde klanken met de voor ons Hollanders zo niet vertrouwde klanken en toonafstanden, gewenteld als we zijn in de strak afgemeten Bach akkoorden, hoe groots overigens.

Dat was nog iets waarmee ik mijzelf kon afleiden in de helse zomer van 2018, traag van ellende. Op mijn Youtube kanaal, waar ik ooit nog iets mee zou gaan doen, staat namelijk een afspeellijst genaamd: “Funeral, whenever’. Alles wat ik mooi vind knal ik daar op. Een mix van mijn muziek. Maar wie zou dat weten als ik dood zou zijn? Ooit heb ik gezegd dat ze op mijn uitvaart de Von Karajan versie van de Mattheus maar moesten laten horen. Geen toespraken, geen bloemen maar drie en een half uur hemels lijden.

Wat ik daarbij ook bedacht, of droomde, of werd ingegeven door de medicijnen, dat ik me voor even wilde voorstellen dat er daadwerkelijk een hemel zou zijn. Op voorwaarde dat ik er dan ook in zou mogen natuurlijk. De W G van de Hulst voorstelling van zaken dan wel met een soort van grazige weiden, god als een lieve oude man en zijn zoon, jezus wat een schoonheid. Dat ik daar dan rond zou wandelen tussen Bach en Purcell en Haendel en dat we samen eeuwigdurend zouden praten over hoe we de perfecte uitvoering zouden maken van welk stuk dan ook met al die inmiddels dooie componisten, zangers en muzikanten. Desnoods lieten we ze invliegen vanuit de hel.

Volg je me nog? Zoals ik schrijf dreef ik in de tropische ellende op mijn gedachten. Ze leidden in elk geval tot een concrete goede regeling mocht het ooit weer zo fout gaan, compleet met al die wettelijke handelingen die wij uit angst en niet uit zorgvuldigheid hebben bedacht. Terwijl het stiekem onzin was, omdat ik zoveel medicijnen in huis kreeg dat ik heel de flat kon euthanaseren.

Als ik echt gewild had.

Ik wilde niet dood, ik wilde de pijn zo serieus niet opnieuw ervaren dat ik er bij wijze van spreken wel dood voor wilde.

Terug naar mijn eigen geregisseerde uitvaart. Als long-time survivor uit het aids tijdperk, heb ik ontelbaar veel uitvaarten meegemaakt. Daar werden zoveel mooie en diepe dingen gezegd dat ik dacht: Hebben we dat bij leven eigenlijk ook tegen elkaar gezegd? Niet alleen nu, nu het te laat is en de ontroering minder oprecht is omdat het lijkt te raken aan spijt?

In de pijn die ik was, kon ik niet anders dan mij zijn, zonder fratsen, maskers, luikjes en façades. Kon ik niet anders dan om hulp fluisteren, afhankelijk zijn en ontdekken dat ik zelfs daarin genoeg was. Ik ben genoeg, mijn ziektewinst, als je het zo wil noemen, uit mijn zomer van 2018. In de nabijheid, die ik toeliet ontstonden mooie dingen. Of het nu ging om stofzuigen, eten koken, waken na de operaties of de gesprekken bij een kop thee en de vele andere ontmoetingen.

In de gesprekken, lang of kort, altijd intens, werden zo eerlijke dingen gezegd, werd zoveel onzegbaars besproken dat het voor mij in elk geval de noodzaak ontnam om mijn eigen uitvaart te gaan regisseren. Het idee ligt op de plank. Omdat het leven lonkt.

Mirtos beach

 

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

Meesterlanterfanteraar gaat pionieren

Meesterlanterfanteraar reuzenpandaAls meesterlanterfanteraar start ik morgen met 10 pioniers de pilot van de online training lanterfanten. Per 1 juli is deze dan voor iedereen beschikbaar. De training is er omdat ik ondernemers om mij heen zie worstelen. Ze zijn zo druk met de verkeerde dingen. Ze stellen uit wat werkelijk belangrijk is. In 6 modules leer ik ze het nieuwe lanterfanten. Veredeld onthaasten, je brein en je lichaam tot rust brengen om productiever en creatiever te worden. Bij de start van dit plan, deze droom van mij, vertelde ik live een verhaal. Ik heb hem hier voor je uitgeschreven.

Er was eens, in een land hier ver vandaan, maar dichterbij dan je zou denken, een boer met twee zonen. Eigenlijk was het een tweeling. Maar de tweede zoon was een dag later geboren dan de eerste. Daarom had hij de eerste ‘Vandaag’ genoemd en de tweede zoon ‘Morgen’. Ze deden hun naam eer aan. De boer had hen allebei de helft van zijn land gegeven.

Vandaag bewerkte zijn land altijd vroeg in de ochtend. Hij ploegde en zaaide en oogstte dat het een lieve lust was. Als hij ‘s middags thuis kwam maakte hij plannen voor de volgende dag, de volgende week, de volgende maand en zat ’s avonds tevreden op zijn schommelstoel bij de open haard.

Morgen was ook heel druk. Met, ja met wat eigenlijk? Hij vergat te ploegen, zaaide te laat en had weinig te oogsten of vergat het gewoon. Altijd maar bezig met het opruimen van de schuur, met het plannen maken en uitwerken en opnieuw maken. Het was nooit goed genoeg of het deugde niet. Tot ’s avonds laat was hij in de weer en kon uren voor zich uit zitten staren maar er stond niets op zijn land.

De boer maakte zich grote zorgen. Omdat maar de helft van het land een goede opbrengst had, hadden ze ook maar een half inkomen. Er waren dagen dat er nauwelijks eten op tafel stond. Op een dag riep hij zijn oudste zoon bij zich. ‘Vandaag’, zei hij peinzend, ‘wat is dat toch met Morgen? Hij werkt hard maar het lijkt wel of er niets uit zijn handen komt. Wat echt belangrijk is stelt hij telkens maar uit. Kan jij daar niet eens verandering in brengen?’

Vandaag keek zijn vader aan, dacht lang na en zei toen; ‘Ja, vader, dat zou ik kunnen doen. Geef mij je vertrouwen en al het land en ik zorg dat het goed komt.’ Zijn vader aarzelde even maar stond het wel toe.

Vandaag ging naar zijn broer en vroeg hem al zijn plannen te laten zien. Morgen kreeg een kleur en zei dat zijn plannen nog niet klaar waren. Na lang aandringen haalde hij toch de stapels plannen uit zijn kamer en gaf ze schoorvoetend aan zijn broer. Vandaag ordende de stapel papieren, knikte af en toe, schreef er iets bij of streepte iets door en zei toen: ‘Dit is geweldig wat je gedaan hebt. Met deze plannen kan ik al het land in mijn eentje bewerken en kun jij zorgen voor de machines, het gereedschap en de schuur. Je zult zien dat we tijd overhouden om de stal weer te vullen met vee.’

Morgen glimlachte en zei, daar was ik al bang voor, dat het een succes zou kunnen worden.

De volgende dag gingen ze samen aan het werk. Al het land werd bewerkt, het gereedschap en de machines onderhouden, de schuur zag er piekfijn uit en ’s avonds maakten ze samen de stallen schoon. Daarna zaten ze allebei in hun schommelstoel tevreden hun plannen voor de volgende dag te bepraten.

Je begrijpt, ze leefden en werkten nog lang en gelukkig.

Meesterlanterfanteraar Ben jij ook bang voor succes? Stel je daarom uit wat er echt toe doet? Verzin je van alles om je succes maar uit te stellen? Dan heb ik iets voor je. Je hoeft er de deur niet voor uit. Als meesterlanterfanteraar ben ik een online training aan het maken om je eigen uitstelgedrag voor eens en voor altijd aan te pakken. Zodat je kunt gaan doen wat echt belangrijk is. Hoe? Door meer te lanterfanten. Dat klinkt tegenstrijdig maar het werkt. Vanuit de werkelijke rust, zonder oordeel en zonder schuldgevoel, durven kijken naar wat je uitstelt en waarom. Om dan samen door te pakken. Zodat jouw unieke talenten eindelijk over het voetlicht komen. Zodat jij en jouw missie om de wereld een stukje mooier te maken gezien worden.

Geplaatst in Beelddenken | Getagged , , , | 1 reactie

Beelddenker en het lanterfanten live en online

 

 

Het kan je bijna niet ontgaan zijn dat ik een pilot aan het lanceren ben. Een online training om als ondernemer je uitstelgedrag aan te pakken, juist door bewust te gaan Lanterfanten. Je stelt wat belangrijk is uit omdat je bang bent voor succes. Ik doe er maandelijkse workshops over maar er is nog zoveel meer over te vertellen. Ik zie zoveel ondernemers worstelen in mijn omgeving en dat kan ik niet langer meer aanzien. Ik noem het een pilot omdat de inhoud nog niet helemaal vastligt. Integendeel. Ik zal keuzes moeten maken. Maar ik wil het niet langer uitstellen. Jij kunt daarbij helpen door met de pilot mee te doen. Door jouw feedback vanaf de eerste webinar ontwikkelt de training zich verder. Daar zal ik je eeuwig dankbaar voor zijn.

De training start op 30 april met 3 weken elke week een webinar. Dan volgt een Lanterfanterige pauze om op 4 juni weer verder te gaan. Je krijgt ontspannende oefeningen en uitdagende opdrachten, stappenplannen en de PANDA methode. Je zult verstelt staan hoe ontspannen en productief je bent na deze training.

JE KUNT JE ALLEEN VANDAAG, 15 APRIL,  NOG AANMELDEN VOOR DE PILOTPRIJS VAN 392 €. ER ZIJN NOG 6 PLEKKEN.

Luister en kijk hieronder naar de boodschap van mijn missie voor jou.

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen

Beelddenker en labeltjes zijn er alleen voor de leerkracht

Labeltjes

Ze zijn er alleen voor leerkracht. De vele bedachte labeltjes. Elk kind in een hokje dat is lekker makkelijk en overzichtelijk. Het is raar en verontrustend tegelijk hoe we dat met zijn allen pikken. Labeltjes en cijfers daar lijkt het onderwijs uit te bestaan. Met het kind als slachtoffer. Voorbijgaand aan het feit dat het zich in zijn eigen tempo, op zijn eigen manier wil ontwikkelen. 

diagnose

Dromen

Hij kijkt naar buiten. Zijn benen wiebelen een eigen leven. Er zingt een vogel. Hij hoort hem maar kan hem niet ontdekken. Morgen mag hij ook zingen. Alle jongens in zijn koor. Het heeft met Pasen te maken. Het is prachtig, hij hoort het voortdurend in zijn hoofd. Juf haalt het ruw uit zijn dagdroom. Hij ziet alleen de rimpel boven haar neus. Dan is ze weer boos. Hij probeert niet naar haar ogen te kijken maar staart naar het bord. De dirigent is nooit boos. Als ze iets fout zingen dan doen ze het gewoon over. Kon hij maar zijn meester zijn hier in de klas. O, hij moet iets gaan doen aan de anderen te zien. Daar staat de juf al voor zijn tafel. Misschien gaat ze hem vertellen wat hij moet doen, dat zou fijn zijn. Maar ze schudt alleen haar hoofd en zucht diep. Nou, dat gaat weer lekker vandaag. Zijn buurman laat hem zien wat hij moet doen en hij buigt zich over de sommen. Dezelfde van gisteren. Doodsaai. Hij vult gedachteloos de antwoorden in en staart naar buiten. 

Juf dringt aan op een onderzoek. Ze weet zeker dat hij ADD heeft. ‘Hebt u psychologie gestudeerd dan’, reageert zijn vader. Hij tilt zijn zoon op zijn schouder en rent met hem het schoolplein af. Ik ondersteun de ouders bij hun weigering hun kind te laten labelen. 

paardenbloem 1000 dromen

Wiebelen

Ze wipt heen en weer op haar wiebelkussen. Volgens de juf zou ze dan eindelijk stil zitten. Nou, mooi niet. Het zit wel lekker zacht maar ze moet wel bewegen. Haar voeten tikken tegen de tafelpoot. Haar potlood valt. Haar etui gaat er achter aan. Ze springt van haar stoel. Het wiebelkussen schuift weg. Iedereen lacht. Dat scheelt haar niks. Ze raapt haar spullen op. Stoot haar hoof. Raapt een gum van de grond en brengt hem naar haar vriendin, achter in de klas. O, dat was natuurlijk niet de bedoeling. Ja, ja, ik zit al, voor de juf nog bozer wordt. Maar ze zit al de hele morgen. Boven haar taalschrift pulkt ze aan een splinter in haar vinger. Ze bouwt met papa een boomhut. Het liefst was ze de hele dag buiten. Gelukkig is het woensdag en heeft ze de hele middag om buiten te spelen. Haar schrift schuift van tafel, haar stoel schuift gewoon uit zichzelf onder haar weg. Oeps, daar had je het al. Ze moest in de hal gaan zitten werken. Nou, dat is prettig. Had niemand last van haar en kon ze tenminste af en toe heen en weer lopen. 

De leerkracht dringt aan op een onderzoek. Ze weet zeker dat ze ADHD heeft. Met medicijnen is daar prima mee te leven. Moeder glimlacht en knikt. Ze neemt haar dochter bij de hand. ‘Kom, we gaan lekker lunchen in je boomhut.’ In een lang gesprek met de leerkracht geef ik de ouders rugdekking. Geen diagnose, geen medicijnen. 

oordelen

Oordeel

Zo is er net iets te vaak en te makkelijk een oordeel als kinderen zichzelf zijn, hun eigenheid laten zien in het knellend onderwijs. Gelukkig zien de ouders hun kind vaak voor wie hij is en gaan niet mee in de labelterreur. Hoog tijd voor een tegenbeweging. Een commissie van deskundige kinderen gaat labels toekennen aan leerkrachten. Er zijn al profielen opgesteld. Zoals de leerkracht die de hele dag maar door de klas loopt en niet stil aan het bureau kan zitten, bijvoorbeeld. De leerkracht die geen enkele variatie aanbrengt in de lesstof. De leerkracht die afgeleid wordt door elke beweging in de klas. Ouders zullen sneller aandringen op onderzoek bij de minste of geringste afwijking. Tegenspraak wordt niet geduld. De farmaceutische industrie heeft haar medewerking al toegezegd en ontwikkelt medicijnen om de leerkracht chemisch uit de comfortzone te duwen. Je moet wat in deze tijd.

*****

Even rust om dichter bij je doel te komen.

Lanterfanten vrijdag 13 april

panda lanterfanter

 

Geplaatst in Beelddenken | Een reactie plaatsen